identitat e mai

L'identitat .

La tòca ultima.

off...off...off

Lo string sul cap.

Lo preservatiu .

De cauchò.

Al det guinhaire

Un tap de polistirèna .

Pel trauc polit.

A los pòts.

La fe del Sant Grasal

Un capèl de falord.

Per se far bèl.

Una cana parada

Mistica de la fe.

De segur, i anem...

Beure un cafè.

Drapèu desplegat .

Imnes descabestrats .

L'estat sietut en rei

E nos al cagador.

L' azuèlh s' atuda.

De lum sens raras.

L' escaufament ,

Novèl.

Es arribat.

Oblidarem la set

e la talent

Traduction française

L'identité.
La dernière main.
off off off ... ...
Sul Lo n'importe quelle chaîne.
Qu'est-ce préservatif.
De caucho.
Au guinhaire det
Un polistirèna bouchon.
Pour Trauco poli.
Celles-ci peuvent.
Faith of the Holy Grasal
Un falord Chapelle.
Pour être le phare armés.
One stop Cana
Mystical foi.
Bien sûr, et nous ...
Boire du café.
Tissu déployés.
Imnes descabestrats.
Le roi était en Sevens
Cagador E pour nous.
L 's atuda azuèlh ».
De Lum certainement rare.
Escaufament L ',
Roman.
Il est arrivé.
Oubliez la soif
et le talent

Aucel bel ...

SUCRIER

Aucèl bèl del temps novèl.

Pòds me cantar ton dire;

Sens clucar, ambe ton uèlh

del bèl azuèlh, las gremas 

Que ton remembre  vire lèu;

al còr dels òmes braves.

Aucèl per s'amicordar

Tas colors  vòls atudar ,

Paure aucèl mengonhièr,

Ma paraula oblidada

Pas qu'un mot messorguièr ,

Oblidès pas,  car aucèl blau, 

Qu'estufla a las aurelhas.

Que lo matin te ven cercar .

Per jogar jos la trèlha .

Dusca'l ser oblidos.

 

poesia

De la Tèrra a la mar

Max Lafarga

Drin trufandèc e bissè hòu
Era lo pintre de l'univèrs.
Un pibol com pincèu, lo cèu per tela
Gahant colors beròjas sus l'Arc de Sent Martin
Amorosament e, dab sensibilitat d'artist vertadèr.
Pintrè lo portrèit de la musa soa.
S'arreculè dinc a l'infinit
Tà espiar lo son trabalh,
Tirè los darrèrs cascantèrs dab tròç de lua
E, contentòt , s'arrepausè.
Mes , còp sec, ua bruma espessa
Amantalè de gris lo son cap d'òbra
Plorè milierat de bèras lagremas.
Alavetz la tèrra negada
Vadò Mar Nòstra.

Tirat del Gai sabert.

Poeta

A la Taula Redonda

A la taula redonda , que se vengan aviudar,

Corbatas e colombas, e totas umanitats ;

Sarratz vos al pus prèp, que n’i aurà per totes,

Traparètz un esper, que nos an pas tuat.

Veirètz consi lusisson, d’unas remembranças.

Dins los uèlhs dels aujòls, se los laissem parlar.

Quora caçavan a boldre perdigalhs e becadas.

Quora jetavan sus l’èrba, las trochas beluguejantas.

Dabant mos uèlhs cluquats, d’èstre esterlucat.

Que digan al Vin : « lèva ta rauba color de manga.

Que nos demòra pas, lo gost de sang espès.

Lo que nos demòra, quand part un camarada.

Qu’en partent , te pren, un brave tròç de vida ».

A la taula redonda, venètz vos seire amics.

E quitaz d’eissordar, ame vòstra moneda.

Que poirètz assatjar de pantaissar un pauc

De montar dins un jet, per un passejada.

Per las isclas perdudas, dins un ocean blau.

Onte bufa l’alisi, qu’alena son èr tebes.

Entre que, vaïnes ondejan ,de las ancas.

En pensada, sonque en pensada, pensatz.

Savi plan, qu’aici, l’ivèrn sarra son arpa.

E que lèu de petaçs, caldra s’emmetelar.

Se m’agradava pas tant d’ agachar las flambas,

Las que rajan de tos uèlhs e que me fan somiar.

MAF

ombra e lum

La fenèstra dubèrta sus una nuèch d’infèrn,
D’unes còps l’ostal craicina jos las auradas.
Udolon totes los diables al vent del desespèr
De causas desconegudas traversan l' estelada ;
Lo talent es aqui , dempuèi tant de seradas
La mòrt tusta la pòrta, e pica las tempadas
Demòra l’espandi nègra, onte estajan las fadas ;
Que trapariai per astre, se n’ aviai d’abelum.
Seguissi lo camin tòrt segond mon besalum.
A se rosigar l’arma, e cordurar los uèlhs.
Quitarai pas pus de renegar al cèl.
Las mans als capfoguièrs, sebelits jos las cendres ;
Plora e sosca aquel òme, per son amiga tendra.
Qu’i daissèt pas que la sal per la set.
Baste encara un còp li alisèsse la pèl!
La solesa ? Om sab pas, çò qu’òm mira, o ausis
Om se tracha quite pas de la frescor amara
Que nos gèla lo còr dels pès dusca la cara.
A escupir sa lenga mièja viuda, a mitat
D’annadas a s’enganar dins lo sèu falorditge.
Totjorn s’acantonar ambe son capuditge
S’amudir, o bredonèjar d’incantacions…
Venir un òmenas qu'escupis d'insolençias ?
Diga me , onte n’es aquela Tèrra Blau ?
Que sa vida, renèga, quora tot se desanèt.
A caminar de longa als camins amagats.
E contunhar encara, sens sentir la frescura.
A mormolhar de longa de paraulas escuras
Alisar de sa pluma sas alas mirgalhadas
Que raje sul papèl negre de la tencha oblidada,
Entre que lo fial teunha es a mand de petar.
Que la nuèch plonda aluca d’uèlhs! e de còrs !
En pensada e encara. Per un imatge fòl ;
D'un poèta afogat per de belugas ninoias
Tal un masc se carrar de jitar sus l'espandi ,
D’unes mots oblidats qu'espèron lo reviscòl,
De son sòmi treblat, merce de volontar,
La magia d'una fuèlha, d'un missant gredon.
Se trapar sus la pèl lo resson d'un poton ;
Rajal d'éternitat dins l'escurina blanca
A las frasas bufècas d'un amor enfugit.
Que s’en va, lo poèta besson dins son oblit.
Pel vial que serpatèja, dau un aubre perdut
Al fins fons de la font , cap en re, se desliurar lo pitre.

Maff

Quau Tusta aqui 1988 Max Allier

Quau tusta aqui.
-Quau tusta aqui qu'en tressauta ma pòrta
quinta brochor me sona dins la nuòch
e cossi vai quand l'esperança es mòrta
qu'un esper baug cofla subran mon còr
degus pecaire i a pas degus per òrtas
sonque lo vent Tots mos amics son cuòchs
Sola en picant sus los cairels la plòja
vèn estelar de regiscles mos uèlhs.

-Soi l'estervel que va cantant la prima
lo baug que trepa descauç sus mo cròs
A cada pòrta tusta e fau la crida
Los òmes d'aut Es vengut lo temps nòu
Tot desborrona a nuòch Fai gaug de viure
Los uòlhs en plors m'esclafisse dau rire
te raube leu un poton a la filha
que dòrm e zo d'un còp d'ala desquilhe
una teulissa e ne coife un talòs

-Tot es morrut Dau vièlh ivern la trèva
jais sus un banc e lo pargue es en dòu
Dins los marcs despolhats pas res ne grelha
qu'una mata de vesc que l'aura mòu
Drech de la fo,t desnuda una peteta
d'aram tragela als plors de son rajòu
Cau èsser asclat mon paure còr per creire
que bòrni jot la rusca un dieu s'esmòu

-E que m'enchaut a ieu quau se charpina
De longa en revolum dins l'espandida
quan vau cantant e brigolant los marcs
de que me fai se morisse de viure
L'amor me ponh e trelime d'aimar
Dins lo trigòs que sos bruchs ensordisson
davale en raissa d'aur dins lo nisau
d'una que se dobris jot mas cotigas
e puòi men torne rire en lo carrau

-Qu'au bufa antau de fantaumas d'amor
a mon còr las qu'a grand dam s'esperfòrça
de batre encara un còp Qu'es de besonh
de m'enganar de bofigas de jòia
ieu mitat mòrt qu'endeven j lo fosc
D'ausir cantar la prima es una escorna
per lo que sap que quand venga lo jorn
grand gaug per tu vent baug Ieu serai bòrni

-Pan ieu soi Pan lo Dieu màger que caup
tot l'univers marimela en sa fauda
Mon còs s'alarga immensi e sus sa fauda
aflòca en lo non -res Fosca clartat
son mieus los uòlhs dau Camin de Sant Jaume
que forniguejan amont Dins lo relarg
de mondes nòus espelisson ont ilhauçan
mila sorelhs Viran ses se laguiar
s'endacòm mai i a quauqu'un que los bada.

.....

Max Allier