Doas perlòtas de M.Lafarga

Amb' una pintradura de Fany e sus dos poèmas de M Lafarga panats al Gai Saber sens cap d'esperit de malvolença . Una poesia remirabla e plena de malanconia .

Als Boishons

Pesa sus mon còr flac
al punt de l'espotir
lo vielh teule reiral
que pauc a pauc s'aroïna.
Al pus prigond de ieu
gemèga e plora
una votz que ven de l'enfància.

Mon èime suls camins d'abséncia
landra e se pèrd
per la comba amudida
ont lo genibre crida dòl
de las garbas en crotz d'un cop èra .

Una audor del passat
per jamai avalit
coma un fumispre e fèr
me pren a la garganta.

Le temps sens remission
escafa l'òbra dels aujòls


Carta postala III puslèu una passéjada poetica a l'abroa d'un riu...L'aiga , lo solèlh e los liaçes de l'estiu....Passejada onte l'uèlh del poèta pren un fòtò de la natura , un jorn d'estiu.


A la corba del riu
Ont l'aiga se fa linda
Doàas lengas de sablina
S'abeuran a tengut.

Dins lo besal fangos
La barca presonièra
De las nautas cotèlas
Se languis al solèlh

Los aubars assedats
Se clinan sus la riba
Dinc' al verd senhadièr
Per un novèl baptisme

Espèra l'ora bruna
Lo blau bernat-pescaire
Per traucar d'un esliuç
Las flambas de l'estiu...

l'uèlh del cat. Roqueta Max

Per escotar un pauc..........Clicar aici dessus


A mièg camin, ausiguèron lo picar, luènh, ben luènh, de las campanas. Era lo primièr de las vèspras que se finirian per la procession, la granda, la de la Fèsta Dieu. Era après que se devia faire lo cinemà. La gaug èra mai encara dins lo còr de l'enfant , que dins lo cèl linde e fonsut , que dins lèr leugièr dins las olors balancejadas per un alen tant prim que se sentissià pas ont nadavan d'aqui , d'alai , e , quand passavan , èra una delicia parièra a la de las isclas sus los tablèus grands de l'escòla . Las isclas , aquel sòmi sens fin qu'i semblava que l'anava agandir e tocar e viure. E tot de son camin de cada jorn arretrobava la gracià qu'avi totjorn conoscuda davant qu'i parlèsson qu'anavan faire lo cinemà.
Lo camin èra monta-davala . Un camin carretièr , calossut , peiros, canhotet.
Amb de matas d'èrba , au mitan , entre los rècs de las ròdas, d'espic , de frigola , de romanis , o de joncs dins los fons. La calor èra adeja grèva que se sarrava l'estiu. Emai vièlh , lo grand avia gardat d'encambadas longas. Lo manit, portat per son espèr seguissia plan . Mas del mai anava
, dau mai avia de mau a lo seguir. Tengut per la man , volia pas que siague lo dich que s'endairrarava . Dins una còsta un pauc mai esquiva , lo grand finiguèt per i faire: " Anem te fagues pas tant grèu. Volias tant i anar , e te fas ara rabalar." Sarrèt las dents , s'enretenèt sus sas cambetas . Quand davalèron siaguèt melhor. Reprenguèt alen. Avia coma un pes dins la peitrina. Mas la desirença o levava tot e s'acarnissia dins lo fer voler d'agandir lo vilatge . Aqui assetat de tot lo temps dau cinemà, se podria reprene , se pausar. E, quand tornarian , res l'empacharia pas de s'arrestar se n'avai de besonh . Lo garnd i passaria ben aquelas fantasias. E caminava.

Tant faguèt qu'au virador dau camin , jot un vièlh roire gigant cargat d'ombra e de cèl , agandiguèron au bèl veser; lo vilatge se vesia d'aici dins son plen , coma una mena de vaissèl , una arca de Noë o; pausada sus l'acrin d'una èrsa facha de vinhas e de camps qu'escalavan fins qu'au balet. Aqui la tòca , aqui l'esperava mo solelh de sos sòmis : lo deman cubèrt de rampalms. Lo vièlh lo faguèt pausar a l'ombra de l'aubras. Sus una granda lausa lo faguèt assetar :" avem de temps" i faguèt, " agachava de tornar pe
rene alen". Era vertat que bufava coma s'avia corregut una lega . Quitava pas de mirar dins sa lutz endaurada , lo vilatjon ambe sos dos cloquièrs , son amorièr grand a tocar la fònt, e las carrièras que devinhava ont passaria totara la procession , amb sos cants , e sas estaminas , d'un repausador a l'autre , ont las filhas trason au preire e au dieu una plòja de flors de ginesta.Entre los cants, la procession anava ambe un bruch de passes que recordava un pauc la plòja. Mas èra despacientat de la paur de mancar çò que lo portava . Las campanas tornamai se descadenèron e son brande dins l'èr fasian d'èrsas longas que s'esperlongavan fins qu'a l'orizont. S'enaucèt ; maugrat lo grang qu'auria melhor aimat que se pausèsse mai longtemps. E s'acaminèron dins lo davalador per prene la corcha. Dins lo bas èra pas qu'un camp de roèlas , rojas coma la sang. D'aqui , lo camin , enfin , per agandir au vlatge , se metia a escalar redde e sec. Amb de rocasses a flor de tèrra, un pauc pertot, e de recs , cavats per la plòja que calia sautar .Lo vièlh tenia l'enfant per la man e l'ajudava. Mas dau mai anava e dau mai venia pencos . Se fasia grèu. Sentiguèt que se devia arrestar encara. Mas aguèt paur que lo vièlh lo faguèsse espandir e , fin finala que, d'un biais o d'un autre l'empachèsse d'anar ont los autres totes s'atrobavan per l'esperar. Se retenguèt de se planhèr . De sa man sauva , quichava d'escondons son còr quand i picava tròp e que tròp i dolia . Las cambas i venian grèva coma plomb. Cada pas i èra una pena , un esfòrç, un fach de sa volontat. E bufava tant que podia , emai ensagèsse de se retener per pas laguiar lo vièlh. E escalavan , escalavan , ròca per ròca , pas per pas. " Auriam melhor fach de prene la sauma" faguèt lo vièlh. Mas diguèt pas que , se l'avia pas fach , èra de la paur que lo paire n'aprofitèsse per gardar lo manit al masatge. Avia del dòl una idèia fera e sens pietat. Lo vièlh se virèt cap a l'enfant . La blancor de sa cara i faguèt paur. E son alenar pressat lo laguièt mai encara. L'avia pas jamai vist aital. Un espavent lo prenguèt subran: "Mas , de qu'as? de qu'es que t'arriba ? Arresta-te." Lo manit faguè non de la tèsta , e caput alonguèt lo pas; penecosament qu'èra coma s'auçava un pes mai grèu qu'el encara . Eran jot lo balet . Agandissian a l'ombra giganta de l'amorièr. E d'un còp lo manit i prenguèt lo mal. Era au sòu, la man sola encara tenguda per la dau vièlh. Au sòu espandit, blanc coma linge , e l'alen, d'un còp s'èra arrestat. Lo vièlh cridèt :"Lo manit! lo manit! secors! secors! " mas sens esperar , que n'i avia que penjats sus balets , l'espiavan estabosits , lo prenguèt dins los braces, e per lo davalador , agandiguèt la plaça , cercant un endrech per lo pausar , en esperant - "sonatz lo mètge!" faguèt quauqu'un . Lo mandèron quèrre , que demorava pas dins aquel vilatjon.....

eleccions a Mureth

L’esprit de Schengen. (texte communiqué a la depêche ) en gras ce qui en fut retenu

Aujourd’hui de nombreux pays de l’est de l’Europe manifestent leur joie d’entrer dans l’UE. Il se trouve que 80% de nos textes de loi sont des textes européens. L’un de ces textes préconise notamment le respect de la diversité culturelle et explicite l’aide à apporter à cette précieuse diversité en particulier quand il s’agit de cultures menacées d’extinction. Au niveau international l’UNESCO aiguillonnée par la France a réussi à imposer le droit à la diversité, à l’exception culturelle, et celui de parler la langue de ses parents. «chaque fois qu’une langue disparaît c’est une catastrophe Chirac » et 6000 langues sont menacées. Mais ce droit ne s’applique pas sur notre sol. La France reste avec la Turquie le seul pays qui refuse d’entériner la charte européenne des langues minoritaires. L’exception culturelle ne s’applique plus ici.

Chacun jugera. En attendant, et selon les enquêtes toutes les langues régionales de l’hexagone reculent nettement.

Le POC a décidé de s’engager à Muret avec le courant humaniste et décentralisateur représenté par Christophe Delahaye, afin que la culture occitane puisse se manifester au grand jour, et prendre la place qui lui est due. L’esprit de Schengen et les textes de l’UNESCO doivent nous servir de cadre de référence.

La première des libertés n’est-elle pas de se réapproprier la langue de Jaurès ? Le premier plaisir n’est-il pas celui de parler sa langue maternelle ? de l’entendre dans les écoles de la république,dans la rue , dans les entreprises. Les Occitans n’ont-ils pas payés pour ce droit fondamental ?

L’occitan est un pont entre les trois grandes langues romanes, la française, l’italienne, l’espagnole. A l’heure de l’ouverture des frontières, de part son patrimoine, elle sera le symbole de la diversité retrouvée en l’Europe, et Muret l’acteur d’une renaissance. Les solutions existent, il suffit de vouloir les mettre en œuvre.

Vive une Energie Nouvelle pour Muret et vive la diversité culturelle.

NB deman donarem lo texte de l'accòrdi sus l'accion occitana prevista.

Tornada generala "dinhitat per totes"

Bona annada;
Veni d'acabar lo libre de Ferran Deleris.
Voldrai li far un còp de capèl.
Lo pastre del Roèrgue, lo fils de pacan , vengut un monsur , un"manager" disn d'unas de las mai grandas entreprèsas del païs e que se torna metre al servici de la vielha lenga. Osca Monsur Deleris. Osca que sauvar la nostra lenga es coma ensatjar d'arrestar l'aiga de montar , quand de pertot tròna bravament, e que la pluèja tomba coma vaca que pissa.
La pluèja es pas sonque lo françès que nos deraiça dels aujòls. Ara i a tanben l'anglès , que los ministres de l'informacion( encara que) , de la cultura de la joinessa , prèchan totis per un ensanhament tre lo brèç d'aquesta lenga. De segur van nos crebar. Per amagar lo crimi. De segur an decidat d'englicisar , e mantenan totjorn l'enebiment de l'occitan. Curios aquela estrategia que consista a destrusir las raices de totes los pòbles de l'exagone malgrat que donèssen lor pèl mantuns còps .
Nos cal donc mai que mai d'exemple e Ferran Deleris n'es un; que perdèt dos filhs e que conta tot aquò sens farlabica , mentre que lo legidor se sentis los tudels se nosar.
O dis la sia fòrca e las sias teunhèsas sens conflar , sens mostrar brica l' emonilh coma es vengut de mòda ara en çò dels escrivans.
Per acabar , aconsèlhi de legir la darrièra partida e lo retrach que fa de totas las enganas qu'atraversèt per publicar. O comprendrètz ara perque l'edicion francofòna es a mand de crebar.
Es mestréjada per un fum de dròlessas qu'an una idèa mai quemai clara de çò que se dis; e de çò que se dis pas. Mas pièger apprendrètz consi las legidoras, del consèlh suspausat de legidora; legisson los manuscrichs. L'autor es recebut entre doas pòrtas a la lesta .
De segur que fa bel temps que legisson pus pas rès , levat los autors ja coneguts e los autors estrangièrs es a dire anglò saxons , o sud americans .
Que Victor Hugo o Joan Bodon tornèssen serian convidats per aquelas drolèssas a cambiar de mestièr.
Sinhe encoratjant per dire que la branca es ara completament poirida....
Deman sera occitan.

La restauracion o retorn a la casa partença

Aurèm tot vist. L'istòria quequèja. Aquò's pas Tièrs o Napolen III
La refòrma, coma se'n parla uèi, se resuma a una contra- reforma.
Per totes los medias (o diplomats de l'escòla RPR UDR UMPdel jornalisme), e per nos , se resuma a la fin de las conquistas socialas , que los aujòls avian ganhadas en lutjant, per dire qu'èran pas tombadas totas rostidas del cèl.
Las contra-refòrmas son donc
- trabalhar pus
- estre de mens en mens cubèrt per ço que concerna la santat , la retirada , l'educacion, l'avenir dels enfants, lo trabalh, l'espèr d'una vida melhora .

Aqui lo temps de las contra-refòrmas .

Sem copablas totis. Entre temps es vengut normal pels socialistas de respectar las leis del mercat. Es a dire que cal donar d'interes al especulator a l'auçada de 15% de mai cada anada. Si que non t'expliquan la drècha coma la senèstra que lo finançièr aniran portat son argent endacòm mai. E que, sosentendut, cal causir o se noirir ambe las utopias o ambe un traça de trabalh mal pagat.
Cò que los medias diran pas es que s'agis de la restauracion. Qu'òm pensa l'istòria, a Thiers e a la comuna. Nos dison qu'es la lei del mercat, o lo liet del mercat. Mas qual son las putas? que los medias son RPR , jacobinasses tant e mai. Nos demandem per de que alara que prèchon per la mondialisacion.
Punts mai que mai importants.
Del temps de la guèrra fresca , lo camp occidental donèt maites avantages als trabalhadors de l'oest çò que produsiguèt d'un biais un efach recercat de veirinas, aici èrem al paradis de l'oest. Foguèt l'epòca urosa ont la social democracia creseguèt de ganhar la victoria, o d'èstre la sola e unenca votz sensada, entre totis los extremismes . En Franca aquò foguèt la revenja dels menchevics davant los bolchevics. En Francia particularament.
De fach sem plan forçats de reconeisser que los socials democratas an construsit d'aquela passa, une societat pro urosa e que podiam creire a l'avenir. Mas n'avian perdut de vista lo principal.
Oc qu'aquestes democratas d'a fons doblidèron tanben lo pretzfach, doblidèron que tocavan en qualque sòrte un chèc capitalista per contrarotlar d'un biais, los pòbles los mai combatius , italians; françèses ; espanhòls per exemple , los empescar de tombar del costat del comunisme.
Reagan , Tatcher e Joan Paul II sonèron la carga.
Finis los avantages acquesits.
E la paret de Berlin tombèt e tota la còla de jornalistas formats al RPR, cal o plan dire que n'i aguèt pas jamai un de senestra per presentar lo jornal a la radiò o a la tele, totis los ventres sadols se regaudinèron sens vergonha mas o cal dire tanben ambe rason quand l'emperi sovietica cabuçèt. Echèc e mat. Impossibilitat de construsir una societat umana.
Mas ara ne'n sem a la seguida. N'avian oblidat la facia del capitalisme ordinaria. Ara l'avem davant. Es tan òrre que l'autra. Nos aprepara un avenir encar mai tarrible per l'umanitat...
Es a dire que los financièrs capitalistas de tota mena an pas pus besonh d'investir per aparar del comunisme, los pòbles que lor ne'n prenguèssen l'enveja , es a dire que las bancas e los financièrs refusan d'ara enavant de pagar l'impòt anti-revolucionari, per mantener çò que la drècha sona ara : los avantages acquesits.
Qu'òm volgue o pas es dempuèi lo debordelament de la paret de Berlin que la dreche entamenèt de tornar prendre los avantages de tota mena que lo pòble crèsian d'aver obtengut de nauta lutja e que vòl pas o pòd pas pus aparar.
Es per aquò que los eveniments actuals son pas pus ni mens que los rebats del retorn a la "normala" , una restauracion que los jornalistas françeses sonan majoritarament la "refòrma".
Los socials democratas son completament desvariats qu'an pas comprès lo reviradis, que lo grand capitalisme lor a levat lo drèch de gerar lo social , amai levat tota mena de fisança , qu'an pas pus besonh d'elses per far çò qu'ara son capables de far tots sols.
Es per aquò que d'unes espèron encara de se mostrar coma de gestionaris de primièra borra .
Pecaire.

Que lo monde sera gris.

Retorn a la casa partença.

L'utilitat sociala d'una lenga

Aprenguem uèi que 6000 lengas son a mand de morir pel monde. E que donc l'occitan fa partit de las 6000 lengas a mand de crebar.
Uèi cal dire que i a un fum d'aparaires de tota mena que cercan de longas de rasons falsas.
Que lo mond la vòl pas pus parlar , qu'a pas pus cap d'utilitat . Que cal uèi aprendre l'englès o lo chinès . E
Ieu lor disi qu'an rason que lor cal aprendre l'englès e los chinès e que venon pas pus nos enganar ambe aquela idèa de l'occitan.
An pas pus la lor placa ambe nosautres.
Mas los joves completament destimborlats "montan" o se'n van trabalhar a Paris , a Londre o a Nio Iorq. Normal an pas pus de raiçes e parlan la lenga utilitaria, lo françès.
Qual es l'utilitat del françès diga me. La publicitat a la tele es englèsa. Lo françès es de mens en mens parlat de pertot. Dins totes los païses de l'est onte presavan la lenga de la revolucion , e dels dreches de l'òme; an quitat de lo parlar. Dins Africa los païses tre que lor avem copat la resorga del franc CFA an comprès . I a pas cap d'amor . La sola rason qu'avian de la parlar èra lo fach e lo demai d'un mond colonisaire que tenia lo porta monèda.
I a a pas cap de lenga qu'ajesse una utilitat . L'utilitat es ligada al poder economica.
E de tot biais es que cal demandar à un aucèl de demostrar qu'a lo drech de voletejar al dessus de son niu?
Quand vei l'alausata dançar dins los rais del solèlh e que me pren l'envèja de me laissar tombar dins la pichona mòrt es qu'ai beson de justificar tot aquò.
Lo françès espròvèt lo besonh d'aparar la sia cultura e la sia lenga.
Ne faguèt passar una lei a l'UNESCO ont se dis que cada pòble ten lo drech inagotable e democratic de parlar la sia lenga. La lei es pas una justificacion sai que?
La lei parla " DEL DRECH DEMOCRATIC FONDAMENTAL A LA SEUNA LENGA"
E d'unes nos prepauson de justificar nòstre drech de viure.
Benlèu que soi pas savant mai soi pas nèci.
A l'ora o la pus pichona comunautat de balkans troba normal son drech de viure . A l'ora onte Bascs , Catalans , Còrsa, Escosèses, Galèses, Galicians, Flamands e autres nosautres ne sem a nos demandar de que podria justificar l'aparament de la nòstra lenga?
Vergonha mas pas per ieu....
Deman los joves aprendron l'anglès .... mas l'amic françès enebira totjorn l'occitan.

Kadhafi escumenjat per la premsa françèsa

Onte que son los braves
Un pauc de coratge , un pauc d'onor, fa pas de mal...

Los mèstres del moment se fan las trenta cinq oras.

De savants venon parliquejar per dire que l'aiga monta , que lo glaç se fons.

Mas onte la serp anisa perira lo blat.

Un papa lutja contra la capòta.

Un pòpa lutja contra lo materialisme.

Un Imam lutja pas pus quand las femnas se fan descarrar ambe de l'acide.

Plòu de sang, de lagrèmas.

Las religions contunhan de nos assadolar dempuèi de sègles e de sègles las meteissas ensaladas.

Mon Dieu levatz nos las religions..

Fernand Deleris e Memòris

Deleris coneguèt l'Indochina al temps de l'esplandor coloniala. Après de nos aver mostrat la sia enfançia, capita de nos condusir pel camin qu'atraversèt , el lo pichòt pacan de Bors.

Nos escrich dins una lenga extraordinariament rica. Que soi de longa ambe lo diccionari. Qu'ai pas jamai legit un autor occitan tan provesit de mots de totas menas. Aqui un estrach que dona una teunha idèa puslèu.
Encara un còp me demandi consi un pichòt païsan de Roèrgue poguèt se tracar una tala rega???
Escriu...
Veniam de passar la forca de Rachgia . Una rota dubèrta a la circulacion de uèch oras del matin a las cinq del ser solament , pel manca de seguretat . Una rota espaurugad a aprè la vilòta de Thot Not ; plan mai qu'entre Cailay e lo transbordaire de Vinhlong.
Veniam de passar la forca de Longxuyen quand lo motor se bloquèt . Lo menaire butèt un brieu sul butafuòc ; tròp bel briu que descarguèt la bataria . Davalèrem. Lo menaire pellevèt lo capòt e se metèt a furgar. Ieu viravi e reviravi a l'entorn , a la man lo fusilh que m'avian balhat los militars de Canthò. Quand se'n mainèt , lo menaire me repoteguèt . "Estrematz -me aquel aplech , s'escridèt . Se que non, sèm dos òmes mòrts . Sus aquela rota un fusilh de guèrra val mai que doas vidas. "O faguèri sens quincar. El demarguèt los alucaires , bufèt dessus , sarrèt quauques bolons e m'ordonèt :" Vos cal butar . De vam se volètz pas jaire aici a la serena ." Butèri que butaras . Pas pro aviat que la veitura èra pegassuda , la rota planièra mas peiruda e enrodalada.
Un brave libre per totis los qu'aimon la lenga dins tota sa riquèsa, e una istòria vertadièra d'una vida de patiments e de capitadas.

Euroregion Midi Pireneas Languedoc Catalonha Aragon

Legit din lo Monde del 6 Decembre.

Dilus 3 de decembre la comissaria européenca polonèsa Danuta Hubner es venguda aviadar la naissença de l'Euroregion qu'amaga quatre regions majoras per l'Occitania e per l'Espanha. Catalònha , Aragon , Mièjorn Pirenèas, e Languedoc

Sem pas pus dins la simbolica , de la sinhatura entre regions de promessas nivolosas que debocan sus ren. Non s'agis de trapar drechament los credits euròpeencs.

Malvy soslinhèt que lo novèl "GECT" permetra de trapar los credits a nautor de 250 millions d'euros!!!
Ailas los governaments espanhòls e francèses an "oblidat" de sihnar lo texte européenc. Alara qu'oblidan jamai per exemple quand s'agis de privatisar, las bravas putas se fan pas pregar... Cò que pròba plan qu'aquelses dos governamùents , an pas qu'una idèa ; la de se servir de l'Euròpa per menar lor politic , e ren far ambe l'Euròpa tre que lors interests lor pareisson compromès.
Malastre que Aragon siague pas venguda per protestar contra la Catalònha(una istòria d'estatua panada ). Jòrdi Frèche manquèt pas de far un escandal per dire que tot aquò servissia de pas res. Savèm totes que trantolèja pas per cagar dins la sopa.
Mas Malvy diguèt que de contunh lo Frèche s'acaprissara, mas que fenira per tornar...
Vertat que lo Gaect pòd trobar los mejans d'una politica mai ambiciosa que la d'ara.
La question es de saber consi los centralisaires jacobins espanhòls e françèses van prendre aquela idèa d'independencia e de libertat economica novèla?????.
O podem crenher lo pièger ...

Osca a Martin Malvy d'ensatjar e d'ensatjar encara.

La restauracion e lo retorn del rei . La fòrça de l'instint

Lo retorn del rei. Après la revolucion. Lois Filipe tornèt ambe l'ajuda de totas los reis del demai de l'Euròpa. Era lo retorn de l'instinct. La rega "normala". Que d'unes avian cresegut de petar mai naut que los autres. Los obrièrs , los emplegats. D'un monde bolegat per la guèrra. La darrièra. La guèrra que minjèt los òmes, los cramèt , los esterminèt.
La guèrra cambièt las règas. Trebolèt prigondament los biais de veire.
La darrièra subretot. Lo consèlh de la resistencia donèt lo sens , l'orientacion, la lei. N'en resultèt d'unas grandas orientacions que cambièron prigondament lo nòstre païsatge coma la secu , las nacionalisacions de l'electricitat e del gas , ambe una baissa regilièra del cost, l'INRA , lo CNRS, Sud Aviacion , France telecom ece....
Dins lo cadre d'aquelses programas , foguèron mesas en obras de politicas socialas ambe d'avantages majors. Los estatuts escrichs dins la barena coma la resulta de las lutjas dels trabalhadors . N'eran fièrs e portavan naut lo simbòl de lor dinhitat. Aprèp aquela periòda onte foguèt reconegut lo ròtle major de las classas trabalhadorencas dins lo grad d'evolucion de son païs , après aquelas oras gloriosas, aqui la davalada.
Lois Filipe es tornat. Lo rei es tornat . Per nos remembrar que tot pòd èstre levat. Que tot èra pas meritat. Que tot devia èstre mès sul talh. Qu'èran d'avantages panats , imeritats . Qu'aquelses feneants (segond la sentida dels jornalistas majoritarias ) , devian èstre matats .
E l'òme que pren lo cap d'aquela revolucion blanca se sona Nicolas Sarkosy. Es el qu'es cargat de tot prendre per assegurar la rentabilitat del capital , dels paucs vals .
Nicolas , que demòra al comunicacion .com a decidat coma la Tatcher de levat totes los "avantages " d'aquelses feneants d'obrièrs per los donar als seus amics. Es pas dins l'interes general , non mas es per una còla d'aflaquits que levan pas una palha de per terra.
Del còp pòrta al front lo sinhe pale del desonor e de la messorga de la sia lenga.
Se'n pren als paures , als qu'esperavan sonque quicòm de milhor pels enfants.
Es pas sonque dinhe de morir de la caganha.
Aquel triste sire anoncia la restauracion . Lois Filipe en l'an 2007. As lo besonh inagotabla de respecte .
Sovenem nos que las borgesas de Paris crevavan los uèlhs dels paures mòrts de la comuna .
An trobat l'eiritièr dinhe de far ça mesme .
Nicolas va surfar sus los 1500 euros mejan de revengut mensual per trobar d'argent.
La classa que!!!

Vertadièrament es

A320 Bye Bye

Aquò's fach. Venem de vendre per 10 miliards d'euro , quicòm pròche coma 120 A 320 a la China. Avem vendut un cèrt nombre d'avions mas; a mai; lo biais de los construsir. Monsur Balladur ne'n convenguèt a Frantz Kultur. Aquò's aital, ça o ren. Uèi per vendre a la China cal vendre lo biais de far , es a dire qu'ara òm vend subretot lo transfert de tecnologia.
Aquò's normal d'ajudar los autres e del meteis temps de vendre, levat que tota la prosperitat de Tolosa ven a 90% de l'A320.
Aladonc lo "pieger es per deman" per nosautres tolosans qu'avem pas gaire de causas per vendre als estrangièrs , levat las de l'avion.
La bocla es boclada. Tolosa escapava dusca'ra a la destinada del demai de l'Occitania, campiona del caumatge, fa bel temps.
De que prendra lo relais de l'industria aerònautica.
Benlèu deman LA question que concernara lèu totis los occitans.

Las municipalas arriban...

I avia lo lum sus la pòrta
Un tipe que bolegava l'escudèla
Ambe las tres peçòtas dedins.
Las femnas pietadosas;
Se clinavan per donar
Al passatge quatre paraulas;
Bufadas e mescladas de la nolor
de lors pèlses e de lor pel.
De que servis de tornar dire
Que la vila gingolava
Policia , ambulancia , d'amassa
Totas prechavan la solituda
l'estrangetat , l'absurditat
De sos cridals inacabats
Estre viu , se batre ,
Aquò vòl pas res pus dire
Per los qu'an pas res pus
Que lo remembre de sa joventut
Perduts al ventre ensanhosit e
Tebes de la vila pissatosa
Mesclat a la caganha verda
Sarrats totes coma d'esparvielhs.
Que sabon que lo viatge finira;
Entre las patas d'un rat putassièr
Qu'es pas segur de passar la nuèch.
Dins lo lièch negra de l'oblid
Aital la vida videnta , cada jorn , son lum atudat
Dessus la pòrta dubèrta sul non ren.

Nio Iòrq capitala de la diversitat

Nio Iòrq , la capitala negra del monde. La vila que jamai se dormis. Nio Iòrq la capitala de la diversitat culturala, leiçon primièra pel primièr françès vengut. Radiòs , carrièras, teles , dichas e escrichs en espanhòl , en englès , en totas las lengas de la creacion. Nio Iòrq que viu subrebèl, la sia vida sens se trachar del demai . Senegalèses , Malians , Tchadians Haïtians , Indians , Chineses .... E los quites Californians de passatge que donan d'entresenhas sens manganhar. Nio Iòrq que recapta de tot monde per nos donar una brava leiçon de tolerencia, de dubertura, tanben d'inteligencia subretot , qu'an comprès que la sola riquèsa que compta es la riquèsa umana . Cò qu'es pas près d'arribar aici onte sem a mand de crear un molons d'enganas per totes los estrangièrs. La Franca sus la davalada qu'a ren comprès... Nio Iòrq onte se pòd minjar jorns e nuèches , onte los "drivers" dels autocarris te daissan passar mème si lo tèu bilhet es passat de data.
Brèu de veire de segur coma un viatge meravilhos....

Lo paradis de Max Roqueta

Quand foguèt son temps, aguèt la guèrra aquela de Siria. Ne parlava pas gaire. Semblava qu'aimèsse pas. Lo calia daissar venir
E escotar . Coma acomencèt , lo mètge s'en sovenia pas . Co que demorava èra qu'èra anat a Jerusalèm. Un païs que sembla lo nòstre , de garrics, de gravasses , d'aledas , de restingles , d'ermasses . "Ieu tanben ai trepilhat l'Ort dels Olius ." L'autre èra tibat. Ne voliai saupre mai. Coma èra Jerusalem ? Coma èra l'Ort dels Olius? E cò qu'avia vist encara . S'aquò li avia fach quicòm . Mas se calèt . Era coma aquel que sap una font sot la ròca d'una tèrra esterla . E qu'ausa pas picar lo ròc de paur de l'asclar e que la font se pèrde per sempre mai. Se calèt. L'autre auria près la masqueta . Son rire de can. Tibat, mesfisos , mespresos . Un emplastre de messorgas sus aquela vertat , aquela escura esmoguda , benlèu , resconduda, prigonda , qu'endevinha sens i poder traire la man. O! èra pas de fe que s'entrevava. Puslèu d'una sentida frairala. Per un qu'èra verai. Fraire en qualques biais dels autres. Dels vencuts , dels paures , dels esclaus, dels sens-ges, dels desbrembats. Felen d'aqueles qu'en Egipte , trissavan de palha , dins la rabia e la fam, per los teulats del Faraon.
Li bastavan de capitar que dins sa carn e son èime, l'autre èra pas passat aqui sens se mainar de saupre e de se recordar que lo pas nus d'un {ome un pauquet paurièr per son astrada , avia rebalat e sagnat dins la grava d'un oliveta.

Los Escossèsses son de Corses.

Adiu
La vida es bela. Lo monde somia pas mai que de parlar chinès. Tot lo monde parla chinès, coma tot lo monde parla engles. I a pas pus que doas lengas sus la Terra : l'angles e lo chinès. L'espanhòl es oblidat . L'espanhòl se parla encara en familha dins lo miejorn de l'Andalosia. Mas an plan comprès los paures que se volian capitar dins la vida calia s'oblidar lo dialecte e parliquejar una lenga nòbla! Totis los monsurs angliçinèjan. Se volètz èstre qualqu'un cal èstre comprenable çò que vòl dire : parlar angles o chines .
L'occitan se parla pas pus levat qualquas borias del Levezon. Lo Chinès se parla : mas qual parla pas chinès ; garrèlament mas se parla . Qu'ailabas las femnas se fan totas pinturluradas coma de blondas vertadièras de raça ariana.
La vida es bela . En França , se discuta dempuèi tres mèses se òm pòd dire appeler ou apeller ou appelais per dire de sonar quelqu'un. Mas lo dison en chinès .
La mondialisacion es aqui. Cal far quicòm. S'adaptar . Passar lo jo.
Hier un Franchimand me diguèt dins la lenga linda de Molièra:
- pleasa guive me bread
E li respondèri:
- If I want...
Soi un dels darrièrs per parlar occitan.
Cantar liurament . " Quand vei l'alauseta dançar ....
La vida es bela
Que dire del catalan, del basc o dels dialectes germanicas a pron pena sortits de la ganga rufa dels parlars neolitics. Se parlan pas pus . Se devon pas pus se parlar.
Aièr a las informacions an dich que lo trabalhador europeenc podia estre fièr. Pel primièr còp lo perforador electrica passa la barra d' un euro a la venda. Lo salmon d'aquacultura es tombat a men de tres euros lo kilo. Lo caviar del Maroc costa 1 euro lo quintal. La camba es a gratis.
Tot va plan . La vida es bela. Mas papa moriguèt a quaranta ans.
Mas coma disia lo Savi , sabi ara per que dieu amaginèt la mòrt.
Amen...La vida es bela