poètas

Bec : aimi melhor los aubres als fars. Los fars son faches per veire la nuèch. Mas esblaugisson tanben lo que los finta e lo despossedis de son pròpi agach. Los aubres , te donan de l'alenada al monde , van cercar la vida dins las prigondors de la tèrra e ça te gratolhla lo cèl. Donc Rene Char e Jean Giono fan partits de ma forèst e me l'amagan pas. ....

Cò qu'espanta aco de Char e de Giono , aquò's es que nascuts de Povença , ajant viscut e escrich en Provença , trapèron jamai l'envèja - mème per curiositat , de dubrir una pòrta sus la literatura provençala. I aguèt pas jamai òsmòsa , mème si Giono parlava lo provençal ambe los païsans quand èra emplegat de banca.

Los quasèrns del mièjorn: quand me pensi als quasèrns del mièjorn , sentis encara mon còr batre . M'amagini encara montant los escalièrs dins l'escurina d'un copa-garganta. Dabant la pòrta un gat giscla entre las cambas coma un peis negre rajat del Vièlh Pòrt : aquò's "Quasern" , vièlh coma un profeta . Quicha sus la soneta. Aquò's Marcelle Ballard que me dubris . Es nòu oras del sèr , un dimècres o un dijos. Jean Ballard ven me sarrar la man , me presenta a Jean Tortèl , Pierre Guerre e Jean Lartigue. Me daissi caser d'esmòu sus un cadièral pelat, ont deguèron se siere Paul Eluard, Saint John Perse, Paul Valery, Rene Daumal , Albert Camus, François Bertin, Andre Michaux , Jules Supervielle , Rene Char e los autres....

Accidents : B Manciet
... Los pòbles avançan gaire dins l'Istòria , o a pron pèna. Quna Istòria al just? Sem dins Euròpa , al meteis punt que del temps de Lois IX. L'Alemanha existis pas pus, come ne'n parlavem , Andreas von Strachwitz e ièu en 1950 . Una autra Alemanha , paura e stomacala es nascuda. Mas los dracs dels pòbles - mas qu'es un pòble? - lor subrevivon, sus tot lo continent . Aprèp las pausas de civilisacion , son reprès per una efervescença senhorejaira. Mon vièlh mèstre Rene Dupuis s'èra pas enganat .
Quand al "retrach" d'un vièlh coma ièu , non servis pas que de messorga. Los joves veson mai clar. La sapiença es pas que repapiatge . Vesètz Pinay un Apolon el tanben . Dins una Alemanha que tornava de prendre alen, sabiam totes ço que nos apreparava. Los vièlhs son cars e perilhos. Aquò's per que aderèri fa dos ans , a la Societat , fondada a Arcachon " dels Vielhs Malfasents"
E praquò , en 1947, ambe d'alemans , d'obediença siocialista, comunista o crestiana , aviai fondada a Manheim lo prumièr dels partits europencs degudament registrat. " Duc in altum!" disià Pie IX a un illustre landès impenitent e fòrça patèsent. Aquò's pron per dire que lo mèu occitanisme representarà per ièu qu'una part de la granda mosaica , mas una part indispensabla al montage del puzzle e sa combinatòri. ...

tirat de "Entre Gasconha e Provença" de J L Pouliquen

Ont anem?

Lo dobte es la sal de l'esperit; sens la punta del dobte, totas las coneissenças, son lèu poiridas. Vòli dire tanben las coneissenças las mai fondadas e las mai rasonablas . Dobtar quand òm vei , qu'òm s'es enganat o , que sèm estats enganats, aquò's pas malaisit ; voldriai mèsme dire qu'aqò avança pas gaire; aquel dobte fòrçat es coma una violençia que nos es facha; tanben es un dobte sorne; es un dobte de flaquesa; es un pentiment d'aver cregut , e una fisança engarçada. La vertat , aquò's que non cal jamai creire , que cal sospesar totjorn. Que l'incredulitat encara donèt pas e jamai sa mesura.
Creire es agradable. Aquò's una embriaguèsa dont nos cal se passar. O alara digatz adiu a la libertat , a justicia, a patz. Es natural , e delicios de creire que la republica nos darà totes aquestes bens; o, se la republica non pòd , volem creire que cooperacion, socialisme, comunisme, liberalisme, o qualqu'autre constitucion permetrà qualques jorns de nos fisar al jutjament d'unes autres , enfin de durmir los uèlhs dubèrts coma fan las bèstias. Mas non. La fonccion de pensar se delega pas. Tre que lo cap uman torna prendre son antica moviment de naut en bas, per dire de oc , tanlèu los tirans s'en tornan . L'union sacrada ( de totes en facia d'un perilh suspausat),, es la mai nòva invencion de l'òme , e la pieger . Qu'alara l'òme se tròva sens armas , "e la benaurança d'aimar" envasit tot:" aquò's per tu , li dison; aquò's per ton salut; aquò's per ton ben ". Se lo que parla es un missant comedian , totes se'n trufaràn. las quitias bestias , per çò que crèsi , niflan la messorga coma d'instint ; e los òmes frenisson coma los tambors segond l'eloquençia del còr. Tanben jamai creguèri que los comedians tengan un possible poder. Crenhi pas los missants mèstres ; crènhi los bons mèstres. Me mostrem l'òme tambor, lo d'ièr o lo de deman . òm me dis :" es franc, es bon, es oneste ; es vodat al ben public; es fisèl a sa promessa."
Aquò's possible. Aquela fisança que me demanda , o que demandatz per el , la dau de bon grat a cada òme. Mas esperi mai que mai d'un òme; espèri que sàpia dobtar ; qu'es la marca de l'òme. E li vòli ajudar; qu'es pas lo moment de s'aflaquir ièu d'en prumièr a l'esprit critica. Non. Serià de lo destronar ensem, ièu ambe çò meteis.
Cal que los òmes politics s'acostuman a aqueste mena d'amor que los buta e los fissa , que los desrevèlha, e lor dan una polida rusa de l'esperit. Quand uèi, sabon pas pus que de vojar lagremas, e dire que lo pòble es ingrat e plan missant. Lo pòble es tocat , e lor torna , per un encartament de tres , siès o nòu annadas , lo drech de se creire els meteis. Aqui los fas los uèlhs tampats a totes. A l'encòp de çò que fan los banquièrs , que son de poètes , e qui trapan un novèl contrach de fisança ; qu'aiman elses tanben dobtar de lors valors mervelhosas, e los accionaris elses tanben amassats aiman pas de dobtar amai; l'expert consèlh ; tant plan pagat , ne dobta pas pus que los autres. Rai, qu'es agradable de creire dins sa riquesa pròpria, mai subretot es agradable de creire dins qualqu'un, e aquel òme qu'i cresem , es uros d'esser cregut , e de creire los que lo creson , e de se creire en el meteis. Aquò's per aquelas causas que los rei demòran sens bon sens. L'òme es jamai dins aquel sicut que se posca dar lo luxe de creire.
Cresença , aquò's l'esclauvatge , guèrra e misèra . E, segond mon idèa , la fe es opausada a la cresença. La fe en l'òme es grèu per l'òme, qu'es una fe dins l'esperit viudant, aquò 's una fe que furga l'esperit , que lo fissa , que li far vergonha ; aquò's un fe que bolega l'ensuquat. Dins totas las ligas , en totas las associacions , en totes los estats , se mòstra lo gauch d'aclamar , d'aprovar los comptes , e de durmir , denaut , en bas , entre una annada, coma se los estatuts podian pensar . I a tanben aquelas amassadas de cresents vertadièrs , un nombre pichòt de los que sòni los ases roges , qu'òm pòd pas jonher , que creson a ren . Aquelses tenon la fe, la fe que salva .


Alain lo 5 mai 1931. tirat dels ases roges...

Belgica e França

Aqui avètz la carte de la França en 2050. Clar que totes encara parlan pas françès, mas que merce de l'article 76 los Germans , d'un biais los Italians d'un autre, tenon lo drech de parlar lor dialecte, dins un encastre clarament definit, es a dire pertot, levat en public. Los capitols de l'article 77 que mostran , a l'encòp mai de respect que se'n pòd trobar endacòm mai , mas qu'aquelas pobladas endarrièradas esperavan de contunh , e fa bel briu, de parlar la lenga nòbla e subrebèla del païs dels dreches de l'òme e qualques còps de la femna, ne son encar estavanits .
Quand als anglèses , e als espanhòls lo govern de l'UE, lor donèt 5 annadas per quitar de "baragouinar". Que consi sonar milhor aqueleses parladisses garrèlejaires, qu'ensatjan de far compas al françès.
Reste lo problème dels russes, dels scandinaves, dels arabis, que mormolhan dins un patès degenerat, que coma o dison mantuns academicians an pas una vertadièra lenga. Pròva parlan totes françès tre que l'an estudiats coma cal. Es a dire se volon se donar un pauc de mal per aprendre. E subretot s'espèra de se trobar un trabalh .
L'UE aguèt pron de sapiença, e cal donc ara que lo françès, qu'es totjorn amenaçat pel Chinèses e per los Indosses torna trobar la plaça que li es deguda.
Sovenem nos que França lutjarà totjorn per la diversitat e que lo musèu dels arts primièrs contunharà de recebre las obras de las culturas ailas desaparegudas malgrat los esfòrçs dels governament de la republica. Ja 75 lengas mòrtas en França e bla bla bla .
E 1000 defòra mas qu'i podem? (mas qu'es totjorn çà de ganhat)
Per deman donc la France apararà sas frontièras , de Reykavik a Joanesbor e de Brest a Vladivòstòc ...
Peticion prepausada aqueste jorn , al referendòm d'initiativa populara.
Pel senat los enfants d'H del Causse Negre e pels senators los eiritièrs de la fanfara jacobina , sonada la Melanchonenca.

Co que nos permès auèi de dire naut e fòrt:

Alara Belges me damne
metètz vos al françès!

La pèsca als tons

Aqui una flor qu'òm diria qu'es pas vertadièra..


La pèsca als tons.
Fa gaire , Sus arte nos mostrèron la pesca als tons al miéjorn de l'Italia.

Mas dins Calendal al cant V Mistral explica consi los pescaires de Cassis bastissian una "madraga" ( e oc BB) qu'èra una rèt que servava per trapar d'en prumièr de vairats, los que servavan d'escas pels tons.
Aquela pèsca ancestrala se pratica pus qu'al mièjorn dins Italia... Un banh de sang, una fèsta del sang.
Pròva que la mar ven poirida e que lo pèis la fugis...

Aqui d'imatges estrambordantas de la pluma mestressa de Frederic Mistral premi Nobèl de literatura en lenga occitana revirada en occitan central per sol plaser de lo poder legit d'un trait.
Pietat encara .

Pesca valenta , magnifica!
L'un fichoira e l'autre fica
Dins l'esquina dels tons lo "fome" dardaiat ,
Que vòla al bot d'una cordeta:
Trepon dins sa graissa bardeta
Lo peis cabuça, e de las ondetas
Per un draion de sang raja lo miralh blau

Plan cafi(claufit) monta la còrpa (lo filat dels fons de la madraga)
Monta esclatant coma una garba
Ont l'aur e l'argent a bel èime e l'azur
E lo rubis e l'esmerauda
Bolhon , esposcat sas brilhancias
E, de sa maire sus la fauda
Que" bouja"(bolega) de grafions ( cerièas) e d'aubricòts madurs.

Tau d'enfantons se precipitan,
Sus la tonaira tal se jitan
Los pescadors. Los tons morrejan ambe esfòrçs
Mai per la coa, malgrat que tira,
Un torn de man vos la revira
Lo ventre en naut ; leva d'amira ( de bada)
Despoderat, lo peis amaina(?) (vencut) Cors a còrs.

N'ia que los prenon a la lutja...
Mana de Dius ! Se cocolucha ( s'emplenem)
Lo plen dels amadièrs (emplenon tot entre las fustas de la quilha del batèu) pus naut que los bastiments
Cargat d'iranges de Malhòrca;
Los pèds resquilhan (alisan) dins la mòrga ( la vòrme)
E l'argentin , coma una entòrca,
(Esblaugit) Escalustra los uèlhs d'un viu belugament.

Mistral cant 5

Provença

Calendal de Mistral
En sovenir dels trobadors...

O princessa dels baus! Ugueta,
Sibila, Blanca flor, Bausseta,
Que tronaviatz amont, sus los rocas aurins,
Còrs subrebèl, arma galòia, (gauchosa)
Donant l' amor , larguant la joia
E la lumièra , li mont-joia
De Mont-Pavon, de Crau los trescamps azurin

Encara uèi dins son mirage
Se representan vòstre ombrage...
Las ferigolas mème an conservada l'òdor
De vòstras piadas; e m'es vejaire
Que vesi encara - galejaire,
Gentilhons, corrors e guerrejaires,-
Que vesi a vòstres pèds cantar los trobadors.
La poesia èra tant druda,
La cort Baussenca tant letruda,
En aquèl temps ! Avia aqui Vidal, aquèl
Que faguèt mila tressimacis ( estrangetats)
Ambe sa Loba ; Bonifaci
De Castelana , e , plen de graças,
Bertrand de Lamanon, e Rogièr non mens qu'el;

Perdigon, Cadenet, mesenja
E rossignòl; Rimbaud d'Aurenja,
Rimbaud de Vaquèiras, Gui lo Cavanoienc,
Emai Foquet l'abominabe...
E tant d'autre que fortunable,
Portèron la viòla e lo nable ,
E la cigala d'aur a son capèl... Anem,

Es jorn falit: viva e polida,
Fan a cha pauc son espelida
Las estelas de Dièu, la nuèit , de calvalcons
Sus l'esquinal de la montanha,
Dejà negreja ... Ambe l'aygagna,
Un doç mumur que monta e ganha
Nais al pèd de las torelas e jos los balcons.

Goudoulin...

De la mòrt... (tirat del libre de l'abbat Salvat que n'avètz aici la fotò )
e virat en grafia "classica" ensag... Merce de la vòstra pietat...

A la mòrt...

En vejent còrs un camarada
Damb qui sovent avèm rigut,
Tot l'esprit se m'es esmaugut
E ma gaitat retirada;
Mès, qui ne se trebola pas
Sur la pensada d'aquel pas
Que n'a plus de retorn al monde,
Quand l'òme dins l'atge le plus fòrt,
N'a plus d'amic que le segonde
Al duèl d'el e de la mòrt

Non sabi bonament ont èri,
Quand lo companhon trespassat,
Foguèt fredament delaissat,
Dins un cofin de cementèri .
Non foguèri pas a l'ostal
Que lo còr me disèt aital:
Consi las Gens ne van d'augida (tomban dins l'oblid)
Consi totes leguenan al clòt ( alisan a la tomba)
Ont , sur un còrs voide de vida,
Los vèrms fan al tira qui pòd!

Filhs ingrats de nòstra misèra,
Per vos , nos engraissan la carn
E crompan lo boçin pus car
An de vos far milhora chèra.
De ren , paurets , non nos servis
La dura peira que curbis
Las pelagostas(pèls) e los òsses;
Leiritièr coitat nos i vòl,
E per envelopar los còsses
Non planhirà pas un linçòl.

Vese que l'òm torna polvera
Quand lo Solèlh nos a quitat
E n'espia que vanitats
Aquò's ambe los uèlhs de cera;
Sabe que lo pus ric mòr.
E s'estaca d'amor a l'aur,
Aquò's lo còr de fusta:
De fusta sia ; mas quand la mòrt
De sos pèds drechurièrs i tusta,
L'arma li durbis e ne sòrt.

Se fugiguètz auèi, ça dis l'Auriva (la mòrt)
Ja vos arraparai deman;
Balestrièra de cada man,
Flagèl de la persona viva ,
De tot sèxe fau mos boinhos (mas tòcas)
Truqui sus vailets e senhors;
Esprit , coratge, bona mina
Son a mon braç indiferents,
E los uèlhs d'aquela Mondina,
Mòrts , non faran pus los morents.

Per mi , que me plasi d'escriure,
Fassa ma pluma mal o ben,
E qual me legira tanben ( mas ièu car Godolin) ,
Un còp acabaren de biure
Lo prumièr dels òmes moriguèt;
La prumièra femna poiriguèt,
E l'un damb l'autre redevable
Al pecat , que los fèt tombar,
Dos faguen un dèute solvable
A jamai pus non manlevar

En demorant que l'ora venga,
La que ribon-ribaina ben,
Perque pequin ièu tant sovent
Del còr, de la man, de la lenga?
Sur l'arrèst que nos cal morir
Ieu me senti tot espauri;
Non pas qu'ieu me done d'alarma
De veser que lo temps s' enfug
O ben de sonjar que fa l'arma
Quand es fòra de son estuch!

Goudoulin

Aqui una nisada bèla venguda dins un cendrar oblidat prèp d'una pòrta e onte lo personal a pausat de cledas per que lo monde la daissa espelir.

Mascarada del libre de J Salvat sus Goudouli.

Peire l'òrb e Guilhem lo guida.

Dròles e de fòrt genta vida .

Partiguèm , un jorn de l'autre an.

Del bon païs de Carmantrant.

Per a plaser , veser las minas.

De las jovenètas Mondinas.

E saber se lor perfeccion.

Junta ambe la reputacion.

Peire, qu'es aici que m'escota.

E que quand dòrm non s'i vei gota .

Agrada tot, e tòba bèl.

Tot çò que passa per mo uèlh.

Folhetas , donc cal qu'ièu retire.

L'aur que diu remontar mon dire.

Platz a vos , non refusar pas.

De me desubrir vòtre cas.:

Ièu parli de mila partidas.

Que vos randen tant complidas.

Que tots , per quand (s'agis)de beltat.

Vos donon le prumièr vantat (lausenjat).

A part capetas , gara! gara!.

Qu'ieu veja se ren pareis encara.

Coratje ! Un front se descubris .

Que la perfeccion me ravis.
,
Relevat , e sembla que diga.:

Aici la Natura prodiga.

Semenèt mai de mila francs.

De liris esplandits e blancs.
,
Al cubèrt d'una tressa prima.
,
Que lo solèlh mèma estima,
E fa grand cancan que son pèl.

Sia long e tot d'aur coma aquel.
Aqui , de sas mans mistoflètas( bèlas, finas ).

La Reina de las amorètas (Venus).

Fa cent invisibles sedons( cordons).

D'aquel pèl frisonat e doç.

Ont qui s'arrèsta d'una uèlhada .

I vei son arma empbrolhada.
Dels sedons, que l'òm non vei pas.
,
Dos ne tomban un pauc pus bas.
,
Drèch lo trauquet de las aurèlhas.
,
Teunhas e bèlas a mervèlhas.
,
Afin que dins son bèl esprit.

Ren non leguene( alisa, passa) de mal dich.
,
Oc per far que dedins la clota(fossèta ).

Cap de piuse , ni bavaròta.

N'intre ambe cambadas e sauts.

Pana lo sucre del repaus.

Una autra causa plan polida.

Mon uèlh e ma paraula crida.
,
De qui se parla que lo cèl.

Non faguèt jamai ren de mai bèl...

ma nina

Bon coratge Emilia...
E visca Andrea.


Dessin with the mouse e Artweaver(logicial a gratòs)

La França que se lava plan matin

Aqueste matin me soi derevelhat plan matin.
Sul còp de dètz oras.
Que nos i cal far nosautres per se ganhar la vida.
Per exemple aqueste matin ai crompat 1000 tònas de blat en Australia a 5 euro la tòna e las ai revendudas 10 als aganits del Soudan.
Solide que soi pas coma aquelses fenhantasses de paisans o de fonccionaris sadols e gaireben totes sindicats que gulon de longa per las carrièras .
Que ièu me soi fach solet. Qu'un jorn papa me diguèt te gulampas" aqui cent millions per ensatjar e fas pas cagar mai" . Me soi prometut de l'escotar e d'i jamai tornar. Que de tot biais m'auria pas ajudar un altre còp...
E oc es pas aisit de los far creisser... Los picalhons.
Soi pas un assistat ieu e encara que me cal pagar las talhas e que soi plan brave d'o far :
Soven o disiai al governament , a la tele , als comuns de pertot :
"te demandas pas çò que l'estat pòd far per tu , mas çò que vas faire per ièu.
Aquò's simple macarel. Demandi pas que de sompartir l'argent, quicòm coma 5% per tu e lo demai per ièu. Una mena d'autogestion que!
Bon sabi que totes son pas tant intelligents que los mainagèras, vosautres disètz "managers".
Mas es per aquò que vos cal calar quand m'arriva de parlar.
Mas quand comprendran que l'ora de se calar es venguda.??
Oblidavi de vos dire que me sòni Nicolas e que los françèses , (lo pòble lo mai intelligent de la Tèrra) m'elegiguèron a mai de 54 % . E que l'idèa de la França contunha totjorn . Deman traparèm la Soissa e la Belgica (ambe Susètz o (Suez) que te sabi ièu)
Mas que son capòrcs los françèses que me fan rire qualques còps qu'es pas de creire.
E ambe lo rescaufament climatic , lor avem fach engamar l'aumentacion de l'energia. Que deman paguaron per l'èr... Coma paguèron per l'aiga qu'èra a gratis dabant. Ambe Veolia , Cèl Blau , Orange Banana l'avètz dins los tafanèris.
Son colhas qu'es pas de creire.
Sabètz consi me sona a l'OMC, l'organisacion mafiosa del comerci; o al FMI (Fond Mafios Internacional) non? E ben me sona espatlas tremolantas .
E sabi pas se ne devi rire o ne plorar.

Visca la borsa

Nosautres que sem pas gaire intelligents, per pas dire mens o mai coma volètz, , nos an après lèu lèu a l'escòla, e avem tot capitat dins la comprenèla, , que tant valguès milhor se sarrar de la fenèstra al cap de la classa, que d'èstre jos lo fuòc de las questions, dabant, ambe las aurèlhas esquichadas pels escopetals dels regents ... Quite de pareisser un pauc mens aluserpits, un pauc mai bestiasson encara. Cal daissar los primièrs bancs als savantasses que savon d'a fons , qual colhau petèt lo vase de Seissons , o qual despiucelèt Joana d'Arc . Qu'avètz plan remarcat que del temps ont cadun ven parlar de son darrièr orgasme a la tele , totis s'en chautan coma de sa primièra foira, tant plan coma se'n chauta auèi de la creaccion de la ligua mièjaterranenca. (la França de Bruxelles a Izmir...)

Aqui çò qu'i avia çò dessus, a la fenèstra ...
creat ambe l'ajuda de ièu lo manjacostel

La vida tira son fial.

L'ostal ont soi nascut es ni ric ni paure
Nou i avem tengut e nòu i podèm claure
E i avem pas patit mai que dins un castèl
Los potons, l'aiga clara e lo pan del cantèL.....

un nen nos es vengut

Es vengut un nen pesuc;
Un mascle caparut
Que passa las uèch liuras
Que se sona Andrea
E que del pèd al cap
Compta cinquanta dos centimèstres.
Plan polit, plan bèl, plan gautut
Lo paire se regaudis
E la maire alena.
E la pichona Emma se demanda
Darrièr lo plastic, se l'aiman.
E la grand e lo pepin
Li dison de Oc.
Pròva qu'avèm crompat de Champagne,
Per li trempar l'aurèlha...
Manca pas que la sal...

Guigui the cat

Mòrt.... Guigui lo leon.
Un can , una autò , un caçaire...
Dètz jorns qu'es pas tornat.
E que tornara pas jamai.
Probable al pardadis del cat
Valent , e fòrt.
E bel e gente...
Li espèri un paradis...
O trobara sos amics ...
Entre Saxò e Grison.
que se sovenon al canton.

Avètz vòstres papèls?.

Vesètz plan a esquèrra , l'òme al quépi que ten un can , al cap de la cadena. Es un senator franchimand que susvèlha la diversitat culturala françèsa. Fa gaire d'esquèrra del comunistes, al quite front nacional levats los socialistes en encara , mas es que son encara socialistes Melanchon , Charasse, e los autres? son tots venguts cans de garda.
Mantuns còps l'òme qu'apara aital la lenga de Dupont, Durand , Duduche, es un emigrat novèl, excusatz que soi raciste sonque ame lo front nacional, integrat , ( es a dire qu'a tot oblidat de sas raices, per venir com' un pòrre) qu'encapèt, aprèp maites susadas, de trapar lèu que los autres, las règlas de gramaticas , fòrça complicadas que l'academia s'agrada de farlabicar , lo mai possible , en esperant que lo nivèl de complexitat de la gramatica, provarà la nautor de la lenga e sa superioritat sus las autras .
Mas qu'aquò's pas la lenga que fa la grandor d'un païs , mas l'engenh d'unes escrivans , o lo d'un pòble(qualques còps) quand fa sa revolucion en 1792 en 1830 en 1848....1968 (lo darrièr pet pichon) Per exemple. Paure que tot aquò se debanèt fa bel briu...
Ambe son can que caga de pertot l 'òme al quepi es a mand de s'arrapar un vial que monta mai que mai. Cap al solèlh que non , l'òme gaita del costat del mièjorn , onte arriban de longa los paures bogres . E qu'en anant cap al solèlh es segur de ne trapar.
Los drèches de l'òme? Que de mai bèl. Cada òme nais liure , de pensar , de sa religion , sa lenga , e patin cofin...........
mas ont diable an metut lo papièr pel cuòl?
Cada òme a de poder trapar un trabalh, l' escòla pels sèus mainatges, dèu pas èstre empresonat, secutar, per sas idèas. Ne'n plorariai tant es bèla la teoria....
Mas qual amaguèt lo papièr cuòl?
En França aquela desclaracion se sona la desclaracion des drèches de l'òme ( de l'òme donc e pas encara de la femna, que trapèt lo drèch de votar en 1947 , sonque per empescar l'esquèrra de ganhar, cal pas quichar sus las libertats) e del ciutadan.
Mas diga me ; a l'ora ont tot es escampat als quatre vents , vendut als fons de pension , a l'ora onte tot l'eiretage es mascanhat, cremat, per donar a qualques rics un pauc mai de riquèsa. A l'ora ont totes los sistèmes de santat , d'educacion , de transpòrt , espetan, ont totes los grands servicis publics , son desmargats per lo profièch d' una còla de pauc vals.
De que nos fan cagar ame la lenga de la republica , la menaca sus l'exagona, la mission etèrna de la França , lo pretendut respect de la diversitat? De qual drèch? A l'ora ont nos van meisser dins l'assieta de la manjiscla als OGM, de que vòl dire la dicha de 1789? Segond que la pacha demòraria encara verga, linda , clara coma a la debuta de l'an 1.
Alara nos an creat un novèl espandi de juòc , que se sona l'UE . Es un pichòt airal , paures , onte los pòbles podon a pron pèna se deslargar. Coma an de nos cabuçar las pagas , nos an atropelats coma se volian milhor nos aplechar per un chapla mai grand que los dos darrièrs...Un còp de mai , nos an encadenats dins un cagador gigant que se sona l'Euròpa...
Mas qual se sèrv de la constitucion al comuns?

Se trufa de nosautres non?

Te qu'espèri dempuèi mièja ora als cagadors sens papièr... Me damne e degun per m'ausir. Vergonha
- O i a qualqu'un? que me cal de papièr...
Disia donc que la pacha solidaria es espetada. La solidaritat existis pas pus , ara aquò's cadun per se. Lo primièr arribat espèra l'autra o l'espèra pas... Alara que cadun torna trapar sa libertat de can magre e malaut coma lo de Bunuèl dins lo film. Sabètz ; se passa un pauc coma dins un coble , quand l'un esquinça lo pacte e que l'autre , tanlèu compren que tot es acabat... E tira vers la vesina mai polida , una catalana que fa la gimnastica sens sosten, que li fa coco al fenèstron...
Mas mila dius qual me respondrà un jorn? A me! Que tengan la foira coma ièu, auèi, e faran pas tant los malinasses... Salopasses d'ensordats....
Qu'aviai pausat aqui lo libre espès de la constitucion per que cadun pòsca un pauc s'assabentar. Aimi de legir al cagador . Daissi l'èr dintrar e aquò me fa de ben als budèls.
Aital qu'ai legit qu'un fum d'òmes se fasia d'AVC als cagadors... E me pensi que la legidura de la constitucion me fa soscar e me desliura d'un biais .
Mas ara compreni que lo monde se'n chauta , subretot quand mesprèsan la cultura, e que lo mèstre volonta fòrça de s'eissugar, ame las paginas de .... e que quita pas de te far la leiçon ame l'unitat .
A te.... mas qualqu'un arriba. Qual diable pòd èsser?
Tindèt una votz raufelosa.
- vous avez vos papiers?
- mas que non monsur es ièu que ne'n vòli....
- a qui ai-je l'honneur?
Comprenguèri lèu qu' èra l`òme de l'imatge aqui dessus , quuna malastrada.... ame una tala caganha de tombar sus un academician....

mots

A la font

A la font sèca, i a d’ aucèls que venon biure.

A la font sèca mantuns còps, s’amasson sens vergonha.

Los aucèls paures que venon biure un rai de mèl.

D’ aucèls menuts que s’avidan al solhèl

D’aucèls se volètz, que n’i a de tota mena.

De pichòts que parla sens prendre alena.

De vèrds , coma d’aucèls d’Amasonia.

Que cantan cada jorn la mème simfonia.

O que parlon del nas, gorbatasses pus bèls

Que se sonan la nuèch, en se manjan los uèlhs.

De los que son mòrts sus la rota estrècha

D’autres que manjan de micas a l’òrt.

Las granas , o la sang que gota d’un mòrt.

A cercar son arma per se ganhar l’infèrn.

Coma nos, estrangièrs al paire, a la maire

Ont penjar son lum ? Ont trobar sa sason ?

A la font sèca son d’ aujòls, lo cap pelat .

T’esperan per te parar una copa gispre .

Per dire de dire fòrt , las paraulas tindairas .

Per plorar pas, lo punh sarrat,

Al cap del braç, levat per res.

Per plorar pas o mens?

De que servis de tornar dire ?

Lo temps passa coma lo vent ?

Son totjorn aqui los aucèls a la font sèca.

Coma los còdols, mirgalhats , escrincelats

De las colors d’arcanèl a l’abroa de l’aiga

De las colors capudas que passan pas entre las bugadas

Sens qu’òm las trapan . Sens qu’òm las palpan

Mas qual es lo mal ? Tot es vengut trempa de rosada, de susor;

Quicòm pudis. Un òme que camina, sens pena, sens onor,

Que me disian los aujòls de me vestir de posca ,

La que tomba dels nivols als jorns sornes d’oblid.

Ba ,

daissa …

qu’i farem ?

tot aquò ven estranh.

me fiala entre los dèts.

Mas qu’es bèla la sabla de la mar.

De belugas , los rebats de las èrsas, dins las espigas.