ne faut-il pas ...?

NONO

Quadratura imaginaria e colèra de nen

L'estiu arribèt un dijos. 

Nos susprenguèt qu'avian pas cap vist passar cap de prima. 

Mas òm se'n branla  de la prima . E tot lo mitan occitan se'n branla que sia   de la  prima o de l'estiu. 

Per de que? 

Mas que sabi ièu?

Ne'n pause des questions ièu?

Las causas son simplas e biblicas  . Que ièu soi un occitan que parla solet , dins lo sèu cap , e sul blòg , alara de que li fa la prima, o l'estiu? Que tot aquò li agrada mai o mens  .

E sabètz vosautres la responsa? 

La question a 5 euròs? 

E diga me l'amic , per de que , un occitan parla solet dabant son blòg , e dins son cap ? Ièu o sabi pas.

 I a mantunas ipotèsas e qualquas tèsas.

La primièra seria de dire que la vida es tròp corta per se traïr.

La seconda seria de dire  que la vida es tròp corta per ne finir .

La tresenca seria de dire que la vida  es occitana per los de la mèuna generacion.

Ne'n trobèri una pròva de mai sus France Cultura fa gaire... Que parlava de Rudbi. 

"Universalisme"  quand nos ten. . 

 Qu'aièr escotava Gachassin parlar de son enfancia , e Domenech e los fraires Bonifaci , e Toyòs  e totes los autres e parlavan pas que d'Occitania, als quites òmes que  nascuts d'aici joguèron pas jamai al rudbi. Parlavan de son experiença de la bala ovala , ambe sons rebombs , tals los de la vida , e subretot  de la lutja  feruna, que se liuran las còlas , sens que cap de jogaire pòsca se creire vencidor, per totes ,  coma arriba al fotbal , quand un benastruc  capita,  de trobar lo camin del boès . 

Lo rudbi diguèron,  aquò's una victòria collectiva o una desfacha collectiva. 

Ièu me pensèri una victòria pichona  que França nos pana , coma lo demai, que  nos rosiga cada jorn,  per n'acabar d'escafar las diferençias, sens veire al cap l'uniformitat , la grandor  françèsa esquizofrenica , e l'unitat territòriala brandida com'un espaurugal . 

Caldrai escriure un jorn una istòria de  la banana tricolorenca! 

 L'esperit "rudbi" que Paris  seguis coma un ataüc. 

Qu'aquela Occitania s'adormis, ambe la fin prevista de las vilòtas.  La fin de Molex , dels teissatges de Arièja, e amai entemenadas dempuèi bèl briu,  la fin de totas las entrepresas , a començar per Airbus  que bastis ara una cadena de montage dins Tunisia , abant de partir cap a la China. 

Una victòria rudbistica , a la Pyrus, que lo Paris politic , ultra individualiste,  nos renega (e tota la còla  de l'UMP-S)  d' a fons,  coma tota idèa de victòria  collectiva,  nos pana, nos chuca la sang ,  cada còp que la còla occitana monta  al nòrd per jogar a Sant Denis ,  dabant los dos millions d'occitans exilats e oblidats de la capitala.  

 E que  contunhava de mormolhèjar , sas paraulas sens saupre mai ,  se las inventèt , se li tombèron un còp èra , espèssas coma la granissa, o qu 'un tròç afustat mai que los autres ,  li seria demòrat ficat dins lo lobe esquerrièr .  

Oc , levat que siaguèsse drèchurièr d'origina , lo lobe , mas que ne demorèt  pron d'esquèrra ,  qu'una ascla ponchuda li espetèsse lo cap. 

Que dire , que se prenguèt quicòm sul nas d'aquel costat mièjornal , l'aurassa   la granissada e las asaigadas de tota mena .

Oc d'en primièr la teulada que s'enaurèt,  e aprèp tombèron  los grans de gèlada  , tals los uòus de galinas, per acabar de t'espetar las fenèstras, d'uous sens jaune , que se desfan sus l'èrba traucada dins un ren de temps. 

De se creire que  Simon de Monfort e lo papa infernenc Innocent (las mans plènas?) nos  èran tornats. 

La mòrt del motard

Lo jove rotlava coma un caluc dins Sant Giniez, semblava de perseguir la mòrt.
Una d'aquela moto , al motor pichon , que passa lo 150. Aital que faguèt un jorn Sant Giniez- Pierrefiche dins mens de cinq minutes a pron pèna.
E encara per la rota vièlha , la de Severac lo Castèl.
Li arrivèt mantuns còps de cabuçar.
Un jorn sautèt la parèd que ribèja la rota , del costat del Masgros , sabètz , la que los aujòls bastissian un còp èra , quand se passejavan subretot dins un carreton tragut per une vaca , gròssa coma una cabra. E que riscava pas gaire de sautar dins la còsta de las vinhas.
E se'n tirèt sens gaire de grapinhals.
Un altre còp dintrèt a 80 dins un magasin, qu'èra pas sonque de sa causa , que la moto alisèt sus una bosa.

Mas son darrièr jorn foguèt quicòm mai. Que per un còp rotlava tranquila , per anar crompar lo jornal, lo pan, e la fogassa del dimentge . Lo primièr jorn qu'agachava de pertot, come se que se mesfisava , coma se quicòm lo tarufava , o que la mòrt pudenta li aguèsse envejat un senhal, o li mormolhejava d'orrors a plena boca .
Lo motor udolava gentament , i avia una engana del costat de la boita de las vitessas , mas pas grand causa que se pòsca pas tornar restablir.
En passant la carrièra granda , crosèt Monica , e quilhèt lo braç per la filha bruna , que fasia mina de li envejar un poton sus la palma de la man, qu'aimava la mòtò la brava , e sosquèt que Monica li devia un quicòm mai , un crana poton, vist que l'avia aparada al baleti de Las Palmas d'un grand salòp que cercava de la violentar.
Puèi prenguèt lo viratge del fièral, un pauc tròp viste, pròche de 80, e la moto començèt d'alisar sul costat , del darrièr . Ren de grèu qu'auria poscut la tornar quilhar milanta fès, se'n jogava de costuma , levat un can que se dormissia al mitan de la carrièra , e un enfantonèl que traversèt dins la meteissa segonda , per trapar son balon .
E la moto s'en anèt sul costat , mas sens se jaire , sens s'arrapar lo quidran , çò qu'auria poscut demesir la celeritat. Non partiguèt gaireben à seissanta grads de la verticala drèch sus la parèd , sens qu'i poguèsse ren. Capitèt d'evitar lo dròlle , mas la roda rosiguèt un tròç de la coa del can , e Joan s'esclafèt lo cap contra un pal de sinhaletica que portava un sens enebit .
I ajèt de sang e la cervèla espandida . Mas moriguèt pas sul pic.
A qu'oblidave , Joan se sonava , Joan qu'aqueste matin oblidèt de passar lo casc, per que l'avia pas , l'avia prestat a un amic qu'arriscava un contraròtle en anant a Rodès.
Se pensèt pas sonque d'arrestar lo motor . Se levèt un darrièr còp .
Una femna sortiguèt en bramant aprèp lo dròlle que plorava.
Lo Joan se virèt a ela alara que de fials de sang li emplenavan los uèlhs, e diguèt aquelses mots , sens gingolar , seriosament :
- aqueste còp crèsi qu'es lo darrièr...
Oc, aquò çò que diguèt dabant de s'acuòlar a la parèd , doçamenton, alara que lo motor contunhava de gular sa cançon de mòrt.
Mas qual se'n soven ara?
Joan se sonava .

l'uèlh de la luna

E per vosautres en exclusivitat una cançon creada en 1979 , sus las paraulas de J Bodon , que se planguèt d'una filha que n'aprofèchava de la castanhal per traçar lo camin , alara qu'el lo paure que gardava las vacas cresia de s'estavanir d'amor.
E que sembla que la filha ne'n saupèt ren d'aquel amor volcanic.
Levat que lo dròlle s'amagava darrièr los arams crancuts . Per dire que las femnas s'imaginan pas jamai , consi las òrmonas trabalhan lo masclum subretot quand se tròban encara joves ...
Qu'un còp vièlh, cal relativisar . Coma se dis n'i a que parlan e n'i a que fan.
Mas sem pas aici per parlar de genetica...
La cançon : lo pesquièr.
Mas que vièlh soi , e aquò's pas gaire serios de jetar d'unas botèlhas dins la mar .
Mas tre que la vergonha me traparà , promès quitarai d'òc far . E de far plòure.

Turlutu

Turlututu

una musica del miètjorn prigond

La democracia de la banana vèrda

Adiu l'òme , que soi arribat a la plaça occitana , mas i a avia pus degun. Levat un parèlh d'ivronhasses que cercavan brègas.
D'anuèch coma aquò , se podia que lo temps se passa gentament, suaudament . Mas lo temps se chauta de l'òme, e passa son camin ,
Te fasiai una luna plèna , vertadièrament polida , brèu la causa blanca coma una sièta de solèlh, que degun agacha sens o veire , mas que ièu, qu'èri d'umor plasenta, li trobèri quicòm de risòlièr , per dire. Coma se me parlava .
Per tot dire , que d'unes còps la vida t'afoga los sens , sens saupre d'onte ne ven . Brèu aquò's èra un sèr ont la vida te pareis mai que polida, ont las femnas son bèlas , ont los quites moquilhs , li tròbatz de desencusas.
Vertat que l'astrada lusissia coma un fuòc d'arteficis .
Pel còp, que me diguèri qu'èra pas possible de pas coneisser lo nom de las estèlas e de las constellations. Praquò mantunes mondes avian ensatjar de m'iniciar a la beltat de las nuèches esteladas . Mas que volètz la percepcion de la bèltat se comanda pas. Eri pas qu'un ase.
Erem al mès de junh , lo mès de la desliuracion, e dintrère a quicòm pròche per veire lo president american arrivar. Obama l'espèr de tota l'umanitat.
Mas i aviai tanben la tele e los medias françèses , los adobats socials de Nicolas .... Que vòls ?

E coma soi pissa vinagre poguèri pas m'empescar de pensar lo demai.....

L'ostal ont soi nascut ...

L'ostal que soi nascut n'es ni riche ni paure
Nòu i avem espelit e nòu i podèm claure,
E i avem pas patit mai que dins un castèl.
Los potons , l'aiga clara e los pans del cantèl...
Sai aviai sèt frairons quand ièu sai arribèri...

Per escotar l'ensag d'adaptacion que ièu gausèri...

Totas la mèunas excusas a la familha..... de J Besson...


Que reverta de ren, mas que volètz sem liures de nos creire liures per ara NON?

70 CONDEMNATS e al remembre de M Paul

A Marcel Paul .... E als 70 grevistes d'EDF e als autres de GDF SUEZ que participèron a l'accion, per arrestar l'externalisacion de totes los services, pel profièch d'una còla de feneants borsicotaires , pròcha de la mafia, que mènan las afars del monde, 70 òmes coratjos que serian a mand de reçaupre una letra, un blaima, la mèsa a pè, per los punir de s'èstre batuts a la privatisacion tot azimuth?

Vergonha de Vergonha de Vergonha... Per Franconi, Cirelli, e Gadonneix , los òmes nascuts de l'entreprèsa e que volontan de la clavar, de la vendre ... Mas consi se pòd far?

Per elses , los 70 camaradas , que nosautres ajèrem pas , jamai de se batre aital contra la mòrt de l'entreprèsa, e de son mestièr, lor òfri aquela cançon que las paraulas son de Joan Bodon e que se sona ,  camaradas

 e que de segur es pas qu'un paure testimoniatge de ma solidaritat.

La merluça negra

A Bègle lo trabalh de l'escalpraire Lecoeur qu'es de veire, quicòm d'original e de nòu...

Lenine

I avia los òmes negres del tunèl ; de portar los vestits negres de la nuèch. Eran totan contents de se veire aital vestits de negres tals las merdas dels cans malauts. Que nos fan un mond de merda negra cada jorn , un monde de plastic e de merda que finis de ne trapar la vergonha de veire aquel monde qu'anem daissar als enfants.

Te qu'aquel monde revèrta de ren , dona ren se que non son desesper , alara que la Tèrra es aqui coma una nòvia per i donar lo sèu còr . La Tèrra venguda infern e trauc de merda entre que los benauròs dansan sus la mèrda uros de n'èstre sortit la boca plèna de fèms.

E de mostrar sa rollex que tinda las oras de la fin d'aquel monde de mèrda.

Allegre lèu lèu

Allegre lo desgraissaire de Mamoth amand de passar a drècha?
Una vertadièra emorragia pròva que totes aquelses tipes an ren de veire ambe Jaures. Bon vent.

biologica

Noiridura biologica sens gaire de.... logica...
Cairefòrc e Leclerc menan la dansa
Mas que volètz sem lo pòble lo mai intelligent de la Tèrra.
E lo craba trauca de pertot...
Visca la republica , visca la cambra de deputats de medecins e visca la chocrota

l'unitat nacionala

A drècha sus una idèa originala de ièu.
La mèu filha e ma nina...

Unitat nacionala .... Mon biais...

Per dire...

a mureth

A Maria Loisa




A Mureth se passa pas grand causa....

TAMOL

Avertiment :"banh de sang"

Aqueste jornadas , un OCCITAN VERTADIER pòd pas èstre que TAMOL.