Pagnòl es jogat sus la scèna de la Comedia Françèsa
Sens cap d'accent.
L'accent al juste qu'es?
Pas grand causa.
Per un jacobin encara mens .
Lo resson d'una lenga escanada...
o una autra resonançia de l'aire.
E per totes los falords del miètjorn , bracejaires afranchimandits, que parlon oil coma de vacas l'esPanhòl. Coma mantuns jogaires de rudbi que sabon pas aplechar doas frasas en françès, e que pissa a las bragas de bonaür ren que de l'idèa de jogar a Sant Denis.
Pròva se'n va...
Praquò que ièu , paura nèçi, cresiai que las pèças de Pagnol èran inseparablas, e quasiment claveladas, ambe l'accent provençal.
E ben non. M'enganavi.
Permetètz mossur Brun , me fendasclèt lo còr...l'accent es encara lo sinhe de quicòm mai...
Un sinhe ligat a pauc pe al ridicul païsandòt.
Ara ne sem a l'epòca de la perda de l'accent.
Direm pas pus iranja , mas òrònjè.
Que Pagnol tira son chuc de la sia Provença.
Tot son suc.
Se'n parla pas . Mòrt.
França Cultura a pas enveja de'n parlar ,
e benlèu o sab pas.
Se parla ara d'una capitada internacional.
A Paris los spectators dison lo tèxte ambe los actors.
E Huster que montèt la pèça, e France Culture de dire que lo Pagnòl
s'enaira al nivèl de Molière o de Shakespeare .
Dis quicòm de novèl.
Quicòm d'inausit
Sabi pas
mas m'agradi milhor de creire
que Pagnòl
es pas que la Sibille
de l'arma provençala,
e de l'umanisme occitan .
