Un ser
Passèt un buf dolc ,
Tal un poton tebés,
L'alen del pan, dubèrt d'un forn gigant,
Mas las pòtas, èran las de mon amiga?
E las nívols? las flors de mon pantais,
Son gentas las femnas... Que s'amaginan?
E, m'assadolèt de sa nolor,
Prenguèri, cap a la dralha, d'un camin estequit.
La de prosses davancièrs , oblidats pecaire
Pels penjals que fan rire los trufandièrs,
Caminant , sus las carrals, trapèri tres petals ,
Innocents, blancs, coma d' alas d'efemèrs,
Pel sòl , d'un pont estranh , un 14 de julhèt.
Tronèron qualques paraulas fòrtas:
renèga, para te , lèva te, revòlta te,
Alara, udolèri de las tres còrdas, anjò
De la meuna guitarra claufida de libertat
Cregueri que qualqu'un avia sonat ?
Una ora de libertat.
Al portal estequit de la lenga occitana
De la meuna guitarra garrèla, craïnèt
La musica nhafrada de mièjanuèch .
Se trufèron tantes e maites e pus encara .
Qu'èran d' amics vertadièrs.
Lor diguèri: sètz pas de mena putassièra?
Volètz pas, coma ieu, salvar la lenga d'òc?
Del brandal que nos crama tota la casèla,
Polidament se riguèron, de rescondon.
E totes d'escampar la clau....
Que vejan pas las ombras negras,
se sarrar
E que la sang de la vida
que gota, de l'autra man
L'agulha del relòtge tala una arpia ,
Que mòstra la sortida de l'infèrn, de la vida .
Pels catarons que sèm, encara
Se cresián eternals ... Èran pas qu'estornèls.
Jamai, cap de mirada a la tèrra qu' espèra .
Quand totes los nècis bolegan son capèl .
Per seguir un amic, dins la tèrra acabada
Coma s'èran pas lo nas a la fenèstra.
D'un tren que camina aviat
Al solelh, a la pluèja ...
Cap al non res....
