Lo paradis de Max Roqueta

Quand foguèt son temps, aguèt la guèrra aquela de Siria. Ne parlava pas gaire. Semblava qu'aimèsse pas. Lo calia daissar venir
E escotar . Coma acomencèt , lo mètge s'en sovenia pas . Co que demorava èra qu'èra anat a Jerusalèm. Un païs que sembla lo nòstre , de garrics, de gravasses , d'aledas , de restingles , d'ermasses . "Ieu tanben ai trepilhat l'Ort dels Olius ." L'autre èra tibat. Ne voliai saupre mai. Coma èra Jerusalem ? Coma èra l'Ort dels Olius? E cò qu'avia vist encara . S'aquò li avia fach quicòm . Mas se calèt . Era coma aquel que sap una font sot la ròca d'una tèrra esterla . E qu'ausa pas picar lo ròc de paur de l'asclar e que la font se pèrde per sempre mai. Se calèt. L'autre auria près la masqueta . Son rire de can. Tibat, mesfisos , mespresos . Un emplastre de messorgas sus aquela vertat , aquela escura esmoguda , benlèu , resconduda, prigonda , qu'endevinha sens i poder traire la man. O! èra pas de fe que s'entrevava. Puslèu d'una sentida frairala. Per un qu'èra verai. Fraire en qualques biais dels autres. Dels vencuts , dels paures , dels esclaus, dels sens-ges, dels desbrembats. Felen d'aqueles qu'en Egipte , trissavan de palha , dins la rabia e la fam, per los teulats del Faraon.
Li bastavan de capitar que dins sa carn e son èime, l'autre èra pas passat aqui sens se mainar de saupre e de se recordar que lo pas nus d'un {ome un pauquet paurièr per son astrada , avia rebalat e sagnat dins la grava d'un oliveta.

Los Escossèsses son de Corses.

Adiu
La vida es bela. Lo monde somia pas mai que de parlar chinès. Tot lo monde parla chinès, coma tot lo monde parla engles. I a pas pus que doas lengas sus la Terra : l'angles e lo chinès. L'espanhòl es oblidat . L'espanhòl se parla encara en familha dins lo miejorn de l'Andalosia. Mas an plan comprès los paures que se volian capitar dins la vida calia s'oblidar lo dialecte e parliquejar una lenga nòbla! Totis los monsurs angliçinèjan. Se volètz èstre qualqu'un cal èstre comprenable çò que vòl dire : parlar angles o chines .
L'occitan se parla pas pus levat qualquas borias del Levezon. Lo Chinès se parla : mas qual parla pas chinès ; garrèlament mas se parla . Qu'ailabas las femnas se fan totas pinturluradas coma de blondas vertadièras de raça ariana.
La vida es bela . En França , se discuta dempuèi tres mèses se òm pòd dire appeler ou apeller ou appelais per dire de sonar quelqu'un. Mas lo dison en chinès .
La mondialisacion es aqui. Cal far quicòm. S'adaptar . Passar lo jo.
Hier un Franchimand me diguèt dins la lenga linda de Molièra:
- pleasa guive me bread
E li respondèri:
- If I want...
Soi un dels darrièrs per parlar occitan.
Cantar liurament . " Quand vei l'alauseta dançar ....
La vida es bela
Que dire del catalan, del basc o dels dialectes germanicas a pron pena sortits de la ganga rufa dels parlars neolitics. Se parlan pas pus . Se devon pas pus se parlar.
Aièr a las informacions an dich que lo trabalhador europeenc podia estre fièr. Pel primièr còp lo perforador electrica passa la barra d' un euro a la venda. Lo salmon d'aquacultura es tombat a men de tres euros lo kilo. Lo caviar del Maroc costa 1 euro lo quintal. La camba es a gratis.
Tot va plan . La vida es bela. Mas papa moriguèt a quaranta ans.
Mas coma disia lo Savi , sabi ara per que dieu amaginèt la mòrt.
Amen...La vida es bela

Al fins fons de la vanèla.

Parlar , e per la : parlar la sia lenga , sens vergonha.
Ambe Telelama siaguem tristes, per qué? : Blair s'en va e al luòc d'un trionfe esperat , nos dis lo setmanièr , es una catastròfa: l'Escossa es a mand de vòtar l'independencia; e deman sai que lo Païs de Gala .
L'amic de la dama en fial de fer, l'òme que capitèt de crebar los sindicats , e de mudar lo partit socialista englès en una merda mòla s'en va. Consi descriure lo mescladis de tristum ( que siague pas partit pus lèu ) e de joia , (qu'enfin se faguèsse)
Mas aquò's pas tot en Espanha , (podem nos en far)Catalans Bascs Galicians amençavan eles tanben de demandar l'independencia. Vergonha de vergonha . Malgrat del Papa , Benoist XVI que fara un viatge per santificar totes los paures ritons assassinats pels republicans espanhòls . Benoist XVI s'en chauta dels centenats de millièrs de mòrts republicans torturats per Franco. Coma o dis lo Canard Encadenat:

Benoist XVI i va Franco.

Mas que fa la França? Paurèts , corron de pertot per atudar lo fuòc . Cal que Gordon Brown siague ferme per Escossèsses. Cal que Zapaterò mostra las dents a tota la cacibralha independentista que podrian donar d'idèa en çò nòstre...
Cal ne'n finir ambe los paucs vals .... Es pas bèla la França? Alara de que nos fan cagar?
La francofonia sera desenvelopada , los credits aumentats ..
E dins los Balkans , que se passa dins los Balkans mon car Cabridonèl.
Alara la La França es drecha dins sos esclòps : cal que los pòbles desliurats del comunisme poguèssen gostar , capitar l'independencia.
E dins lo Caucasa tanben Mon Car Cabridonèl ren que per emerdar Potine.
Aquò's la logica cartesiana françèsa imparabla .

Fa çò que disi mas pas aici.

Vivèm una epòca tarribla : òm pòd dire çò qu'òm vòl e lo contrari.
E per de que se geinar?????

Lo Darfor , le Tchad , lo Mali e lo Burkina

Alara Zoro es arribat , sens se preissar , sens paur e sens vergonha , e Zoro sautèt de l'avion , e portava dins sos braçes quatre nens pichons françeses e très autres espanhòls , dins sos braçes de gigant, e diguèt pas rès als jornalistas ; per causa qu'èra enrodelat per una còla de paucs vals, elses tanben jornalistas de mèrda.
E la vida semblèt bèla. TF1 ne'n faguèt un brave resson. E las altras tanben... Aprèp tot ; sèm una brava democracia que diable . Sèm pas la Russia de Poutine nosautres . Que la França esclaira lo monde!!!!
Un pauc mai tard, Zoro arribèt al despaus de caminòts de la SNCF ; e diguèt l'aire dur que cambiaria pas d'idèa, tant que plovria pas de figas: que la retirada arribaria sai qu'un bèl jorn ; al cap de quarante annadas de trima; per astre que Diu o volguèsse. Mas plovèguèron las figas del cèl , que tre que los caminòts quitèron de botar la grèva , las ostèssas e los estivards se metèron de far grèva, sens que ploguèsse la pus pichona figa. E alara los menaires caminòts , las orres sindicats qu'empescon los trabalhadors liures de trabalhar liurament, e subretot que prenon los viatjiaires en ostages , jos lo comandament de sindicats qu'ausan de criticar lo poder de l'argent, de la gleisa, e dels faineants de la borsa .
E Zoro plorèt.
Que per astre alenan lo meteis aire que nosautres , los milliardaires, l'aire que s'empudentis de mai en mai, çò qu'es lo melhor mejan de trobar una solucion. Si lo ric dèu alenar un aire de mèrda , te'n faguès pas Ninon , trobara lèu un mejan per que sentiguèsse la ròsa....
E Zoro aprèp un jornada de patiras , aprèp las piquuras , los malautes , las conferencias de premsa , las escobilhas que rebalavan dins la carrièras de recaptar, e ara que la femna es partida ambe un tipe sens escrupule , de que pòd se trobar de far per se descansar?
Ren , l'an butat de venir president, l'an conflat coma una baudufla, li an dich qu'el podia , se volia , que devria far marchar los françeses , qu'èra son prètzfach , sa mission , sa vida.
A tot donat ; s'es acuolat davant los poderoses, s'es abaissat davant de minja merda, s'es perdut de saludar d'assadolats de tot.
Li an parat un baston merdos . El lo Zoro Garèl.
Cada ser l'alisa , lo sentis , lo gaita lo sèu scèptre del poder .
E ara se demanda de que fa dins aquel palais sens quitar de correr de pertot , de rire de pertot per fa de son milhor, ambe darrièr un caniadis de jornalistaròts de merda que lo seguisson de pertot , per se trufar d'el e notar lo pus pichòt sinhe de teunèsa .
Zoro lo mai grand clina l'esquina.
Es aital la vida uèi d'òmes que se la patisson la vida . Vida que passa coma l'ala aluserpida de pencha de serp sus la cana del pescaire .
Vida que passa coma la nòstra per nos sarrar de l'oblid.

La fin del monde

La fin del monde arriba. La fin del monde es arribada. La pròva es que grelhèt lo "Grenelle" de l'alentorn. Totes son venguts. Totes i vendran. Sarkosy menava lo branle.
Primièr agach: los pus missants son los que foguèron pas convidats.
Aqueste matin Frantz Kultura s'espantèt d'aquesta unanimitat. Era coma se un tropèl de fèdas se metia de cantar l'itmne a la jòia de Betoveen
Totes los qu'èran d'amassa foguèron d'accordi per dire que la fin del monde èra per deman. La calota glaciara desapareis . Los orses creban . Los Inuits fan de colesteròl.
Totes los qu'èran pas convidats romeguèron , trobèron que calia pas quichar, conflar la vièlha pèl de boc, que n'i avia de tròp o pas pron.
Ai conegut aquela mena d'amassada que s'acaba tard , e onte los convidats estrambordats finisson per ne dire de belas asenadas , per se far aremarcar. Qu'alara tot deven possible. Las termas politicas pareisson pas pus.
Aquesta matin sus França Kultur se parlèt de revolum!!!
Vertat que la Tèrra es condemnada, se cambian pas nostre biais de far.
Sus la basa dels besonhs de la China e de l'Inda nos caldria tres o quatre Terras de mai.
Las avèm pas...
La discutida portèt sul besonhs de cadun levat que l'America vol pas estalviar!!!
Commençèt de se tornar parlar de partage equitable , de respecte de la natura. Nos parlèron d'una mena de communisme. Oc vos aconsèlha d'escotar Frantz Kultur lo dissabte entre set e uèch oras . La jornalista s'en daissa pas comptar e sona los cats ...los cats.
E aqueste matin la trobèri d'a fons a cima desvariada , que totes los òmes politics de senestra e de drècha s'èron tobats d'accòrdi ambe lo Borloo; e son cap de gara lo Sarkosy .
E totes se metèron de tremolar davant l'avenir. E totes se metèron de dire que los enfants podrian pas pus alenar. E totes de dire que calia estalviar lo petròli , lo gas, los metals , la Tèrra, lo plastic; e tot lo demai . Que calia cambiar de vida e ne'n finir ambe los gaspilhatges; e totes de se felicitar de la prèsa de consciença françèsa, "exemplari" come diguèron totes, que la França totjorn a la rebala avia comprès lo juòc , e que (NDLR) anava de mostrar al mond e lo camin daurat de l'avenir.
I n'avia pas qu'un òs qu'escapèt a la majora part d'entre elses : es que la França enveirina mens que totes los autres son environament . Vertat se troba que la França es lo païs lo mens poirid.
Mas coma o diguèron totes , aquò's pas grèu que cal mostrar l'eisemple .
E puèi per lo poder que i a de milhor? Pel poder , lo plaser , la felicitat es de metre l'argent pertot levat l'endrech onte podria ajudar los paures.
Adiussiatz .... sem arribats.... Trabalhar pus per ganhar pus..... Stop aici la misèria negra per d'unes. Setz arribats... Anem doblar l'espessor de l'isolant dins las parets , anèm passar las escobilhas , rotlar al gas de bren, e sortir la veitura sai que benlèu très jorns per an... Sufis ... Anem nos batre per purificar l'aire , l'aiga , mas se troba que la França representa pas mai de 1 % de la poblacion del monde e per acabar ; ren en matièra d'enveirinament....
La China e l'Inda dubrissan un centrala al carbon cada setmana per cubrir los besonhs.
La question , la sola question qu'es de bon pausar es la seguissanta: consi parlar ambe las autoritats chinèsas , o indianas per que comprenon lo dangièr?
Mas lo jòc en France , al " Grenelle" èra sonque de participar....
I avia los qu'i èran e los qu'esperavan a la pòrta ; qu'es fin finala l' istòria eternala...
E gaireben per los qu'i èran la cerca d'un mejan de trobar d'argent per far quicòm. Mejan que reverta lo de mai nos sarrar la cencha.... Qu'ambe la decentralisacion las nòvas despensas , mantuns còps, son las de la communa o de la region.... Es a dire las nòstras...
Aital va la vida...

CARCASSONA, BESIERS, e ara?

D'en prumièr saludar la fisença per los qu'aguèron l'ideà de sonar lo rampel, e d'amassar totas las energias. Merce a totes . Merce a los que se bolegan Mas per ieu, s'agis simplament, de perpausar quicòm mai.
Erem 10 000 a Carcassona!
Erem 20 000 a Besièrs
Podriam , èstre 50 000 a Tolosa e 100 000 a Paris que lo poder s'en chautaria gaireben coma d'una figa. Quicha un pauc, benlèu confli?
Mas vertat que lo poder , dins un païs democratica se trufa de res . Lo poder escota lo resson prigond que monta del païs , se sona : lo rapòrt de las fòrças.
Praqu'ò cal dire que sem luenh del monde que s'amassèt n'i a gaire , d'occitans amai, per bramar la marseilhèsa sus la placa del Capitòla a TOLOSA per veire fin finala la França "occitana" se prendre una bona rosta.
Mas deman Cecilia, O Ornela Muti amassaran mai de monde, se lor pren l'ideà de mostrar un sen, o se PPDA dança la borrèa al JT , o se lo paure Benoit XVI li ven l'idèa de montar l'avenguda del camps eliseencs , tot nud ambe un chipelet al l'entorn de la talha.

Sem arrenduts al temps de las amassadas motonièras, al temps onte las plors magrinèls de qualquas morres coneguts podon trapar d'unes braves tropelas de monde.

Es aital , lo poder politic dira donc que la manifestacion occitana èra una brava protesta , çò qu'èra verai , mas sens que i a aqui ren de que far un trauc a la luna...

Al punt que ne sem praquò, cal metre mantuns ferres al fuòc.
Manifestar torna amai, oc mas cal fa quicòm mai.
Cal d'en primièr montar la protesta de Tolosa? o de Marselha? o de Montpelhièr? d'onte se pòd.

Per trapar la responsa cal se pausar la bona question : qual es lo subject que podria tirar l'uèlh d'un govèrn que corris de pertot pel monde en bramant pels dreches dels pòbles, per drech a la diferencia , per drech de parlar la sia lengua.
Qual fa la leiçon als Africans , als Russes , als Chineses, e a l'encòp als Americans. Qual construsis de museas per las civilisacions desapareigudas?
L'autre penjal de la protesta es donc d'escriure de pertot( a cada ambassada, consulat, organisacion sindicala, politica, religiosa, al nivèl comunal, religiosa.
Cal anar a Bruxela, Strasborg. Cal anar a l'Unescò, a l'ONU.

D'amassa, ambe los autres , Catalans , Bascs , Corses, Bretons cal escriure a totis los governs, los conflar de letras .
Cal aladonc establir la tièra de totes las organisacions que volèm tocar .
De seguida cal se despartir lo trabalh en partent de letras tipas.
Cal trobar de traductores de totas las lengas .
Enfin cal trobar un nom per aquela mena d'accion .
Perpausi : PAIS DELS DRECHES DE L'OME ... VERGONHA o APOTEOSA.. Qual sab?ONT NE SEM?
D'autras idéas podon grèlhar.
Levat que me pareis un bona debuta...
Aqui mon idèa e la partagi....
L'Alam Fabre
Per vos servir.

Un quèc messorgièr

Aqui tot ço que venguèt en çò nòstre , los jorns passats, n'i a gaire . Dins la mieuna carriera venguèt s'estajar un òme fòrt . Grand e fòrt. O sabi plan qu'es pas aisit de devinar qual es fòrt de qual l'es pas. Mas per el farai una exepcion. Que se vesia que tròp, que de son biais de marchar , e subretot d'agachar francament , o , menimosament per dessus l'espatla, que se vesiai clar, mai que plan, qu'aquel òme avia pas paur de ren. S'establiguèt dins lo grand ostalasse que sonavèm aici , l'ospital. L'ospital? Per de que ? O savi pas.
Totjorn es qu'aquela casa facha de peiras negras de crauna , al teulat traucat e clinat coma los dels païses de frescadura e de nèu , reverta benlèu un pauc lo d'un espital del sègle passat, quand la gleisa encara se trachava dels malautes paures , sens lor donar lo mendre espèr, de capitar quicòm d'uros sus aquela terra bassa; levat l'idèa de trapar lèu la porta del paradis. L'òme se sonava Frederic. Un nom pichòt que s'ausis pas gaire . Frederic , Gustave , Adolfe que n'i sem pas acostumats per aici.
L'òme trabalhava dins l' estamparia de luxe , al mitan de la vila vielha. Era pas aisit de lo comprene lo tipa qu'òm auria dich que s'amagava , qu'i avia quicòm d'escur , de tampat , coma se se passejava dins la vida de rescondon.. Enfin que non es pas exactament çò qu'aimaria de dire qu'es malaisit de descriure qualqu'un que se podem pas devinar, que dis pas tres mots de la jornada . Eri , e soi encara uèi convincut que l'òme tenia un segret pesuc e inavodabla per devers el.
De son atge, pas maridat , totjorn sol, sens plaser , sens vicia , sens la mendra falsetat, e son agach francas , sos uelhs negres risolièrs que traucavan los meus tre que lo regardavi , en ensatjant de ne saver mai, en sinhe d'amistat...
La curiositat , la covesia sai que. Me disiai que voliai sonque venir son amic, e qu'el d'un biais me renegava la mia man parada . Tarrible de pensar qu'aquel òme n'en volia pas de mon testimonatge d'amistat, o de curiositat.
El passava de bon matin , estiu coma invern , dins la carriera ambe son pas pesuc e son drelh que rebalava un pauc darrièr. Ne'n avia pas de besonh de cana . Se donava un genre.
Religava los libres rares ambe de cuèr, de pel d'anhèla que crompava sai pas ont. Traçava e copava las religaduras ambe una lama afustada coma un rasor . Pfuit pfuit fasia aquel banèl enòrme que semblava un joguet entre las sias mans de gigant. Pfuit . Aprèp te prenia un pincel magica per acabar de donar a l'obra un aire ancian. E pintrava aqui a man levada ambe una celeritat incredible . Lo pincel tornava al ras de la cubertura e dessinava un trach de cinq milimètra d'espes , e ajustava de flors , de bestias , cabras , braus, o aucels , sens que la man tremola jamai, la man del Drac .
L'òme èra segret , mas la man ela dançava coma se lo diable la comandava. Es a fòrça de l'espigar qu'ai compres que lo diable èra de la partida. Tot èra tròp bèl, tròp perfach.
Aviai près la tissa de lo gaitar entre que trabalhava dins lo membre estrèch que li servissia de talh. De montanhas de libras . D'onte venian d'en primièr tota aquela literatura? De sai pas ont!
El trabalhava sens dire un mot. E las mans meravilhosas traçavan de figuras mentre que son esperit viatjava.
De matin un traça de rai de solelh dintrava dins lo talh; que la vesprada tot venia negre , sorne amenaçant, perdut de clarebrun. M'assetavi sus un selon garrèl , enganat jos las laissas, sarrat de son banc. El me sorisia d'unes còps, me parava lo litron de roge espès eque bevian a galatasses .
Ieu compreniai pas consi lo tipe èra arribat en ço nòstre , consi avia trobat aquel magasin , lo lotjament e lo demai , la pratica , los aplèches....
A nòu oras desapartissiam lo sèu despartin. Enfin ieu fasiai l'ase e minjavi a pron pena, del cap dels pòts.
E me disiai per ièu : " mon bèl se creis tu , de m'enganar ambe ton vin e ton despartin..."
Lo paire me lo disia de longa, ressava de longa en me diguent:
-" mesfisa te dels muds"
Saviai plan qu'un jorn l'auriai lo Frederic e que lo devinriai.
Un matin praqu'ò me parlèt coma un quèc:
- te filhhhh , a..a..a gacha plan , a.. a ... A aquel d'aqui se'n vei pas....... sovent, m'an fiiiiisat un libre ......precios. Om diria un manuscrich de l'atge mejan....
E lo libre li paneri quand virèt l'esquina.
Lo paure diable ne'n perdèt sa fòrça e son rire francas. Es aital que los gendarmas venguèron lo veire un còp , dos còps , e lo menèron devers la preson.
"El avodèt son crimi".
Pròva qu'èra plan copable , e que m'èri pas enganat . Sul pic l'aviai plan jutjat.... Un fugitiu de segur....
E dins la carriera se diguèron totes que l'òme èra pas tant franc qu'aquò , que i a pas d'accion sens causa.
Lo libre l'ai totjorn, es escrich en patès . Ai pogut legir una traduccion . Se parla de tolerancia , deparatge , d'amor, de fotraladas que! Me sembla que se los ciutadans dins la ciutat velhavan , los panaires e los criminals de tota mena gausarian d'insolentar lo paure monde.

A Joan Bodon lo mestre

A Mureth tot se clina, e de pertot nos montan de torres de tota mena . Aici la torre que volia pas tombar. Aurian pogut la sonar la torre de l'ORTF, o de l'EDF, o de GDF , de ASF , o de la SNCF, mas non degun gausèt pas de li empegar un escais nom. D'una que lo pòble poguèt pas dintrar , que lo pòble es pas tant colhon qu'aquò . Un ami mèu me disia que lo pòble reverta una balèna. Aquel mamifèra "maos" avança doçamenton, menimosament, li pren lo temps que cal per se revirar, per traucar al krill, que lo krill es una mena de sopa de mantunas bestiòlas , que nosautres òmes gausarian pas de minjar, mas que per elas es lo gauch, la plenitud, l'avenir. Aladonc lo pòble reverta un tropèl de balenas, cerca de longa lo krill de son biais , de son eime , de son anma, de segur que l'òme vòl pas minjar aquel mescladis de carbetas , de cambas, de peis pichòts que dançan dins las ersas de la mar als pòles . Levat que la balena troba totjorn quicòm de minjar se crosa pas unes japonèses sul camin, que lo japonese per la balena reverta l'orqua; es a dire lo manjaire de balenas. Anem vai-i que los orques an pas de pietat . Tre que crosan una paura balena e lo sèu balenòt , vai i que s'i meton per los aluenhar l'un de l'autra, per los espaurugar. Puèi se troba totjorn , un mascle orque per venir los butar de tota sas fòrças , en plena celeritat , ambe lo cap del more, lo sèu nas ponchut, e per tuar l'enfant , e lo manjar, en familha.
Lo pòble reverta la balena , que li fa mai que mai de temps per trobar sa noiridura. Que creis totjorn al grand salvador d'en primier , puèi quan vei , lo pòble que i a pas pus de noiridura que d'espèr , alara lo còrs enòrm se revira , dos o tres còps dins totas los endreches... Sens trobar ren.
Que lo pòble vòl pas petar las cadenas . Totjorn creira lo plan vengut toca manetas que li fara las promesas las mai bèlas , las pus falordas . Lo "pòble " ne vòl pas ne venir a las mans .
Onte lo camin vira d'un autre costat ? Quand las condicions de la vida venon missantas .
Alara la nostra balena suauda, e son balenòt risolent podon venir salvatges , se lo krill manca.
E que lo pus tarrible , deman lo "krill" es per faltar.
Lo krill e l'espèr es ça mesme .
E qu'al cap , lo pòble a mai besonh d'espèr que de "krill".
Que l'òme viu pas que de pan. Una evidencia...

Maria e Joan Garrit

MARIA E JOAN GARRIT

Maria gaitava lo ridèl que tremolava . Lo ridèl se trufava d’ela, fasia coma se una onda de plaser li corissia sus la pèl.

Lo ridèl frenissava de tot lo long. Maria pensèt que la pòrta d’intrada èra demorada dubèrta.

Vertat que la pòrta demorava dubèrta a mai que volguèsse la barar. Calia la butar fòrt d’un còp sec, lo ser. Quand oblidava pas de la clavar, o que ne patissia a l’idèa de dabalar tres estages per fa un torn de clau, per ren, que la sarralha marchava pas pus dempuèi de lunas. Que d’unes còps a la Maria i arribava pas de la clavar la pòrta pesuga , o alara doblidava, que semblava vièlha de mila ans, e Maria i fasia de totas sas fòrças, levat quand li semblava d’ausir un eissam li vonvonèjar dins las aurèlhas…

E Maria se doblidava la pòrta, e tot çò qu’i avia darrièr la pòrta, la carrièra , lo monde que passava de longa los jorns de mercat , o de protèsta, sens levar lo cap …Maria se clinèt per gaitar contra la vitra pegosa . Vejèt d’en primièr la vesina que rabalava la pobèla de fèrre, sul trepador . Cò que fasia un escraïnament del diable. Quna cabèca quand même de pas portar un sac jaune de plastica coma totes fasian.

Subte pausèt la taça de cafè que li cremava los dèts, e tornamai virèt sos uèlhs crevats de lassièra , rogits per la vèlha , las cachavièlas , la manca de sòm. Sosquèt que los uèlhs li cremavan tanben. Era curios que los uèlhs li cremavan. Per de que los uèhs li cremavan ? I avia pas l’ombra de la pus pichona rason fondada. Avia los uèlhs lindes de las femnas de la sia raça, coma de la sia maire, jamai ne s’èra trapat d’infeccions .Era aital.

Levada una setmana… Mancava la setmana de Ranguèlh onte èra demorada mièja viuda , mas per causa dels còps de ponhs e de pès recenbuts sul pitre o dins lo ventre. Que son còrs blu , sos uèlhs clavats que rajavan la misèria , e la sia vessia que volia pus marchar.

Lo personal de l’espital la renguèt sul pic dins la categoria dels miraculats de l’autorota, de las catastròfas naturalas . Maria parlèt pas. Jamai diguèt consi Joan Garrit s’i prenia per la far udolar, escupir las dents, suplicar per que la vida s’arrestèsse al cap del patiras, qu’èla vivià , sens jamai ne’n dire la pus pichòta paraula a las vesinas…

Que lo Joan Garrit èra passat mèstra. Que lo Joan Garrit avia après son mestièr en Argeria . Que coma aimava d’o dire, se conflava de far parlar , e d’unes còps mèsme, cantar las quitas peiras.

A mai mancava pas pus que la dolor dins l’espatla , la fractura que li dolia quant lo temps cambiava…D’i pensar , la dolor li venguèt...La radiò sul mòble bas mormolhejava ; de la publicitat e de musicas ressas, ausiguèt Aznavour cantar « Nos los Amoros » Puèi Joe Dassin cantèt : « Los Camps Eliseas, a miègjorn a mieja nuèch » e tornamai gisclèt lo fùm intestinal de las publicitats.

« ambe Destop tot netejèt d’un còp ! »

Estranja las ligasons entre las idèas…Pel còp se sovenguèt que los cagadors se viudavan mal, aici onte èran, al cap del corredor , los cagadors s’emplenavan de merda e degun s’en trachavan. Degun e qualques tres logataris qu’estajavan aici. Un pintre als uèlhs falords que marchava d’al rebors, que se levava la nuèch e dormissia tot lo jorn. Los uèlhs falords qu’anava la nuèch , que davalava coma un singlard los escalièrs claufit de pissa vièlha e de susor. Los sonavan La Banca , de son nom vertadièr Bancarel…Alara qu’avia pas sonque un fifrelin. Li parlèt pas jamai. I avia encara un vièlha al segond estatge. Maria l’avia pas jamais vista . I avia pas sonque que las femnas de l’ajuda sociala que venia per li parla, la lavar , la cambiar . La paura qu’avia los tudèls sensibles.

E demorava un darrièr logatari que la Maria visquèt pas jamai.

Maria repotegava pas même quand li calia sautar los ribatèls de pissa, entre las sompas de pissa , que totes las generacions d’aujòls avian daissat darrièr elses coma de pòrcs. Mas qualques còps li calia sautar los ribatèls de mèrda, que lo propriétari en li parant las claus ne’n avia pas cap parlat de la nolor.

Mas Maria fugissia… Soscava pas una menuta als ribatels de tota mena . Voliai sonque sauva la sia pèl.

E savia pas sonque se fugissia la quite paur , o l’amenaça del òme que la seguissia de pertot, en diguent qu’èra lo paire de l’enfant que la sia femna avia perdut , de sa fauta a ela , qu’avia oblidat , mespresat , maltrachat, torturat , l’enfant tuat oc tuat tot compte fach e rebatut. Ela , Maria , tuar lo sèu enfant…

Que Maria s’èra dubèrta las vènas, que se seria far copar lo còl , que lo ne siague salvat.

Qu’èra pas ela que l’avia tuat lo nen… Non pas ela . Qu’òm l’acussèsse pas. Non èra pas éla. Era Joan Garrit que l’avia getat sul lièch ambe l’espatla desmesa. Que l’enfant fasia de bruch , que plorava en fasent de bruch, que Joan cridava d’ausir lo çaganh, que lo Joan demandava sonque la tranquilitat, qu’avia passat uèch oras dins los rambalhs de tota mena. Que Joan demandava pas qu’un pauc de silenci dins la sèu paura cabessa… mas qual podia coneisser lo bruch estajant de la sia cabessa ? Degun o podia . A comencar per la paura Maria que pregava cada jorn a la gleisa dels peregrins penitents…

Cridèt lo Joan que n’avia lo drèch. Qu’avia fach la jornada . Que calia pas se trufar d’el macarel.

E Maria se recantava dins la cosina , prep de la pòrta. Que lo Joan li fasia paur… E jamai se trufèt d’el, lo paure qu’ausissia de votz dins son cap. Coma : Joan l’encuòlat vai te far fotre. Coma Joan es lo rei dels cocuts. Coma i a pas pus con que lo Joan !!!

La pòrta èra demorada dubèrta…

Dins la carrièra , un molon d’enfants jogavan de se perseguir en cridant coma d’estornèls dins una figuièra.

Se levèt per ajustar d’aiga frècha dins lo veire brutlant. Garrelejava vers l’aiguièr , encara un sovenir de son òme. Li venia pas sonque l’idèa de lo sonar son espos , son marit ? que los mots son falses, son espos, son frengaira, son amant encara mens. Dins sa memòria demorava per totjorn la bestia crudèla que li avia far passar la pòrta de l’infèrn.

Tussiguèt davant l’evièr. Daissèt un temps l’aiga rajar avant de l’emplenar lo veire.

Li semblèt qu’un grad craïnèt dins l’escalièr. Se fisava pas pus a la sia aurèlha. Sai que venia falorda e que se metia d’ausir las votzes, coma lo Joan Garrit.

Quitèt de beure lo cafè tebes. Escotèt lo silenci treblat sonque pels crids d’enfants que montava de la carrièra Kennedy. Li semblèt encara que quauqu’un montava l’escalièr, lo buf copat escotèt milhor e sentiguèt un mal de cap naisser darrièr lo suq. Avia pas encara mal . Mas savia qu’i coparia pas.

Sentissia l’agantal lèugièr darrièr lo crana. E tot començava totjorn aital.

Silenci d’un còp. Coma aussissia pas res pus , tornèt alenar, pas prigondament que los muscles de la gabia qu’encadenavan lo sèu pitre s’èran nosats e blocavan gaireben lo juòc liure dels palmons.

N’en resultèt que bufava en fasent un pichòt siublet sus dos nòtas.

Tussiguèt dos còps mas o quitèt pas. Fa bel temps qu’auria degut de quitar de tubar. Quicòm de mai de far.

Agatchèt la cambra miserabla qu’estatjava dempuèi un mès. Sosquèt que d’una annada quitèt pas de cambiar de vila, siès còps de seguida. Qu’una ombra la seguissia pertot coma la sia ombra e la secutava.

Se trobava mal corada

Prenguèt son vam per tornar a la fenestra e gaitar l’espectacle de la carrièra…

Fasia pas qu’un mès qu’èra arribada a Mureth, al mitan de la vila vielha,e ja coneissia los estatjants del Barry, lors tissas. Avia logat aquela cambra al tresen estage d’un imòble a l’abroa de la roïna. Se sovenia ambe ansia de son arrivada a boca de nuèch. Una maleta ambe lo necessari de teleta e quatre linges de còrs. Degun l’avian pas vista. Pra’quò la paur la quitava pas.

Alenèt un brave còp e chuquèt lo veire de cafè ara fresc. Se rassegurèt a n’aquèla idèa : « non , degun la sabia pas aici… »

Trapèt lo ridèl . Avia pas de rason de frenir. I avia pas sonque un pet de vent. L’autan venia de bufar set jorn de rang. L’autan provocava lo mal de cap. Los aujòls o dison totes. Tanlèu un autra pensada venguèt se picar , just a l’endrèch del cervèl que li dòlia : l’autan fa mal a la tèsta mas fa pas paur !

Era la pichona votz trufarèla que tornava..

Era sies oras e miètga , l’estiu deplegava son lièch pudent de susor e d’urina. Fasia clar levat que l’ostalas aroïnat èra tampat per los autres ostalas mai nauts qu’el. De fach la maison èra afalada sus las autres a l’entorn. Era pas capabla de tenir sola. Maria sosquèt qu’èla revertava aquel ostal vièlh qu’èra arenduda ela tanben , cansada , crebada , a l’orle de la mòrt lenta, qu’auria pas jamai pus lo coratge , o la quite fòrça de s’enfugir un òp de mai. Era pas pus que la bestia sarrada per la canhada, qu’espèra pas pus que lo sinhe dels mèstres per morir esquinchada , ensanhosida , desalenada e mòrta ja , davant que los primièrs agantals feròtges se plantan lèu dins son còl , son ventre, e furgan los tudèls.

Maria esperava la canhada que se sonava Joan Marcel Garrit. I avia pas qu’un canh mas sabia totes los segrèts de la canhada. Sabia nhafrar sens qu’i ajèsse cap de traças al matin. Coneissia totas las torturas fisicas e moralas. Joan Garrit l’aimava coma un falord, e tot aquò li perdonava pas. O lo falord disia de pertot que l’aimava mai qu’el. Que podria donar la seu vida per ela. Se far copar un braç, una camba.

Un jorn , los uèlhs fòls l’i avia parar lo banèl en diguent :

- te Maria pica onte vòl , l’ai meritat , soi pas pus qu’un pòrc. Ane pica, e ben pica te disi…

Era bandat coma una vaca.

Une segonda , juste una segonda ajèt l’idèa de lo tuar, coma lo pòrc qu’èra . Mas l’idèa li passèt tant lèu que l’ulhauç, que sabia que ne’n auria pas jamai la fòrça, convincuda que l’autre èra de tot biais imortal. El èra lo borèu e ela la presonièra, l’ostage de la sia folia.

Maria èra partida aprèp la mòrt de Josèfa ambe son braç garrèl … E dempuèi Joan la perseguissia.

N’i avia tantes d’enfants pichots dins la carrièra, tant de Josèfa, pichòtas ambe de pichòtas estelas d’uèlhs blus que t’arregarda coma se te miraria dins un cèl prigond de blu prigond tant que tremolera pas de te negar dedins , que i a pas de paur, mèsme quand lo paire te trapa pel braç per te gitar sul lièch alara que ven de te bolegar , entre una ora per te dire de quitar de plorar, de quitar de li cassar lo capiscol, e subretot d‘i tornar alara que te crei adormit.

Maria levèt lo cap. A l’azuèlh estrech de la fenestra un rai de solelh venia alisar la taula del membre del minjar. Notèt que lo rai semblava de soslevar una nivolada de granas pichonèlas que dançavan coma coma de galinetas d’aur. Una agassa cridèt aprèp un estornèl . Maria vejèt la taça de café frech qul cunh de la taula . Ausiguèt lo resson d’una cançon a la mòda : « Mon amour , mon amour et si c’était vrai mon amour… »

Lo ridèl se levèt d’a fons. Era coma s’ un vèl s’esquinchava.

Quand quitaria de fugir coma una bestia malauta ?

Menimosament s’alisava las mans l’una contra l’autra coma per se donar un pauc de calor. Soscava en agachant al dedins d’èla e levèt los uèlhs menimosament per darrièr còp per veire los soliers espès dels presonièrs

Sachèt d’un còp que la vida anava s’arresta . E poguèt pas dire la mendra pregaria .

Es que n’ajèt l’enveja sonque.

Lo Joan trapèt lo cotèl dins lo tirador. Quitèt pas de risolejar e traçèt drech sus éla…

Totjorn pus o totjorn mens.? Cal veire per qual...

Arrestarem pas lo progrès . Dusc'ara , las darrièras annadas ; calia comptar per se sonhar una mejana de 240 euros per persona e per an. Merce de l'accion fòrta dels governaments de drècha coma de senestra , mas de drecha subretot , se troba que per qualquas 900000 personas las depensas trespassan los 1000 euros.
La causa ne ven de las franchisas; es a dire de la part que demorara pel compte del malaute.
La "franchisa" aquo's
- 0,50 euro per boita de potingas
- 0,50 euro per acte medical
- 2 euros per cada transport sanitari
amai tot çò qu'es a mand de tombar.
N'i a par mai' de 800 millions d'euros 'questa annada. Una palha , una palha rufa, una espinga puslèu dins la pocha del paure malauta qu'a quicòm de mai de pensar.
Entre temps los medecins venon d'èstre aumentats e i tornaron èstre lèu un còp de mai . Estranh que los especilistas ajessen pas res.
I aura tanben lo montant a carga per l'ospitalisacion.
Se vei ara clarament que los governants an per prètzfach de destrusir lo sistèma de solidaritat de la securitat sociala , que foguèt bastit a la liberacion.
Son d'òmes convicuts que cal donar d'argent als actionaris d'en primièr.
Seconda esplicacion: que lo monde trabalhador , se deu crebar per l'educacion , lo trabalh , se sonhar e pagar los credits amolonats , dèu tanben pensar tot sol a la sèuna mutuala de santat , coma als USA. E ailabas que las familhas son tan prèsas al còl ( fan quatre mestièrs cadun per veire lo cap del mès) qu'an pas pus lo temps de renegar o de far la grèva coma aici dins nòstre bèl miègjorn, de las ginèstas floridas .
Aital los faineants e paucs vals qu'esperan de longa lo cuòl sus una cadièra ; la rentabilitat de las accions pod contunhar de dormir sus la sèunas aurèlhas.
E las santas colhas de tota mena , d'accusar los fonccionaris de crebar lo païs...
Paures de nosautres , òm pòd pas donar 10% de mai cada annada a una còla de faineants e pensar encara a la solidaritat. Cal causir ...
E los Francimands, lo pòble lo mai inteligent de la Tèrra , an causit un galinòt trufarèl, que quitara pas de nos far escupir las dents, e la moneda...
Viva la França de Dunqueerq a Tamaraset...

Eolian, bioestar,gaz de bren e altres

França Kultur parlèt recentement de l'avenir energetica de l'umanitat. L'emission se debanèt lo dissabte darrièr , sul còp de 8 oras me sembli.
Coma totjorn i a las solucions bonas , i a las solucions mejanas, e las solucions andronas.
Que la femna expliquèt que cal far lo bilanç complet de la despensia energetica de tota solucion.
Per exemple lo panèl solari es una bona idèa non? Cresètz pas?
De pichòts tudèls traversats per d'aiga( de pluèja se volètz) , lo tot pausat sur una susfacia sombra, dejos una vitra per produsir l'efach de sarra. Onte se podria veire quicòm de mai polit? Aqui de l'aiga que sortis a seissanta grads e que te pòd cremat las mans!
Mesfisatz vos ...
Cal far lo bilanç energetic! Quantes de kwh per fabricar lo panèl , los tudèls, la pintradura negra, la vitra, mena l'aiga al panèl e la far tornar a l'ostal , o a la piscina.
De carculs per t'esquintar lo cervèl...
Risolièr que soi , risolièr , mas escotatz la seguida...
Dins Africa , volon de tot biais trapar lo tren del biò-etanòl, e los tipes se dison , avem mancat totes los trens , anem pas sanat aquel omnibus que benlèu sera lo darrièr.... Qu' al passatge dins la meteissa emission , anoncèron 500 millions de veituras dins India e China dins una passa de vingt ans. Brèu , sèm prigondament tancat dins un fangas de sanhas , d'onte sabi pas consi nos sortirèm.
Alara vai i Baptista que te semeni de pertot de las plantas que van far rajar lo BIO-etanòl.
Aquò's la prioritat nacionala.
Per malastre , demoravan encara dins aquelses païses , qualques millions de paures bogres , que contunhavan de trabalhar la tèrra per far venir de maniòc, es a dire la trufa, la patana, qu'es la noiridura de basa d'aquestes ròdols. Alara coma i a pas gaire de cadastre acò dels Africans, lor foguèron aisit de lor trapar las tèrras, de los butar mai luenh, onte ren grèlhava , levat la sabla e los còdols.
E la Tèrra susèt las plantas a petròli , e totas las multi nacionalas, ajudadas per las organisacions caritativas d'un biais, son en trin de se trobar, de nos trobar, de novèlas sorgas de gazòla. Lo BIO-ETANOL va rajar.
Aici bas , dins nòstre païs lo governament volguèt pas tanben mancar lo rendètz-vos de l'etanòl. Prenem lo TGV tanben per butar los OGM . E los pacans i van d'a fons. Encara quicòm mai de tarrible , milhor que lo BIO ETANOL, un pauc coma s'en molzant la cabra sortissia de gazòli , e se lo milh donava de la penicilina . Deman los uous carrats, los buous faches que de falses- filets Vai -i Joan Petit qu'avèm trobat lo mejan de laurar las jachèras peuchèra.
Lèu los bartas rejovenits, las talveras que ! van donar , pissar lo biò-etanòl , basta que lo petròli monte encara un pauc e tot sera rendable, Tòpa-la!!!.. Aurem pas pus besonh de las ajudas europencas...
Ailas una estudia americana es tombada per mostrar que lo biò-etanòl es mai poluant que lo gazòli.
Patatras
Que dire de mai.
Dins Africa , America del sud, India los paures van crebar de talent mentre que los pòbles rics van contunhar d'enverinar l'aire mai que mai.
Que nos demòra ; lo vent , lo solèlh e....
Benlèu que nos falta l'enveja de despartir quicòm ambe los fraires umans... Benlèu que fa bel temps que nos chautem que d'unes poguessen tant qu'avem lo plen de l'autò.
Mas paures de nos , se deman lo petròli falta serem de millions per crebar dabant las pòrtas dels supermercats.

victòria francèsa

La France païs german qu'aima pas lo rudbi ven de ganhar sa plaça en mièg finala. Merce al miegjorn , merce a l'Occitania, la Catalonha , lo païs Basca. Los faineants del miègjorn venon de lor ganhar lo drèch de se creire universal.
Lo mièjorn laica , republican , democratica , e pacifista, lo qu'es pas jamai montat al nòrd , crei dins una França mitica aprèsa tre lo pus jove atge a l'escòla mairala.La del drech de l'òme, França que nos sona totjorn de faineants.
Ieu crèsi que lo dieu anglo-saxon ven de nos donar lo fuòc verd.
Avant i avia totjorn un arbitre per nos barrar la pòrta.
Ieu crèsi pas d'a fons a n'aquesta victòria . Crèsi que lo Nicolas l' a obtengut en escambi de la somission complèta a quicòm.
La còla françèsa foguèt esclafada tot du long e ganhem.
Nicolas va donc desclarar la guèrra a l'Irak , a la Corea , a la Russia a totes los enemics dels anglo-saxons.Es çò que la França faguèt totjorn. Aquo's lo deal.
Mas l'istòria pròva que quand om es al servici dels poderos , òm i daissa de plumas.

verd paradis ont es?

Ras dau camin passava un vièlh camin de carretas qu'escalava lo sèrre per agandir au vilatge. E ras dau camin a quatre passes de la pòrta cavada dins una vièlha muralha , i avia una fonteta aturada, la vièlha font ont veniàn antan las filhas dau vilatge posar l'aiga vèspre e matin , amb d'orjòus de tèrra roja. l'aiga d'aquela font i a fòrça temps s'es enanada ; es coma una vertat perduda. E los grands auritges la fan reparéisser, de còps ambe son alegria de passat temps. L'aiga dels aujòls es sempre bòna...

Podètz escotar se vos agrada en mirgajant sus Max Roqueta çò jos
Max Roqueta

La cançon de Rotland ; Gerard Gouiran.

Un plaser ? Que dire ? L'aisida d'ausir parlar en lenga nòstra , la varianta provençala , la sia lenga de Gerard Gouiran, la del nòrd de Marselha, en Provènça d'onte nasquèt, que totis presents avèm comprès lo Gerard Gouiran entamenar de nos parlar de la version occitana , l'una entre un fum d' autras , mai que probabla, de las versions escrichas, represas , pastadas , mudadas , al fial de las annadas , e sai que dels sègles, segond la mòda, la sentida , l'inspiracion del monge qu'o fasia la transcripcion . Nos diguèt que n'avia una germanica, una anglèsa; una iberica, una normanda , una anglèsa subretot, de segur l'anglèsa, panada pels Franceses, version que retrobèm dempuèi bèl briu, coma lo pantais del roman epica francès , sonat e festejat coma la naissença de la literatura d'oil, dins totis los libres d'istòria de l'escòla mairala, a la terminala, que n'i a gaire, los dròles deguèssen s'engamats, los d'AOF et d'AEF comprès.
Mas per Gouiran una version completament diferenta e prigondament occitana .
Per de que?
Davant cal tornar sul pichòt miracle que constituis la troba d'aquel manuscrich , al fins fons d'un estudia de notari d'Apt en 1912, loqual notari n'aprofechèt per se far de moneda, al passatge davant de lo fisar a la ciutat n'ia gaire.
Alara comencèt lo trabalh de Gerard Goiran de destrigar entre totas las escrituras , las diferencias prigondas d'entre totas las versions de la cançon de Rotland.
La primièra:
- lo ròtle major de las femnas , d'Auda la sòrre d'Olivièr, e de la sarrazina princessa de Saragòssa, '(qu'al passatge ten lo drèch de veire de rescontrar d'autres òmes).
- la libertat de paraula d'aquelas femnas, que son pas coma dins la version "françèsa" d'ombras sonque cargadas de la reproduccion de la raça
- lo debanament "tragedian " del raconte . Los òmes sabon lor destinada. Sabon que van morir. Mas podon pas la cambiar la destinada mas sonque morir ambe l'onor.
-enfin lo pretzfach d'un sarrasin que ven consolar e ajudar Rotland a mand de morir, dins la sia religion!

S'en tornan l'armada, cap a Blaye.
Fan la festa , los soldats , per amagar la dolor de la mòrt de Rotland e d'Olivière enganar la paura Auda. Que Carlemanha dèu se trachar de l'avenir d'Auda, l'aparar, a prometut d'o far.
- Un peregrin dis la missanta novèla a Auda , Rotland es mòrt. Carlemanha arriba. Fa mina d'esperar la venguda del seu filh e de l'Olivièr . Mas Auda sab la vertat. Auda demanda de veire un darrièr còp son amor e son fraire. Son totes dos dins la gleisa l'un contra l'autre
E de los veire, moris Auda dins la gleisa , l'esquina butada a la del nobi e del fraire.

Imatge fòrta espantanta. Imatge que lo quite cinema "epica" d'ara , esemple los senhors dels anèls" auria pas pogut s'amaginar, e sens comparason possible.
Aital la cançon de Rotland quand es contada per Gerard Gouiran ven quicòm d'afogant , d'estranja , de dubèrt, de modèrne , de prigond, de dròle e de viudant .
Escusatz-me donc que se per malastre n'oblidi de tròçes principals.
Lo sèu libre se pòd pas pus trobar.
Aladonc se qualqu'un sab, sai que sus internet benlèu, lo legirai tot en crenhant de pas tornar sentir l'epopèia, lo perfum estranja que faguèt naisser lo nòstre contaire.
Un mot encara per descriure l'òme simple , franc , trufarèl, e risolejaire coma s'en vei pas gaire , quand òm es coma el prigond , saberut e qu'òm ten l'uèlh viu coma l'ulhauç.
E per bels temps espèri.
A un darrièr mot: lo festenal occitania contunha e jamai m'agradèt aital.

Mòrt d'una classa mairala a la calandreta? A Mureth

La fotò . Mureth la cascada de Loga , de l'autre costat lo prieurat onte lo senescal d'Anglaterra Simon de Monfort, envejat pel papa, (sonque per mostrar lo poder de la gleisa), manquèt de cabuçar pel sòl , juste al moment de montar de caval, que la paura bèstia podia pas lo sentir, ela tanben.


A Mureth venèm d'ausir parlar de la clavadura d'una classa mairala de la calandreta. Vertat o messorga , n'en sabi pas mai. Vertat que i a pas res pus d'estonant dins la patria de Jules Ferry, dels dreches de l'òme , lo païs de la republica de las letras; que reverta mai que mai una republica bananièra.
Esperem de nos enganar.
A l'ora o los governaments de tota mena vendon d'entrepresas publicas de tot costat per donar 10% de mai , cada an , a d' actionaris paucs valents, estrangièrs o faineants coma de colòbras, que d'unes del monde anglò-saxon per la majora part, cotison als fons de pensions e qu'an crompat la mitat de las entreprèsas françèsas, d'aqueste paîs ambe la benedicion del PS o de l'UMP-S , escusatz o voldrai dire UM-PS.
Lo ministre de l'ensanhament, neci entre los calucs se carra de nos far totes dintrar dins lo motle de l'uniformitat françèsa. VIVA L'UNIFORMITAT FRANCESA.
Levat la color de las teuladas , entre lo nòrd e lo mièjorn que i aura de different lèu ?
Pertot IKEA, Caireforc, Leclerc, Fial Vèrd Flunch, Mac Do; pertot ça mème. Pertot lo meteis accent , a la tele , dins las carrièras...
Aqueste païs crèba cada jorn un pauc mai de son uniformitat, e d'una còla de faineantasses que s'emplenon las pòchas tot en prèchant la moderacion salariala. e la necessitat de se serrar la cencha. Que lo cost de la vida creis pas . Es una sentida; una impression falseta, una idèa estranja.
Ambe totes los amics e tot lo respect que lor devem pas, nos cal jonher per dire :
Salut a vos , bogres d' ases e traças de mecuts!