Quand foguèt son temps, aguèt la guèrra aquela de Siria. Ne parlava pas gaire. Semblava qu'aimèsse pas.
Lo calia daissar venir
E escotar .
Coma acomencèt , lo mètge s'en sovenia pas .
Co que demorava èra qu'èra anat a Jerusalèm.
Un païs que sembla lo nòstre , de garrics, de gravasses , d'aledas , de restingles , d'ermasses . "
Ieu tanben ai trepilhat l'Ort dels Olius ." L'autre èra tibat.
Ne voliai saupre mai.
Coma èra Jerusalem ?
Coma èra l'Ort dels Olius?
E cò qu'avia vist encara .
S'aquò li avia fach quicòm .
Mas se calèt .
Era coma aquel que sap una font sot la ròca d'una tèrra esterla .
E qu'ausa pas picar lo ròc de paur de l'asclar e que la font se pèrde per sempre mai.
Se calèt.
L'autre auria près la masqueta .
Son rire de can.
Tibat, mesfisos , mespresos .
Un emplastre de messorgas sus aquela vertat , aquela escura esmoguda , benlèu , resconduda, prigonda , qu'endevinha sens i poder traire la man.
O! èra pas de fe que s'entrevava.
Puslèu d'una sentida frairala.
Per un qu'èra verai.
Fraire en qualques biais dels autres.
Dels vencuts , dels paures , dels esclaus, dels sens-ges, dels desbrembats.
Felen d'aqueles qu'en Egipte , trissavan de palha , dins la rabia e la fam, per los teulats del Faraon.
Li bastavan de capitar que dins sa carn e son èime, l'autre èra pas passat aqui sens se mainar de saupre e de se recordar que lo pas nus d'un {ome un pauquet paurièr per son astrada , avia rebalat e sagnat dins la grava d'un oliveta.
Lo spreò es un aucèl tant bèl que los que l'an vist ne son estabordits.
