G20 e Africa

L'Africa serà convidada al G20 de Londre?
Ambe la crisi son completament oblidats...

Plan venguts dins l'infèrn.

Jos la Terra la Joconda, la mestressa biatificada , 

D'un rei françès.

Jos la Tèrra se dòrm la Joconda.

Ambe totes los amics , jos las flassadas raspudas.

E totes los reis .

E jos la Tèrra se dòrmon totes los reis, de la Tèrra,

Ambe totes lors amics.

E totes nos fariam la farandòla  de nos retrobar aqui jos,

Jos l'estelada.

Dins las fems de las segasons bèlas  

E se trobaria  d'un biais  que  los aujòls faguèssem la ronda ambe los joves.

Los novèls venguts , nascuts , torçuts ;

Mòrts dins la prima alba

Entre  tot aquò m 'agrada l'idèa d'aquel mescladis.

Lo melting pòt universal de la Tèrra.

Que la Tèrra sia aimable .

Se mescla,

Nos recapta.

Als crids descabestrats  de  los  que creguèron;

de se tirar d'en la,

Entre que nosautres disiam que la Tèrra èra venguda un  l'infèrn.   

 

la demanda

Un jove faguèt sa demanda en maridatge.
La promèsa diguèt d'esperar un pauc .
Praquò s'aimavan coma de falords
Sosquèt bèl temps abant de dire non.
La promèsa se volguèt pas maridar .
Lo jove ne'n plorèt com'un vedèl, un crane briu.
Quand li demandèron per de que .
Ela respondèt qu'èra pas possible .
Que la natura , o Dius o la creacion la jogavan.
Ela l'aimava lo jove , disia qu'aimaria de se passar la vida ambe el .
Oc tote tota la vida. De segur.
Mas i avia quicòm dins son cap o dins son ventre que l'encadenava .
E qu'ambe lo maridatge ne'n seria finit de la libertat .
Que venga femna e acabaria de venir , de tombar esclava .
Qu'èra la destinada de las femnas .
D'estre tengudas per çò que pòd sortir un jorn de son ventre.
E vos tornar penecosa, espaurugada de longa, per ren.
Coma la sia maire
E que tot aquò, ne'n
o volia pas?
Aital.
Pus fòrt que l'amor per son fringaire.

latesta de Lacoon

Lo poèta escriu un mot;
E la parèd tomba,
Lo poèta escriu dos mots,
E lo tron ressontis.
Un poèta escriu tres mots,
E l'amor grèlha.
Ambe quatre mots ,
que semene la patz.
Ambe cinq, crid qu'aima la vida.
Ambe siès, sa rabia.
Ambe sèt
Que lo temps raja entre los dèts.

af

Pintradura d'aprèp l'estatua del Lacoon. e merce ArtWeaver.

Lo viatge

Un vièlh vivia de sa tèrra.
Tenia pas cap de besonh;
non per falorditge,
mas tot juste, que vesia pas lo besonh de totas aquelas farlabicas.
levat un pauc de vin,
de pan, d'uòus de sas galinas.
D'amètlas , de persègas a la sason.
Sonque crompava la sal e lo pèbre.
E qualques còps al mercat.
Un vestit nòu de dimentge, per n'aver un de passa .
Dins son ostal
Se vivia de ren.
En se clinant podia veire lo cèl pel trauc de la chemenèia.
Las parets èran de peiras sècas .
Una taula , quatre cadièras .
L'ivèrn per s'aparar del frèch;
Se metia un tròç de polistirène dins l'esquina.
L'estiu daissava la pòrta dubèrta.
Se tròba qu'aquel papin venguèt etèrnal.
E content de viure.
De segur i aguèt un diable plasent per lo tarabustar.
E que moriguèt lo paure de rumatirmes.
Li disia : te pepin avètz fach vòstre temps .
Vos me cal seguir .
E l'autre te li respondia:
Traça ton camin pauc val, que ièu me lassa pas de mirar la corsa del solèlh.
E i es totjorn a Aurelle , dins sa boriòta, immortal , lo vièlh, prèp de la mina cavada pels romans...
Mas se mesfisa de tots e subretot de l'ange crudèl, oc un autre, que li demanda de longa de se daissar morir lèu.
Oc que n'i aguèt un autre per prendre lo relais.
E que repapia lo bogre.
Los creba tots... Los angels de la mòrt.
Es aital , ten una crana santada lo vièlh.
E Sant Peire comença de se laguiar:
vesètz pas qu'aquel bograssonèl rufadòt coma una poma de l'an passat, auria trapat un paradis?
Seria pas Dius possible...

Nicolas e Cristina

Un jorn al retorn de la guèrra.

Lo rei Nicolas crosèt sul camin .

Une de las ciutadana ;

Une femna ministre qu'èra censada se trachar del domani cultural.

E li diguèt , alara Cristina , consi va lo monde;

e qualas son las novèlas de ma celebritat?

E ben paure li faguèt éla :

 Tot aquò se demesis...

i a de monde que quita pas de vos insolentar.

E lo Nicolas se prenguèt una rabia pas possible.

Me cal cambiar tot aquò diguèt las pots sarradas.

Volia de longa tot cambiar...

E sabètz de que respondèt l'autra  Cristina d'Aubanèl nascuda:

Anem coar una lei...

E la coèt.

E l'avem aqui dessus , sul morre d'aqueste temps...

Un lei que farà  que lo net revertarà lèu al minitel.

mondialisacion

La mondialisacion es aici.
Coma l'imaginavi.
D'autres i trobavan de vertuts.
Pas que l'istòria dels òmes.
Mas ne'n vesem ara, que la cara òrra...

Manageament

Quand dintrèri dins la fenial , l'òme chucava lo sen de la femna.

Me'n anèri vergonhos sens comprendre ges, levat que devian far  quicòm de mal.

Per s'amagar aital.

Puèi aprenguèri que la femna avia pichonat .

E que son nen visquèt sa corta vida,  sai que, sens aver  vist la lusor  del solèlh.

Puèi saupèri que l'òme èra un vièlh acabat.

Mas un vièlh retirat  curios.

Que se prepausava per descansar las peitrinas dolorosas.

Un mestièr fòrça agradiu.

mas que s'èra aroïnat  de donar als paures. 

Puèi capitèri de comprendre ;

Que la vida es malaisida de comprendre.

E que l'imatge d'un vièlh que chuca al sen d'una jova ;

Es benlèu tant onorable que la d'un nenon.

Que s'acranca a la popa.

a Carles Mouly

Ara sèm al freg temps vengut;
e lo gèl , e la nèu e la sanha,
E los aucelons son muds;
cap de cant non se trachan,
E son sècs los rams pels randals;
que flors , ni fuèlhas i naisson,
cap de rossinhòl i canta;
Elses qu'en mai me revèlhavan.
Tant ai lo còr decebut;
Per que ièu, a tots, soi reguèrge,
Que sabi quel òme avem perdut;

Naissença

Miquel Ange e Leonard de Vinci s'asiravan gentament.
Qual pintrèt milhor?.
Aimèront tota la sia vida los bèls garçons.
Mas qual de Miquel Angelò o de Leonard de Vinci diguèt:" aima , crama, que lo que moris aurà pas cap d'autras alas per trapar lo cèl".

Lacoon

Se vei plan que lo monde d'ara es mòrt.

O a mand de morir.

Sembla un aujòl que repapia.

La question es de saupre ?

Se la nòstre lenga contunharà de  subreviure?

Coma una lenga sebelida jos lo petròli  d'un Amòccò Cadix.

Franchimand.

Aquel monde es a mand de morir .

Ambe sa republica una e indivisibla .

Coma la coneissem auèi.

Coma un pastis.

França o Euròpa en pichon .

Que se crei universala.

Qu'avem pas cap bensonh d'Uròpa.

E qu'aquela Uròpa revèrta pas qu'una miugrana poirida.

Que pels françèses i a França e ren de mai. 

E pas cap de plaça pels autres.

Deman Paris e son rodol que nos arroïnèt.

E deman per nosautres lo coratge .

De dire son renegadis e de causir sa libertat.

Dins sa solèsa.

Pagnol e la comedia françèsa

Pagnòl es jogat sus la scèna de la Comedia Françèsa 

Sens cap d'accent.

L'accent al juste qu'es?

Pas grand causa.

Per un jacobin encara mens .

Lo resson d'una lenga escanada...

o una autra resonançia de l'aire. 

E per totes los falords del miètjorn , bracejaires afranchimandits, que parlon oil coma de vacas l'esPanhòl. Coma mantuns jogaires de rudbi que sabon pas aplechar doas frasas en françès, e que pissa a las bragas de bonaür ren que de  l'idèa de jogar a Sant Denis.  

Pròva se'n va...

Praquò que ièu , paura nèçi,  cresiai que las pèças de Pagnol èran inseparablas, e quasiment claveladas,  ambe l'accent provençal.

E ben non. M'enganavi.

Permetètz mossur Brun , me fendasclèt lo còr...l'accent es encara lo sinhe de quicòm mai... 

Un sinhe ligat a pauc pe al ridicul païsandòt.

Ara ne sem a l'epòca de la perda de l'accent.

Direm pas pus  iranja , mas òrònjè.

Que  Pagnol tira son chuc de la sia Provença.

Tot son suc.

Se'n parla pas . Mòrt.

França Cultura a pas enveja de'n parlar ,

e benlèu o sab pas.

Se parla  ara d'una capitada internacional.

A Paris los spectators dison lo tèxte ambe los actors.

E Huster que montèt la pèça, e France Culture de dire que lo Pagnòl 

s'enaira al nivèl de Molière o de Shakespeare .

Dis quicòm de novèl.

Quicòm d'inausit 

Sabi pas

 mas m'agradi milhor de creire

 que Pagnòl

 es pas que la Sibille 

de l'arma provençala,

  e de l'umanisme occitan .

Clavadura sasonièra

Talvera occitana clava per qualques temps .
Se vos agrada, me podètz tornar trobar sus
Occitanissima.blogspot.com
son fraire besson.

Bacchus lo vièlh e son filh

Lo can butèt l'òme al caire de la carrièra,
Que tornava del cafè,
D'onte venia de tapar la belòta.
Era vengut òrb.
Avançava a paupas, la man parada sus la parèd.
Lo can seguissia en rondinant.
L'òme trapèt la pòrta del poòrge.
Que l'engolèt dins son escurina.
Lo can levèt la pata un còp de mai.
Sosquèt un briu , niflèt tres còps, e partiguèt a trotar dapassèt .
Ausiguèri crucir los gonfons.
Que coneissiai lo bruch per còr.
L'òme butèt la pòrta de la cosina .
E sonèt per de vin.
Totes los sers sonava per de vin .
que li me calia portar.
Me pagava per ne porgir.
Quatre litres per la nuèch.
Per oblidar lo monde...

Un caval darrièr la fenestra

Arser ausiguèri un bruch curios.
Coma me l'aconselhèt lo mètge ,
me levèri lèu per anar a la fenestra .
I avia un caval que manjava lo ridèl.
I diguèri: òla mas de que far ?
E li escampèri un ferrat plen d'aiga.
Alara parlèt lo caval. Un caval que parla en occitan imagina lo falord,
"Ton ostal crama" diguèt.
Mon ostal que crama , un caval que "me" parla OC
Per dire .
Sonèri lo medecin que cridèt:
"Golamas, tornatz sul pic al lièch ambe un termomètre al cuòl
Que siatz encara pintat de la vèlha..."
La vesina cridèt ela tanben: que "quitavi pas de li parlar coma un caval amb un accent occitan"
Son venguts me cercar per l'asile.
Me soi revirat un darrièr còp pel fenestron de l'ambulancia.
Le caval s'espetava de rire. Entre que l'infirmièr mormolhèt: "n'ai un confle
Tresen còp aquesta setmana que me rebali un falord que parla caval ambe l'accent occitan .
E ieu trobèri ren a respondre sonque : hihihihihi.
E totes los cavals foguèron d'accòrdi ambe ièu.