Senat.

Al cap que i a?

Ren , mas un quicòm pichon que s'amerita pas de ne parlar benlèu.
La patria dels dreches de l'òme e de la femna qualques còps

Ren o pauc se'n manca...

Se non lo capuditge dels franceses de nos tuar?  

SUM CIVIS ROMANUS

Tot lo mau que ven deu sègle darrèr. Sègle d'inventaris : Buffon; Littre, Flore des Dames...

Los païses tanben qu'estòn metuts dens limitas..

- La civilizacion europèa qu'es hèita per un Estat qui n'es pas ni nacion , ni empèri, ni etnia,- ni Estat : la meravelhosa , la plorada Austria.

- se voletz asseitar ua civilisacion sus ua prosperita economica, espiatz la Suissa: sa literatura es lo chocolat Kolher... Nani , ua civilizacion qu'es un escambi, un estat de guèrra.

-La civilizacion occitana es pas estada ua societat: meileu ua rota , coma la rota de la seda , coma lo camin de Sant Jaume, coma l'estrada de las Flandras: lo nòste païs qu'es la rota del poëma.

- se viu que viurà deus estrangèrs , de Paris? de Roma, autant que non pas de Marselha o de Sabres. Que serà francesa o latina meileu que non pas provençala.

Tenem defendat Tiberin Garumna.

-E adara , trucatz me se voletz!

B Manciet.

Felip Gardy

AU DINTRE.

Defòra la lutz.

jogava d'abelhas.

mai ieu.

vesiàu pertot un pastre sol.

entremitan li roures desfulhats.

assolaçats d'autre soleu.
.

Defòra la vila.

doberta i nivols.

mai ieu.

plorave lis estelas.
.


Defòra lis aucèus.

amolonovan li bruchs.

en cançons.

voliàu pas jogar au jòc dis aucèus.


Lo clarebrun nevava.

cant d'auton.

au cèu de dintre.


La jòia pesa a mis espatlas.
.

F Gardy.

De l'Antic.

Catul-76

S'i a de solaç per l'òme , un còp que se rementa,
d'aver viscut sens far de malordits


Sens renegar sa fe, sens jamais que sa lenga,
aguès per engana atestit los dieus ,
Quante solaç, Catul , dins ton vièlhum t'espèra,
e quantas gaugs d'aquel trassa d'amor!
Que tot çò que podiàs dire e faire per ela
s'èras d'un òme o faguères totjorn...
Mas la grana peris que dins l'ermàs semenas .
D'aquesta ora perqué mai rebolir?
Sai que non pòs, caitiu , de ton còr que te greva
traire un amor qu'en volon pas los dieus ?
Fai patir de crosar un vièlh amor d'ausida.
De segur fau patir mas cau vencir :
aquò lo salvament e la sola salida ,
te cau vencir ne deguèsses morir.
O dieus , s'es vòstra la pietat , s'un còp agudis,
avètz prestat d'ajuda als pecadors,
agachatz me pecaire ! e, s'ai fach ma batuda,
venètz curar tot aquel poison,
aquel mau que tresfusa al tresfons de ma vida
e qu'a cochat de mon còr la baudor.
Vos venètz pus pregar que virètz sa sentidas
ni, non se pòt , que venga casta un jorn.
Vòle pus que sanhar dau mau que me rosiga.
Dieus , per pietat , sauvatz un malauròs!

Max Allier

Carcassona jos l'aiga

Ara que ton abséncia
m'a netejat los pòts
melhor que tos potons
que sol demòra dins ma boca
lo fuòc amar de ton passatge
esquici d'aigas careçadas
los jorns que m'as bailats
elo perfum del temps.

Es acabat lo temps passat
dels peregrins dels romavatges
ai pas trobat la ròca linda
onte amaguèrem nòstre amor
ambe los mots que disiàm
nimai los uòlhs cansats dels òmes
que nos agachèron passar.

Lo balat que semenavan es tombat sul camin
de las oras passadas
entre vèspre e matin.

Pas que de blat de luna
que moris sul camin

Ivas Roqueta
trach de la revista "OC"

Yellow river . America

Per que pas marchar sus la Luna?

Mas que ièu vòli marchar d'en primièr sus

Carcassona...
O per Carcassona
O ambe Carcassona
Coma voldrètz...
Ambe Anem òc

Carcassona

Carcassona

Ocquitania

Cada jorn nos ajudan .
Que lo solèlh se lèva.
Una reina se moris .
Al cap del silenci .
Benlèu se'n parlarà un jorn.
Serià pas estonant que... se'n parla un jorn.
Al canton per parlar , del temps vièlh?
E se clinar dabant lo françès bèl.
Coma d'esclaus que se lavan.
A la sorga negra de l'oblid.
Nos faguèssem un monument ?
Al biais de la patria retrobada .
Al biais de Francò.
Per amagar los mòrts e los vius ,
Darrièr la pòrta barrada .
Plegat dins la pèlha de l'inutilitat.
O benlèu Indians dins pargues naturals.
Boca cosuda e remembra enluminat .
Units dins la comunion de Sant Denis.
Dins la festejada academiciana.
Del sovenir impossible de dire
De la lenga atudada darrièr las desencusas?
Publicas...
O vèsi jà. França vejèt la mòrt dolorosa. França es jamai venguda per prendre ... Mas per donar. E volia donar França , mas los òmes avian plan comprès la beltat subrebèla de la lenga franchimanda , e volon pas mai la parlar... L'Occitana
Perdonar?
E contunhar de trepejar los òmes.
E lor lenga , e lor dinhitat.
Qu'ajan o non pagat lo prètz .
De lor desliurança, de la libertat.
La Republica de las Letras e de las Leis ?
Mas lo rimmèl desgota de pertot .
Coma lo d'una puta al cap de la nuèch.

lo can e l'anhèla

Llo can e l'anhèla d'aprèp una istòriosa curiosa del paure Joan de la Font.

Iranja

D' escrivans enfugits sabi pas ont ,

Sòmis de papèl, e claus jitadas.
Per d'unas saralhas oblidadas;
Las pòrtas badantas e bategantas
Los gonfons que craicinan a l'Autan.

Nolors d'encens , de farigolas,
Lo dèt levat dels cipressièrs ;
Mostra al cèl d'unas estelas
Las flors d'iranja o de pomièrs
Chucs d'iranjas e rajals de pomas,
Sa tencha clara sul papièr.

Una paraula tinda pels valats.
Un còp d'uèlh entre las paginas.
Que carrèjan susor e sang.
E tot la vida qu'òm se devinha .
Escricha e dicha en occitan.

Anem fenhants de la patria

Pareis que lo novèl ministre de la cultura es un òme dubèrt a totas las idèas.
Dissabte passat , trobèt normal e nosautres tanben d'anar diser de poèmas a las populacions atalentadas, coma se sab lo françès aima lo cuòl e la poèsia .
Vertat qu'un òme se pòd pas desapartir, que venga ministre de son idèa que li ten al ventre . Normal que contunhe de somiar a las poesias de Lafont? , de Rudèl? , de Roqueta? de Manciet? de Bodon? .

A la poèsia que!

S'èra poèta , quita pas sul pic d'èstre poèta, s'èra lo responsable de l'ostal a Medicis e ben l'òme pòd pas demòrar sonque ambe un cisèu per copar los ribans , o ambe un ramelet de flors per far polid.
Pòd pas desatalar aital. Se compren non?
Alara Monsur Mitterand , lo novèl rei de la cultura , que diguèt pas sonque un mot de Lafont, qu'anètz nos far de polid?
Una parlicada de mai sus la grandor de França , los drèches de l'òme e qualques còps de la femna e la responsabilitat prigonda e prumièra de França dins la salvagarda de las culturas amenaçadas?
Podriatz diser ambe lo vòstre ton inimitable : la pichòta filha se'n anava al long del camin que menava a l'escòla de la republica . La pichòta filha èra una princessa , mas sabia pas qu'avian decidat de la maridar , ambe un òme pelut, òrre e poderos . Elses totes los Papas , los Cardenals e los reis de França . Era cinq oras aquel jorn de la vesprada pichona princessa de l'Occitania , e ela non savia que lo sòrt n'èra jetat .
E la sia mòrt programada.
Non zo dirà pas , l'òme que parla del nas.
Que me pensi ièu que tot aquò li passarà lèu tres pans dessus lo cap.
Sem dins França , lo païs dels drèches de l'òme , a Paris nos vèlhan la Carrèra d'Encaussa , los Slama, Chevenament, Melanchon e tota la còla de l'academia e de las anexas qu' an decidat de nos crebar. Per que per elses es una question d'equilibri psichologic . Farian una depression de pas se sentir al mitan del monde , levat qu'i son pas mai dempuèi bel briu .
Adiussiatz .

Rosa Luxembourg

Ara que i a pas qu'una còla de fuch-l'òbra que nos menan ambe bac mai set ans de mai , françès e françèsas , occitans e occitanas podem èstre fièrs del camin traçat.
Aviam de servicis publics l'UMP-S los vendèt .
Aviam un espital E l'UM -PS lo vendèt.
Aviam una securitat sociala e la còla de branliquejaires de l'U -MPS quitan pas de l'escarnir.
Aviam d'escòlas a gratis per totes e ja se vei tot clar qu'anem pagar.
Aviam l'electricitat e lo gas lo mens car d'Euròpa , e ben anem nos alinhar.
Aviam una pòsta , e un fum autre de servicis publics , e tot es a mand de s'acabar .
Lo bèl ciment de l'unitat , de l'engana primièra, que se demarga de pertot .
Podèm èstre fiers a Tolosa , lo primièr AIRBUS Chinès sortiguèt de las cadènas de montage: Tolosan finaudèl , Tolosan campion.. Tolosan brave colhon.
Mas consi son intelligents los òmes de l'U M P S.
A mai qu'aurem los TGV per montar trabalhar a la capitala en 2020, o folastrèjar a Pigala ambe los Japonèses ? 300 qm/ oras lo cuòl a la fenèstra. En esperant cal pagar , tornar l'argent vojat de la comunautat europenca que passa pel còl estrèch de Paris.
Que dins França un elegit es pas mai qu'un lèca cuòl ambe un telefon , per demandar las ajudas.
Alara qu'a un moment cal quitar de se dire lo pòble victim , enganat per las messorgas dels poderos.
Fin finala n'arrivem al darrièr jòc. L'Occitan ambe son idèa de la republica que val pas gaire mai qu'un chaudèl chinès.

vièlh soldat

Un vièlh soldat se moris

de genolh dins la lisa

D'una trencada oblidada .

Entre las règas de las crotz

Per un pauc se soris ;

Entre que la vida s'alisa

E lo cèl atudat se voida

En disent per que pas vos ?

Un soldat se moris dins lo fangas

Ten sus el l'agach de sa promèsa

E la sang e las flors li fan una corona

Coma s'èran d'unas flors de tebèsa.

Anem enfants de la patria

La sang nos raja dels budèls

Contra me, sarri ma mia

La mia bèla de mon castèl.

La bandièra va se levar

E nosautres sortir del trauc ,

Per se far traucar la pèl;

coma las bestias al masèl.

Que traucèsse lo monde novèl!

Lafont es mòrt

De que ser de que morir a la flor de l'atge
Alara que grèlhan las idèas ;
Que las idèas las tias companhas ,
ne'n vojèt a plen braçats .
Aqui nosautres escotem ;
los resson de las idèas ;
Tals d'èrsas al pòrt apasimat pecaire,
sens ren trapar que lo resson ;
de sa grandor passada .
Tu que parlèt d'Occitania granda ,
pel còp nos fasiam gigants ,
de ton agach tresplombant
Los occitanò fugissents .
Sai que tu èratz tròp grand
Per la comprenida torçuda
Que badava coma un potz ,
anuèch quand s'esclaira la luna.
Lafont desnisèt d'unas pistas ,
per sos amics que l'esparavan
Que nos mostrèt un camin ,
De son braç tal lo semenaire ,
Qu'escampa las granas teunhas,
de la vertat amont Occitania

ETA dins Aubrac

Ièu que me soi anat passar quatre cinq jorns a Sant Ginièz , dins la païs de la mia femna .
Afiguratz vos que la granda afar èra la de dos tipes bascs , qu'avian tirar sus los policèrs a Santa Enimia .
Una afar montade coma una maionèsa.
E de pertot dins tota lo païs se'n parlavan dels tipes bascs e terroristes come de bèstias malautas.
Mas que se'n parla pas cap.
Un policièr blassat al braç , qu'es pas normal dins una democracia ; de segur , mas totes los governaments d'esquèrra e de drècha nos an plan acostumats a las enganas de tota mena , qu'i crèsi pas mai.
Tornat al païs , i crèsi de mens en mens . E per ièu tot aquò reverta pauc o pron a un ensag de localisacion de suspect en trin de fugir. Sus la basa del telefona portable , de la veitura e de las relacions.
Entre quatre jorns i aguèt mai de cinq cent gendarmas mobilisats de pertot sus las rotas de la sortida d'Aubrac, ambe d 'elicoptères que viravan e reviravan .
E ièu i crèsi pas cap .
Foguèri contrarotlar très còps , dins la meteissa jornada, coma se cada còla de policia inhorava las autras. Coma s'agissia de far los inocents . Que ambe los mejans tecnics d'ara i a pas cap besonh de contrarotlar las veituras , que sufis de las seguir. de lor pausar un marquaire.
Donc los policièrs e gendarmas an fach una operacion de polica justificada per la blassadura d'un gendarma , lo paure que li espèri una guarison rapida .
Mas diga me amics del RG ont son los bascs de l'ETA .
Dins los aubres?
Espèri plan que tot aquò dona de trabalh plan pagat.