Ofèrta e la demanda

Mon païs, lo bèl païs de la p... e de l'I...

Mas de que ? 

N .. La mai bèla avenguda del monde aquo's ... A Campagnac òc... Dins Avayron. Oc

La venguda de Joan X...  Pffff...

Que mantuns còps i a... d... f ... ma... polid..as.

Mas que vòls?

Sem al... Païs dels drèch..  euh de qual païs los drèches ?

Mas que te'n pausi des question ièu?

Mas de la  femna colhaodèl...

E qualques còps de.... l'òme.

Soven te mon filh

boclièr

Aqui i aguèt un jorn un òme joine que se sonava Nicolas ;

E s'acapriçèt de sauvar los richasses ;

Qu'avia mal legit l'istòria del Robin dels Bòsses ,

Que panava los rics per donar als paures.

Gafèt doncas lo Nicolas aparava sonque  los argentats .

Te per prene un exemple ,

Un jorn qu'una vièlha maquarala,

 que s'èra retirada a la campanha ,

recebèt la fuèla de las talhas , e que

sortiguèt quasi nusa sus la rota en bramant,

ambe un chipelet coma una cencha  a l'entorn de la talha 

E ben èra aqui lo Nicolas .

E la femna bramava , gulava coma un crocodil ,

Qu'auria perdut las dents.

S'aprometèt lo Nicolas de construsir un boclièr fiscal.

D'aparar la femna rica, l'òme ric .

Qu'el se'n chautava que la paurièra se cochèsse a la pòrta dels ostals borgeses.

Al revèrs trobava qu'un paure fenis totjorn per amenaçar  l'òrdre de la societat . Lo respect de la Societat 

l'ordre que mena lo monde dempuèi qu'existis,  lo dels senhors de l'argent.

E aqui l'avem...

preson

Avem ganhat una ora.

Avem ganhat e...

Mai d'un còp, quand n'avem perdudas de minutas? d'oras? d'annadas.?

Sens esperar ren d'autre que l'agulha granda vira per  nos desliura.

Sonar enfin , la fin de l'escòla , de la jornada, del trabalh  e per acabar l'ora de la retirada.

Entre que las ataücs e sas carretadas passavan;

Cargats de son sòmis que son pas de creire. 

Lo temps fiala sa tèla, o bufa coma un leon.

E fin finala te minja la cervèla ,

Ambe un gisclat de lima per se tastar lo gost de  l'agre,

lo de la susor umana, ,  la que perfuma totes los camps del monde,

e totes las vilas, e ont s'amolonon,  los òmes, per veire pas lo temps passar.

e se trobar de que minjar a sos enfants. 

La Tèrra : un asil

Pareis  uèi, que dins las garas la policia carga los joves per los espaurugar  de protestar.

Per aparar qual? Un million de policiers per aparar los poderos. 

Entre que d'unes ventres gras licensian dabant de toquar sa stock opcion...

E prendre la retirada ambe un milliard dins la pòcha.

Pareis qu'a la fin de l'annada i aurà  12 millions de caumaires de mai dins l'UE!

Aquel monde es falord , malaute e crudèl.

Los catars avian rason .

La Tèrra es l'infèrn.

Pel Paradis cal cercar...

èrsa de vida e arrèst de bus

A l'arrestador del bus , lo monde , eeeeeeee    ....s'arrestan . Se mesclan lo monde òc, en s'agachant lo monde.

La prima que tarda, fa los  òmes sornaruts  e las femnas longanhas,   coma se l'air pesuc los empegavan als bancs dels arrests de bus , o al quidran dels trepadors , ont d'unes prèchan per qualquas monedas.  

A me que non podem pas tot trapar dins la vida. Que non. Cal plan s'acontentar de pas gaire  me disia la menina. 

Aqui tot va plan. Qun bèl monde .

La républica mostra las fièras colors de la republica als enfants de l'escòla de la republica . Solide que  sem un dels pus bèls païses del monde,     lo plus bèl  païs del monde, sai que pauc o pron,  que gasanhèt lo drèch de far la leiçon a totes los autres esclauvagistes , e òc qu'aici es la Tèrra dels drèches de l'òme e..... qualques còps de la femna, que totes nos envejan, las femnas, per que las "françèsas" , de segur aquò's quicòm. 

Jos la rota, enfin al ras, eeeeee   ..... passan las ondas blavas  dels autres . Los que cridan. Mas per de que cridan? Sufis de trabalhar mai . Que dison? Qu'i a pas cap de trabalh? Mas s'òm cerca? non? 

Mas que vèsi ièu ?

Es que son mòrts o vius los que se negan, o que son jà mòrts benlèu?

Enfin bon , solide un plan bèl païs!

Per Alan

Per un amic que lucha contra la mòrt.
Alan que los mots e las pensadas s'envolan ,
e te sauvan.
Sauva te

G20 e Africa

L'Africa serà convidada al G20 de Londre?
Ambe la crisi son completament oblidats...

Plan venguts dins l'infèrn.

Jos la Terra la Joconda, la mestressa biatificada , 

D'un rei françès.

Jos la Tèrra se dòrm la Joconda.

Ambe totes los amics , jos las flassadas raspudas.

E totes los reis .

E jos la Tèrra se dòrmon totes los reis, de la Tèrra,

Ambe totes lors amics.

E totes nos fariam la farandòla  de nos retrobar aqui jos,

Jos l'estelada.

Dins las fems de las segasons bèlas  

E se trobaria  d'un biais  que  los aujòls faguèssem la ronda ambe los joves.

Los novèls venguts , nascuts , torçuts ;

Mòrts dins la prima alba

Entre  tot aquò m 'agrada l'idèa d'aquel mescladis.

Lo melting pòt universal de la Tèrra.

Que la Tèrra sia aimable .

Se mescla,

Nos recapta.

Als crids descabestrats  de  los  que creguèron;

de se tirar d'en la,

Entre que nosautres disiam que la Tèrra èra venguda un  l'infèrn.   

 

la demanda

Un jove faguèt sa demanda en maridatge.
La promèsa diguèt d'esperar un pauc .
Praquò s'aimavan coma de falords
Sosquèt bèl temps abant de dire non.
La promèsa se volguèt pas maridar .
Lo jove ne'n plorèt com'un vedèl, un crane briu.
Quand li demandèron per de que .
Ela respondèt qu'èra pas possible .
Que la natura , o Dius o la creacion la jogavan.
Ela l'aimava lo jove , disia qu'aimaria de se passar la vida ambe el .
Oc tote tota la vida. De segur.
Mas i avia quicòm dins son cap o dins son ventre que l'encadenava .
E qu'ambe lo maridatge ne'n seria finit de la libertat .
Que venga femna e acabaria de venir , de tombar esclava .
Qu'èra la destinada de las femnas .
D'estre tengudas per çò que pòd sortir un jorn de son ventre.
E vos tornar penecosa, espaurugada de longa, per ren.
Coma la sia maire
E que tot aquò, ne'n
o volia pas?
Aital.
Pus fòrt que l'amor per son fringaire.

latesta de Lacoon

Lo poèta escriu un mot;
E la parèd tomba,
Lo poèta escriu dos mots,
E lo tron ressontis.
Un poèta escriu tres mots,
E l'amor grèlha.
Ambe quatre mots ,
que semene la patz.
Ambe cinq, crid qu'aima la vida.
Ambe siès, sa rabia.
Ambe sèt
Que lo temps raja entre los dèts.

af

Pintradura d'aprèp l'estatua del Lacoon. e merce ArtWeaver.

Lo viatge

Un vièlh vivia de sa tèrra.
Tenia pas cap de besonh;
non per falorditge,
mas tot juste, que vesia pas lo besonh de totas aquelas farlabicas.
levat un pauc de vin,
de pan, d'uòus de sas galinas.
D'amètlas , de persègas a la sason.
Sonque crompava la sal e lo pèbre.
E qualques còps al mercat.
Un vestit nòu de dimentge, per n'aver un de passa .
Dins son ostal
Se vivia de ren.
En se clinant podia veire lo cèl pel trauc de la chemenèia.
Las parets èran de peiras sècas .
Una taula , quatre cadièras .
L'ivèrn per s'aparar del frèch;
Se metia un tròç de polistirène dins l'esquina.
L'estiu daissava la pòrta dubèrta.
Se tròba qu'aquel papin venguèt etèrnal.
E content de viure.
De segur i aguèt un diable plasent per lo tarabustar.
E que moriguèt lo paure de rumatirmes.
Li disia : te pepin avètz fach vòstre temps .
Vos me cal seguir .
E l'autre te li respondia:
Traça ton camin pauc val, que ièu me lassa pas de mirar la corsa del solèlh.
E i es totjorn a Aurelle , dins sa boriòta, immortal , lo vièlh, prèp de la mina cavada pels romans...
Mas se mesfisa de tots e subretot de l'ange crudèl, oc un autre, que li demanda de longa de se daissar morir lèu.
Oc que n'i aguèt un autre per prendre lo relais.
E que repapia lo bogre.
Los creba tots... Los angels de la mòrt.
Es aital , ten una crana santada lo vièlh.
E Sant Peire comença de se laguiar:
vesètz pas qu'aquel bograssonèl rufadòt coma una poma de l'an passat, auria trapat un paradis?
Seria pas Dius possible...

Nicolas e Cristina

Un jorn al retorn de la guèrra.

Lo rei Nicolas crosèt sul camin .

Une de las ciutadana ;

Une femna ministre qu'èra censada se trachar del domani cultural.

E li diguèt , alara Cristina , consi va lo monde;

e qualas son las novèlas de ma celebritat?

E ben paure li faguèt éla :

 Tot aquò se demesis...

i a de monde que quita pas de vos insolentar.

E lo Nicolas se prenguèt una rabia pas possible.

Me cal cambiar tot aquò diguèt las pots sarradas.

Volia de longa tot cambiar...

E sabètz de que respondèt l'autra  Cristina d'Aubanèl nascuda:

Anem coar una lei...

E la coèt.

E l'avem aqui dessus , sul morre d'aqueste temps...

Un lei que farà  que lo net revertarà lèu al minitel.

mondialisacion

La mondialisacion es aici.
Coma l'imaginavi.
D'autres i trobavan de vertuts.
Pas que l'istòria dels òmes.
Mas ne'n vesem ara, que la cara òrra...

Manageament

Quand dintrèri dins la fenial , l'òme chucava lo sen de la femna.

Me'n anèri vergonhos sens comprendre ges, levat que devian far  quicòm de mal.

Per s'amagar aital.

Puèi aprenguèri que la femna avia pichonat .

E que son nen visquèt sa corta vida,  sai que, sens aver  vist la lusor  del solèlh.

Puèi saupèri que l'òme èra un vièlh acabat.

Mas un vièlh retirat  curios.

Que se prepausava per descansar las peitrinas dolorosas.

Un mestièr fòrça agradiu.

mas que s'èra aroïnat  de donar als paures. 

Puèi capitèri de comprendre ;

Que la vida es malaisida de comprendre.

E que l'imatge d'un vièlh que chuca al sen d'una jova ;

Es benlèu tant onorable que la d'un nenon.

Que s'acranca a la popa.

a Carles Mouly

Ara sèm al freg temps vengut;
e lo gèl , e la nèu e la sanha,
E los aucelons son muds;
cap de cant non se trachan,
E son sècs los rams pels randals;
que flors , ni fuèlhas i naisson,
cap de rossinhòl i canta;
Elses qu'en mai me revèlhavan.
Tant ai lo còr decebut;
Per que ièu, a tots, soi reguèrge,
Que sabi quel òme avem perdut;