Visca la borsa

Nosautres que sem pas gaire intelligents, per pas dire mens o mai coma volètz, , nos an après lèu lèu a l'escòla, e avem tot capitat dins la comprenèla, , que tant valguès milhor se sarrar de la fenèstra al cap de la classa, que d'èstre jos lo fuòc de las questions, dabant, ambe las aurèlhas esquichadas pels escopetals dels regents ... Quite de pareisser un pauc mens aluserpits, un pauc mai bestiasson encara. Cal daissar los primièrs bancs als savantasses que savon d'a fons , qual colhau petèt lo vase de Seissons , o qual despiucelèt Joana d'Arc . Qu'avètz plan remarcat que del temps ont cadun ven parlar de son darrièr orgasme a la tele , totis s'en chautan coma de sa primièra foira, tant plan coma se'n chauta auèi de la creaccion de la ligua mièjaterranenca. (la França de Bruxelles a Izmir...)

Aqui çò qu'i avia çò dessus, a la fenèstra ...
creat ambe l'ajuda de ièu lo manjacostel

La vida tira son fial.

L'ostal ont soi nascut es ni ric ni paure
Nou i avem tengut e nòu i podèm claure
E i avem pas patit mai que dins un castèl
Los potons, l'aiga clara e lo pan del cantèL.....

un nen nos es vengut

Es vengut un nen pesuc;
Un mascle caparut
Que passa las uèch liuras
Que se sona Andrea
E que del pèd al cap
Compta cinquanta dos centimèstres.
Plan polit, plan bèl, plan gautut
Lo paire se regaudis
E la maire alena.
E la pichona Emma se demanda
Darrièr lo plastic, se l'aiman.
E la grand e lo pepin
Li dison de Oc.
Pròva qu'avèm crompat de Champagne,
Per li trempar l'aurèlha...
Manca pas que la sal...

Guigui the cat

Mòrt.... Guigui lo leon.
Un can , una autò , un caçaire...
Dètz jorns qu'es pas tornat.
E que tornara pas jamai.
Probable al pardadis del cat
Valent , e fòrt.
E bel e gente...
Li espèri un paradis...
O trobara sos amics ...
Entre Saxò e Grison.
que se sovenon al canton.

Avètz vòstres papèls?.

Vesètz plan a esquèrra , l'òme al quépi que ten un can , al cap de la cadena. Es un senator franchimand que susvèlha la diversitat culturala françèsa. Fa gaire d'esquèrra del comunistes, al quite front nacional levats los socialistes en encara , mas es que son encara socialistes Melanchon , Charasse, e los autres? son tots venguts cans de garda.
Mantuns còps l'òme qu'apara aital la lenga de Dupont, Durand , Duduche, es un emigrat novèl, excusatz que soi raciste sonque ame lo front nacional, integrat , ( es a dire qu'a tot oblidat de sas raices, per venir com' un pòrre) qu'encapèt, aprèp maites susadas, de trapar lèu que los autres, las règlas de gramaticas , fòrça complicadas que l'academia s'agrada de farlabicar , lo mai possible , en esperant que lo nivèl de complexitat de la gramatica, provarà la nautor de la lenga e sa superioritat sus las autras .
Mas qu'aquò's pas la lenga que fa la grandor d'un païs , mas l'engenh d'unes escrivans , o lo d'un pòble(qualques còps) quand fa sa revolucion en 1792 en 1830 en 1848....1968 (lo darrièr pet pichon) Per exemple. Paure que tot aquò se debanèt fa bel briu...
Ambe son can que caga de pertot l 'òme al quepi es a mand de s'arrapar un vial que monta mai que mai. Cap al solèlh que non , l'òme gaita del costat del mièjorn , onte arriban de longa los paures bogres . E qu'en anant cap al solèlh es segur de ne trapar.
Los drèches de l'òme? Que de mai bèl. Cada òme nais liure , de pensar , de sa religion , sa lenga , e patin cofin...........
mas ont diable an metut lo papièr pel cuòl?
Cada òme a de poder trapar un trabalh, l' escòla pels sèus mainatges, dèu pas èstre empresonat, secutar, per sas idèas. Ne'n plorariai tant es bèla la teoria....
Mas qual amaguèt lo papièr cuòl?
En França aquela desclaracion se sona la desclaracion des drèches de l'òme ( de l'òme donc e pas encara de la femna, que trapèt lo drèch de votar en 1947 , sonque per empescar l'esquèrra de ganhar, cal pas quichar sus las libertats) e del ciutadan.
Mas diga me ; a l'ora ont tot es escampat als quatre vents , vendut als fons de pension , a l'ora onte tot l'eiretage es mascanhat, cremat, per donar a qualques rics un pauc mai de riquèsa. A l'ora ont totes los sistèmes de santat , d'educacion , de transpòrt , espetan, ont totes los grands servicis publics , son desmargats per lo profièch d' una còla de pauc vals.
De que nos fan cagar ame la lenga de la republica , la menaca sus l'exagona, la mission etèrna de la França , lo pretendut respect de la diversitat? De qual drèch? A l'ora ont nos van meisser dins l'assieta de la manjiscla als OGM, de que vòl dire la dicha de 1789? Segond que la pacha demòraria encara verga, linda , clara coma a la debuta de l'an 1.
Alara nos an creat un novèl espandi de juòc , que se sona l'UE . Es un pichòt airal , paures , onte los pòbles podon a pron pèna se deslargar. Coma an de nos cabuçar las pagas , nos an atropelats coma se volian milhor nos aplechar per un chapla mai grand que los dos darrièrs...Un còp de mai , nos an encadenats dins un cagador gigant que se sona l'Euròpa...
Mas qual se sèrv de la constitucion al comuns?

Se trufa de nosautres non?

Te qu'espèri dempuèi mièja ora als cagadors sens papièr... Me damne e degun per m'ausir. Vergonha
- O i a qualqu'un? que me cal de papièr...
Disia donc que la pacha solidaria es espetada. La solidaritat existis pas pus , ara aquò's cadun per se. Lo primièr arribat espèra l'autra o l'espèra pas... Alara que cadun torna trapar sa libertat de can magre e malaut coma lo de Bunuèl dins lo film. Sabètz ; se passa un pauc coma dins un coble , quand l'un esquinça lo pacte e que l'autre , tanlèu compren que tot es acabat... E tira vers la vesina mai polida , una catalana que fa la gimnastica sens sosten, que li fa coco al fenèstron...
Mas mila dius qual me respondrà un jorn? A me! Que tengan la foira coma ièu, auèi, e faran pas tant los malinasses... Salopasses d'ensordats....
Qu'aviai pausat aqui lo libre espès de la constitucion per que cadun pòsca un pauc s'assabentar. Aimi de legir al cagador . Daissi l'èr dintrar e aquò me fa de ben als budèls.
Aital qu'ai legit qu'un fum d'òmes se fasia d'AVC als cagadors... E me pensi que la legidura de la constitucion me fa soscar e me desliura d'un biais .
Mas ara compreni que lo monde se'n chauta , subretot quand mesprèsan la cultura, e que lo mèstre volonta fòrça de s'eissugar, ame las paginas de .... e que quita pas de te far la leiçon ame l'unitat .
A te.... mas qualqu'un arriba. Qual diable pòd èsser?
Tindèt una votz raufelosa.
- vous avez vos papiers?
- mas que non monsur es ièu que ne'n vòli....
- a qui ai-je l'honneur?
Comprenguèri lèu qu' èra l`òme de l'imatge aqui dessus , quuna malastrada.... ame una tala caganha de tombar sus un academician....

mots

A la font

A la font sèca, i a d’ aucèls que venon biure.

A la font sèca mantuns còps, s’amasson sens vergonha.

Los aucèls paures que venon biure un rai de mèl.

D’ aucèls menuts que s’avidan al solhèl

D’aucèls se volètz, que n’i a de tota mena.

De pichòts que parla sens prendre alena.

De vèrds , coma d’aucèls d’Amasonia.

Que cantan cada jorn la mème simfonia.

O que parlon del nas, gorbatasses pus bèls

Que se sonan la nuèch, en se manjan los uèlhs.

De los que son mòrts sus la rota estrècha

D’autres que manjan de micas a l’òrt.

Las granas , o la sang que gota d’un mòrt.

A cercar son arma per se ganhar l’infèrn.

Coma nos, estrangièrs al paire, a la maire

Ont penjar son lum ? Ont trobar sa sason ?

A la font sèca son d’ aujòls, lo cap pelat .

T’esperan per te parar una copa gispre .

Per dire de dire fòrt , las paraulas tindairas .

Per plorar pas, lo punh sarrat,

Al cap del braç, levat per res.

Per plorar pas o mens?

De que servis de tornar dire ?

Lo temps passa coma lo vent ?

Son totjorn aqui los aucèls a la font sèca.

Coma los còdols, mirgalhats , escrincelats

De las colors d’arcanèl a l’abroa de l’aiga

De las colors capudas que passan pas entre las bugadas

Sens qu’òm las trapan . Sens qu’òm las palpan

Mas qual es lo mal ? Tot es vengut trempa de rosada, de susor;

Quicòm pudis. Un òme que camina, sens pena, sens onor,

Que me disian los aujòls de me vestir de posca ,

La que tomba dels nivols als jorns sornes d’oblid.

Ba ,

daissa …

qu’i farem ?

tot aquò ven estranh.

me fiala entre los dèts.

Mas qu’es bèla la sabla de la mar.

De belugas , los rebats de las èrsas, dins las espigas.

Nelson Mandela terroriste?

Mandela festèja a London sos quatre vingt nou ans.

Bona novèla los USA anoncian  que devria   lèu lo levar de la tièra  mondiala dels terroristes. 

Que lo paure avian oblidat de l'escalfar. Que totis l'avian oblidat en companhia de Ben Laden. 

Quand de temps lor prendrà? Benlèu se fara dabant sa mòrt , baste que lor faguan vergonha, a totes los qu'an de sang sus las mans. 

Cal sab que Mandela se faguèt completament  enganar quand l'ANC arribèt al poder. 

Negociava ame  lo poder politic, que li pareissia mai important que tot,  mentre que l'estèla montanta M'bicki negociava ame lo poder economic...

Quand Mandela se'n trachèt , èra tròp tard . las minas de carbon , de diamant , d'aur , las caissas de retirada , las bancas , tot per dire s'èra escapat entre las arpias dels panaires de tota mena. Tot èra aparat pels borsejaires  anglò-saxon, per des tèxtes de nivèls internacionals, que previstalhavan tot . (veire lo libre de Naomi Klein: la Strategia del Chòc"

Cò que faguèt que Mandela obtenguèt una majoritat politica larja, e un poder politic poderos e majoritaria ,  sens trapar  los mejans economicas de lo metre en òbra. Li demorava sonque de bracejar. 

Lo programa de l'ANC previstava , de raccòrdar los towns ships en electricitat , gaz , aiga.... Aquò foguèt pas possible  falta d'argent . Pièger Mbicki signèt per la creacion d'una banca sud africana complètament independanta del poder , a l'imatge de çò que se faguèt dins Euròpa un pauc mai tard .

Fin finala , Mandela i trapèt l'estimi mondiala , que toquèt pas als tresaurs dels blancs , e qu'encara uèi , que d'i pensar, lor arancar de lagremas de bonhur  .  Aquò's pas que l'estimi pels cocuts.

De Beer , e totas las autras entreprèsas multinacionalas , contunhan de s'emplenar las pòchas entre que los medias  occidentals s'espantan, de longa sus la transicion democratica exemplari de l'Africa de Mandela. Un exemple per elses , se toca pas a ren , pòd bramar çò que vòls.

Per tot aquò Mandela se meritava plan una festejada dins lo païs que contunha de profièchar mai que mai de las riquèsas de l'Africa del Miètjorn. Que sabon plan qu'aquel grand òme los aparèt d'un banh de sang. 

Per aquò Mandela s'amerita plan d'èstre reconegut coma un grand òme.

Qu'a ren de veire ame los terroristes, al contrari,  levat que Bush seria benlèu pas a la bona plaça.

Bon aniversari a Nelson Mandela... Que vos arrivavem pas a la cavilha.

Melting pot e mescladis

Would you be so kind to open the window.

Yes i am. Yes I pòdi. I want , that , soi free coma l’aire, the wind , not the wine stupid alcoolic !

You say qu’es possible de dubrir( open) the window quickly.

To jump out of the windoowwww. Paf… Mas you don’t imagine

That it’s possible quand n’a un sadol de n’acabar ame la seguida lèu.

As me , when I empty my glass, my bottle , e que the word above me (mimi)

Quita pas de desconejar d'a fons a cima.

Ièu pòdi sautar(jump) que i a pas d’estatge(floors) a l’ostal , e alara, un biais de parlar…

Mas ne cal pas clavar the mind. Shut your mouth .

Shut your tooth, your budèls( les tripes) que gargolhan , calatz vos quikly, quiquili( le patois anglais écrit pheaunezthykemand)

Pusleu escotatz. Listen to me. Cresetz pas que los politics de longa...

The mafia. It’s easy de far las bonas armas. You never look after the others.

They are bad’s people que jetan la money, a lot of capitalistes’s casino.

Dabala on you, Babale you, non Dableyou enfin Bush que.

I put a spell on you. I put a tròç of m… on you. I love you.

And i find you con. At the end.

Have you undestood miss understood.

No , Ach so, good, you had to go to the pesca , when la mafia comand de pertot.

Then , would you be so kind to open the door ?And go away...

No ? But the atmosfèra is completament poirida all over the word.

Sure with a jet . I can go to Sri Lanka. Yes ? Tsunami? Where? To the Hilton’s members ? Why not ?

I am going. Lest’s go !

Oc mas amics ièu ai pas que lo smic, wich is the Salari Mafiosò Minima (de la )Camora .

OK anem largar blue bird on Hiroshima and go to the beautiful’s monde of the twenty century

Yes . Fasem aital. Ame Nicolas yes . Thank you de cagar sul uman's family's story.

E Oc good luck a tatatatarata Tatcher. Oc . Sabètz per çò que ne’n disi ièu.

Si una brava femna, qu’a lo pubis comme un bec d’agla. Jamai contenta!

No I don’t see it. The pubis? Mas Tony tremolava ren que d’i pensar.

Non ? Bon per çò que ne’n sabi ièu. Un biais de parlar.

Deman parlarai français una lenga amenaçada per lo gavatch oriental.

doas femnas dins lo cap 1968

a esquerra pintura de Fany

Montèri a la solharda que servissia de sala de banh , me copèri la barba venguda raspuda. I avia un ferrat. Una servieta blanca orlada de linhas rojas. Una mena de terralha e una dorna de marca terra de fer, causas que fan la jòia dels anticaires d'uèi. Me sovèni de las tomètas pel sòl e d'un fenestron gaire mai grand qu'un portanèl de preson , e que praquò mostrava , dins lo clar escur de la vanèla, un brave tròc de cèl.. se vesia que lo solèlh començava de cremar la tèrra . Las ombras venian duras , netas , coma las qu'òm vei vei dins las pintraduras de Cezanne. Om auria dich que lo solèlh escalprava los objècts , e los fasian tremolar entre que los crids , las paraulas , tindavan estranhas coma la d'una lenga oblidada. Los japals dels canhs se perlongavan entre las parets , rebats metalicas que me donèron la sentida , que tot aquò èra pas qu'un raisve.

Se podia pas. Qu'èri pas dins aquela solharda a me curar los uèlhs, de la monina de la nuèch, a escotar los ressons de la vida , los jòcs dels enfants , e dels cans, entre que la casèrne m'esperava a set cent quilomètres d'aila. Estrangetat . Pensèri encara un fum de causas desparièras, destimborladas coma de me dire que fasia très jorns, èri pas aqui e que dins très jorns i serai pas mai pus. Me gaitèt dins lo miralhèt estelat e vejèri un jove a l'agach negre , que semblia a mand d'agantar l' imatge fendasclada que li calia congrear.

I faguèt tant que se pòd per ensatjar de li sorire al can magre que mostrava las dents. Mas virava grimaça. Alara li diguèri que Joana podria pas jamai aimat un òme tant « sauvatge » . Que savia pas sorire. E per qué ? De que m'avia facha la vida? Per qué s'estudia pas dins las escòlas...

E pausèri un agach menimos sul espaurugal que se la cantava la cançon , que perdia pè coma lo nadaire que vòl se fregar ame la fòrça de l'ocean e que nada mai luenh sens saupre sonque se capitarà de tornar. Ièu me jogavi la comedia. Tot vistable que me la jogavi. Aital èri dabalat coma un fat , ame la remembrança d'Odile e de Joana. Sens ne poder destrigar l'una de l'autra. Sens soscar la pus pichona segonda de causir , de comprendre çò que me butava. E fasia coma lo can qu'auria levat la lèbre e lo perdigalh e que sab pas ont seguir , e que se troba espaventat a l'idèa de laissar l'una per l'autre.

Darrièr , sus una cadièra despalhada , Alice m'avia pervesit de nobèls vestits. Me virèri devèrs lo rebat treblat del miralh pichon. Que d'un còp saviai pas pus per onte començar. Me capusèri las onglas ame la pencha e sosquèt que me caldrai plan escampar l'aiga sala de la terralha. Que non me caldrai anar al cafè de la plaça , onte los òmes gulavan tant fòrt que lo ricard, lo pastis , l'anis , los ensordavan e lor cremavan la cervèla.

Mas qu'avia dicha Joana? Que nos deviam trobar? Coma convengut?

Mas quand diable se'n parlèt, d'aquel rendètz vos? Sai que jamai? Se trufava de ièu?

Davalèri los escalièrs la terralha a la man. Me sovèni encara que sarravi la còrda que corrissia al long de la parets e que servissia de man corenta, per cabuçar pas que lo cap encara me virava.

Alicia me gaitava. Me capejèt la terralha e diguèt:

-te la pòd pausar a l'ayguièra. Me'n tracharai pus tard....

-...

Subte fronçèt las ussas e bufèt :

• a i a qualqu'un que t'espèra...

La Joana èra tornada ? Butèri la pòrta pesuga de la sala de minjar. E cridèri:

• te! sias tornada?.....

Mas èra Odile que se tenia dabant la chaminèa atudada . Fasia mina d'agatchar las fotòs sus la laissa. Se revirèt:

• me fas pas un poton? diguèt

Oc de segur. M'avancèri devers ela. Me clinèri. E se penjèt al mèu còl per m'abraçar a plena boca.

Sentiguèri sa nolor , lo fuòc de las pelses. Ensatjèri plan de me recuòlar puèi , durèt lo poton de l'amistat. Per astre Alicia èra sortida sul pas . Per astre tornèt pas. :

• nos veirem aqueste ser? Diguèt

• crèsi pas... respondèri

• mas que oc , que veni de rescontrar Joana..... per anar d'amassa.... a Palavas ? As jà oblidat?

Ne'n demorèri estabordit.

• e...

• Me preguèt de la menar que Girard , son jove, lo coneis tu? ... La vendra trobar mai tard quand podrà . E que se troba qu'a pas d'autò... Me diguèt que vos deviatz trobar totes ailabas e quand i demandèri se podia venir ièu tanben , que me laguiava a l'ostal per causa que l'espos es tornat en Soissa per trabalhar.... Savètz consi t'esperavi ièu?
  

E sul pic nos tornèrem abraçar coma d'assetats . Dusca'l moment que la pòrta del bas crainèt suls gonfalons e metrapèt l'idèa de metre la taula entre ela e ièu.

Alicia dintrèt sens me regardar. Odila s'agachava dins lo miralh grand e fasia mina d'ajustar la coifa , lo maquilhatge . Causiguèri de sortir lèu. Alicia me regardèt missantament e Odile me cridèt: « a tot ara , oblidètz pas?"

Respondèri pas.

Davalèri la carrièra granda en me disent que me calia tornar sul pic a l'armada. Que vesiai pas consi me tirar de l'engana.

Coma enlucernat , me trobèri al cafè . L'oncle m'abraçèt e d'autres tanben me sarrèron sus son pitre sens que los conesca d'Eve e d'Adam. Me semblèt plan que d'unes me prenian per l'ainat del tonton.

Lèu, entre que lo pastaga rajava de longa , capitèri de m'assucar de tal biais, de m'assegurar tanben, qu'oblidèri de pensar lo mejan de me tiras de lors passes. Totes a l'entorn me testimoniavan de l'amistat, per pas dire de l'amor, e fin finala, me demandèri perqué me devriai anar passejar a Palavas , entre doas femnas aissas e un companh caçaire de rauba , alara qu'aici m'èri trapat un molon d'amics. Aici tot m'agradava, tant plan.

Mas, i podiai far, que sabiai plan al plond de ièu, qu'èra plan la monina que m'amagava l'azuèlh.

La Strategie du choc

?Las recèptas que permeton de matar un òme podon marchar per tot un pòble?

La responsa de Naomi Klein.

.Strategie du Choc .

600 paginas benlèu mas una idèa mestrèssa

Al contrari de las reaccions de drècha e d’esquèrra ( de la mena , ren de novèl jos lo solèlh) Dona Klein aplècha una teòria que va mai prigond, e çò qu'escriu es espaurugant, tarrible e inausit. Lo libre foguèt citat , quand l’autora venguèt ne parlar sus França Cultura , puèi desapareguèt totalament dels subjects d’actualitat. Devria i èstre encara que permès de comprendre lo monde "modèrne". S’agis d’una apròcha globala e complètament novèla per parlar de totas las crisis que se son encadenadas dempuèi la primièra que boleguèt tant l'esquèrra françèsa: la cabuçada del Chili d’Allende.

Klein analisa una autra teoria , la dels Chicago Boys e de son paire, lo prèmi Nobèl Milton Friedman e mostra qu’aquèla teoria junta perfechament , naturalament ame los « trabalhs d’aplicacion » de la la psiquiatria de la guèrra frèsca.

Las doas partidas son inseparablas . Perqué ? Que la teòria suspausa l’existencia de la « pagina blanca » , « la taula rasa ». Las "ensatges" an provat qu'òm pòd revirar un òme coma uèn gant, la question se pausèt de lo far per un pòble. Friedman mostrèt que se podia far a la condicion que la "revolucion liberala " foguès mai que mai òrre, dura subte , sens pietat . E oc avètz plan legit...

-per grèlhar d’a fons , lo « mercat » dèu pas d’èstre entrepachat per ren… Es a dire que per optimisar los plaçaments d’argent, l’Estat social, los sindicats , las associacions, devon pas intervenir pauc o pron que ges. De fach per que l’argent torna a la sorga uflat per mantuns apòrts , que lo ribatèl venga riu , gaudre,, ribièra , e flum cal s’aparar de l’evaporacion, los chucadis sauvatges , las infiltracions , totes eveniments que demesisson lo rajal.D'un mot lo social.

-L’Estat social principalement ; ame sas leis sul trabalh, sus l’aparament sanitari e social, sa politica d’educacion, contribuon de tirar una part , d’un brave e bon argent alara , qu’aquel deuriá (l'Estat) d’en primièr permejar de lo far creisser e florir e tornar al privat, fin finala , devers los que « trabalhan » ame l’argent « del meteis Estat plan sovent», e tenon una mena d’engenh per s’enriquesir , ne faire un molon. E que tot aquò dèu contunhar … Qu’o valon plan.

-corajosament los Chigagò Boys van se descarcassar de convincer totes los governaments occidentals del monde liure e democratic . E i arribaran. Levatz los programmes socials, l’ajuda sociala, la reglementacion, e veiratz tot anira plan. E aquò’s vertat tot anèt milhor aprèp. Los profièchs creissèron fòrça e tot se « regulèt » e se regula tot sol. I a plan qualquas ondas missantas al nivèl de las classas popularas o mejanas, mas moron sonque los que cal( lo miracle del mercat que regula), mantuns còps aquò’s indefugible que lo mercat regula. Aital que la natura regula la populacion de lemings . (La famina regula perfeitament lo nombre de bocas a noirir) ( la malautia regula del meteis lo nombre de malautes que podon èstre suenhats per lo sistème de santat) (lo mercat regula encara lo nivèl dels salaris , en fixant tre la debuta la part vodada al trabalh, la mai pichona , ex Nike al Viet Nam) E donc cada vilatjon mondial deuriá de levar d’estatuas « a la lei del mercat » e aital en seguent , tot sol, tot se regula. Inch Allah e Amen….

Mas coma las populacions bestiassas, volon pas pèrdre la securitat sociala, un bon sistème d’educacion, e las leis del trabalh, cal de circonstancias specialas per lor far « engolar » las mesuras exceptionalas , las despuèlhar de los paures bens , baptisats pel còp d’avantages acquesits. Tatcher, Reagan, e Joan Paul Dos la santa trinitat , puèi Bush, Blair, Balladur , Bertrand e la secu ....

Mas es pas aisit de far passar una tala politica.

O ne cal un malastre climatic (Novèla Orleans , Tsunami privatisacion de l'ayga a Ceylan tres jorns aprèp lo malastre) o una polida crisi economica, Brasil.

Naomi Klein nos mostra que totas aquelas crisis survengudas dins lo monde dempuèi la « liberacion de las fòrças del mercat » al Chili , dins Argentina, , dins Urugai (100000 mòrts totes très près amassa au mens) puèi Indonesia, Bolivia , Polonha, China , Russia foguèron mèsas a profièch per las fòrças de la « liura concurençia » per tòrpilhar los sistèmes socials e trapar los magres fons « vodats » per l'esquèrra d'alara a la « proteccion sociala ». La novèla esquèrra cambièt d'idèa dempuèi.

Naomi Klein nos mostra que los sòcis del laissar far (Toca pas al blat salòpa ,puta coma o dis B Blier dins lo film « Les tontons flingueurs) sabon far espelir las dichas circonstançias que tardessen tròp d’arribar. Darrièr exemple : ‘l’Iraq .

La toca es de provocar un estat de paur , d’atonia sociala e es aila la mèsa en obra de las descubèrtas scientificas de la psicologia de la guèrra frèsca pagadas per la CIA.

Per exemple dins França es de longa la deute de la secu

E los Go ( Gentes organisators) de Chicago tot en « deplòrant » los chaples nombroses , las torturas , las desaparicions , noton plan qu’ailas , la terror e la miseria son las condicions imperativas de la capitada de la teoria de la pagina blanca : la lei de l’òfra e de la demanda acte 1 òm anira totes al paradis. . Dolorosa contradiccion per lo raisve Chicagonian : los mercats debon èstre liures mas pas los pòbles.

D’aremarcar

1 que los medias parlan pas gaire de las montanhas de mòrts degudas a l’aplicacion d’aquèla politica FMI (Fons Mafios Internacional. OMC (Organisacion Mondialas de la Camorra)

Es per aquò que lo mercat marcha tant plan en China e que totis de s’esmervilhar …

L’obtencion de la pagina blanca que permès de partir de zerò (Ground zerò ???) es un mescladis ; bolhon de potingas, electròchòcs e recèpta medicinalas del domani psiquiatric ( ex : veire Guantanamo ) recaptadas de la guèrra frèsca , mas tanben de violençias militarias , ame tanqs e mitralhèta (China) , ( Còp d’estat de Eltsine) .

Un òme « suenhat » aital torna jamai a la normalitat. Es parièr per un pòble que tot compte fach es pas qu’un ensem d’òmes que d’unes « una minoritat per astre » se crèson autorisats de criticar la lei del partage de las riquèsas produsidas per los trabalhadors. A n’elses òm pas aplicar aquela medecina subreviolenta. Que s’agis en prioritat de marcar los esperits.

Monsen Friedman conselhèt de tapar lèu e fòrt , mas parla gaire de las tuarias, jura que faguèt pas que donar des consèlhs tecnics, e dis textualament « que cal pas ensatjar de far quicòm ame l’argent dels autres » . Es pas bèl lo comptable del sindicat del crimi?

Aquò li meritèt lo prèmi Nobèl ame Kissinger l’òme que tombèt Allende. La terror emplegada sus la via publica per espaventar lo monde( novias tiradas de la gleisa pels pelses lo jorn del maridatge, sindicalistes rabalats dins l’usina Fòrd de Bueno Aires , la tortura de pertot ( isolament sensorial , fam set, talent, neuroleptics, bruch ensordant ..) Tot aquò pertot onte lo programa volgut , impausat pel FMI e l’OMC serà aplicat ame l’ajuda dels Chicago Boys…

Naomi Klein mostra que la pensada liberala aplica als pòbles , las descubèrtas terrificantas dels psiquiatres de l’armada.

Las potingas prescrichas donon lèu un profièch inausit per un ponhat de privilegiats . Daisson los autres a l’abroa del camin o del cementèri.

NDLR :Se troba qu'es lo biais costumièr de far de la mafia . Alara ven que pensam fòrça al biais de far de la mafia . Aquò’s la meteissa brutalitat la meteissa rapacitat.

Los païs nhafrats per FMI e OMC (n’i a un fum) son forçats de privatisar (veire privatisacions dins Corèa Russia , Argentina, Malaisia, Indonesia , Bolivia….) ,donar lors bens , minas, petroli, servicis : telefona, electricitat ayga per ren. veire prètz de venta de Samsung , Daewo...

Es lo meteis tractament que lo qu’es servat a las bordilhas pels macarèls quand fan pas lo chifre .

Que sembla plan que la mafia ten ara lo poder, la borsa e la majora part dels govèrns, e qu’òm pòd clarament veire lo biais de far dels ruffians..

la lenga superiora de la raça superiora

Ci contre un senator en passa de venir academician, ame un tròç de salcissa Mac Donald dins lo cap.
Aquò's l'istòria d'un traça d'academician. N'i a un fum que l'istòria oblidèt lo nom per exemple Prudhomme que panèt lo premi nobel a Mistral, la primièra annada. Un fotralet , sorne e timide qu'agachava totjorn sos pès entre qu'òm li parlava. Tota sa puta de vida faguèt pas que d'afustar lo banèl, eissugar las mostachas que tenia bèlas, cirar las cauças ; que te classa l'òme , los favorits e subretot las gautas , dabant d'esperar se siere a la taula de la nacion.
Mas la taula de la nacion anem dire de qu'es? E ben la taula de la nacion es un mòble antic pinturlurat de roge.
Per que de roge?
Sosque un pauc, per qu'es la color de la sang.
Mas d'onte ven aquel sang? Ven de totas las nòstras guerras que faguèron de pertot sus la Terra. Los occitans ? E Oc e totes los autres nècis ame lor lengas despartamentalas. ?Mas alara lor diguèron ????: " vosautres estrangièrs ame vòstra lenga poirida empudentida d'alh, tant que parlatz pas la lenga de la Molière venètz pas vos batre ame nosautres la raça superiora de la lenga superiora.
E ben non an pas dich. An dich : "anètz vos far traucar lo pitre per la libertat. Non vertat? Es aital. E uèi la lenga dels aujòls amenaçaria l'unitat octogonala???...
Mas son mòrts! Oc mas amenaçan dison los acacademicians; e los secators.
Aladonc te pòds far traucar la pailhassa mas pas minjar a la taula dels aujòls . Non que n'i a pas per totes... A...
Mas alara la taula es facha aital ame de garric e de pinturas de sang. Oc qu'es pas totjorn de la pintura , qu'es qualques còps de vomit. Que d'unes, mantuns còps, lor pren l'enveja de vomir
Mas d'onte te ven lo pès sus l'ase? Me ven d'un traça d'academician que sab pas sonque se tener a taula. La taula de garric mascanhada pels sang dels aujòls.
Bon aquò sufis ton istoria de taula redonda mascanhada per las tripas dels peluts de Sambre e Meuse, lo camin de las Dònas? I pensi qualques còps , quun polid maridatge de sang. Vertat que son mòrts los aujòls, per ren al nom per la devisa de la libertat de l'egalitat e de la frairetat, mas ont es qu'a vist lo traça d'academician qu'èra mòrt per parlar françès?
L'a vist endacòm las nivols. Es aital . Se l'amaginèt lo paure bogre que parlava tant belament que los autres somiavan pas que de parliquejar sa lenga de monina plan noirida, de son biais.
Mas alara lo senator? E ben pauròt lo senator es çò mèsme. Lo senator es un academician sens emoroïdas. Per qué d'emoroïdas? Per que se vòls los academicians s'amassan mai que mai, totes a l'entorn de la taula per saber se van metre un titolet sur la letra del mot "tolerançia" e generalament volon pas metre un titolet sus l'e de tolerancia , al revers son d'accòrdi per mettre dos r e quatre l als mots "òrras son las lengas regionalas" .
Vaiqui per qué los senators los envejan mas son paures e malastrucs . Que son bestias que son pas arribats de venir academicians.
Ai plan comprès mas ont son los quatre l dels mots "las lengas regionalas". Vertat que son pas que tres .
Escota es un biais per ièu de desplegar las alas per me tirar d'aquel païs merdarut?
Nota plan que senator o academician s'assadolan totes plan. Son democratas totes dos, mas que vòls, aiman mai que tot de jogar de la forqueta e de biure un còp de vin occitan. Alara quand tornan a lor acampada , lo fètge e l'estomac comols , los uèlhs emplenats de sang e las paraulas tremolantas sabon pas tròp de que far e lor arriban de pissar dins las armaris. Cal saupre que lo senat o l'academia aquò's çà mèsme; son pas que las anticambras de l'ospital de long sejorn.
I a pas que de los agatchar . An totes lo nas roge e l'uèlh perdut.
Que vòls ? cadun sa crotz!
Ièu prepausi de butar a l'article un: la lenga del françès es l'anglès coma aquò ganharem de temps....

S'ausiguèt tindar dètz oras. Un vonvonejament montava de la vanèla que passa darrièr l'ostal.Un ventolet frèsc alenava dins lo cambron, pel fenestron dubèrt...

Paupejèri per trapar las espardilhas, las bragas, e lo demai. Aviai pas pus de vestits candes. Me tarufèt la question de saupre s' Alicia m'avia lavat los que portava per sulfatar. Cerqueri d'escotar , de decelar la presençia de Joana. Non a pron pena se s'endevinhava lo va e ven d'Alicia. Dabalèri dapassèt dins l'escalièr en ensajant de pas cabuçar, que lo cap me virava.

Dintrèri dins la sala de manjar granda, plena d'escuresina qu'Alicia, o capitava belament de mantener frèsca. Per aquò far entredubrissia las tempadas, coma calia, per s'aparar dels rais ardents del solèlh, a flor e a mesura que la calorassa creissia, chauc a chauc pauc, al long de la jornada.

• te ... sètz aqui? diguèt

• adiu ... respondèri

• que te levèsses mai lèu, qu'auria crosat Joana, que t'esperèt aqueste matin un brave moment... La relòtge tapava coma per li donar rason. Eri tardièr. Baissèri lo cap. De tot biais me saupèri pas far aimar. Praquò, Joana demandava pas qu'aquò..

Sentiguèri lo repròcha dins la votz. Alicia cresia Joana lo milhor partit de la terra.

Mas lo cap me dolia. Voliai pas plus ausir la seguida. Lo coplet sul brave soldat e sa promèsa, que l'espèra suaudament al païs; entre qu'el se servava linde, entre tota l'armada , même quand li arriba de pecar en fasent la fèsta dins de redols onte trepèjan las bordilhas e los canhas...

Per copar cort i diguèri:

- « sabias que la Joana fregava ame lo Girard.... »

- « m'estonaria .... » me respondèt

- « si que te disi que freguèron dabant ièu arser... »

- « sai que tenias la monina ? »

- « que non te disi ; que ne'n finissian pas de se potonèjar, a la vinha ont anèrem .... »

- « mas que volia sonque te rendre gelos.... »

Me calèri. Alicia contunhèt de m'explicar que Joana m'aimava e parlava de longa de ièu. Que se languissia de me veire e que demandava totjorn aprèp ièu.... Trobèri pas lo biais per li far venir. Per un pauc m'auria assegurada qu'èra un raisve de la nuèch, la vista de lor còrs mesclats dins la lum rojinosa del brasal a mand de s'atudar. Non ailas èra pas una cachavièlha.

Alicia i tornèt, que se podia pas. E que tot biais l'aimava ieu tanben. Non? Que se vesia plan que me laguiava luenh d'éla, que volontava de la rescontrar , de la tocar , de l'alisar e que me quitava pas a l'armada, l'idèa de trapar un tren, que que sia, per dabalar aici e, me sarra de sa nolor divenca ,de son agach que me ficava al còr l'envèja de me rebalar de genolhons per li cridar mon amor.

Solide que l'aimava . Que m'avia clavelada al cèl de sos braçes dubèrts, de sa boca entredubèrta que me bufava son èr de fèsta, sos uèlhs vèrds que furgavan prigond mon eime sens que poguèssi m'aparar , que sas mans dolças , quand se pausavan sus mos braçes me fasian correr un frenir , que me davan un prusit sus tot lo còrs , del suq, a las sòlas, que me fasia nen, se er astre sa cabeladura venia amagar sos uèlhs e los mèus, entre que nos amagava darrièr son ridèl saur, per un bais eternal que nosava las pots, e lo còr . Quand de còps somièri d'ela? A revirar dins lo lièch estrèch de la mal sòm. A reboistorar las flaçadas en cresent que son las popas , de las pastar missantament per li far cridar cèba, qu'a pas lo drèch de me prendre entre son ponh , coma una tortora nhafrada, coma se faria d'un enfant, crudèlament , giganta ame lo poder gigant sus l'azuèlh, de l'ombrar , de lo mascarar , de lo descarrar, dusca l'amolonar coma una pèlha de papèl qu'om jèta aprèp l'usatge. Encara aqueste matin a somiar d'ela. A s 'alisar sol coma un lèbros. E quand de jorns a mormolhar son nom , entre las « classes » a pantaissar sus la fotò frelhada que podia pas pus agatchar.

Mas m' èri vengut impossible de s'enganar sus la nature de las relacions entre ela e Girard. Imatge aissable. Non pas un simple fregadis, per far bisquar un gavatchon amusant e de passatge. Non que se vesia plan qu'èra pas lo primièra fe...

Trobèri pas cap de fòrça per aparar la quimèra , l'utopia mèuna; mas que me diguèt Alicia en sosrisent :

• preisse te que dèu passar per te veire. Va venir. Volia de te parlar...

Coma m'èra tombat un mal de cap sens parièr , demorèri sens reaccion. A mai una segonda la paur me trapèt e l'envèja de fugir luenh d'aici e de la presencia rasseguranta d'Alicia.

Mas teniai pas cap de bòtas de set luòcs .

Ajèri pas lo temps de me lavar, penchenar, perfumar qu'un tròt lèugièr ressontèt dins l'escalièr. E Joana pareguèt mai bèla que jamai. Portava una rauba violeta que jetava sa colors irisadas , coma faria la sèda mirgalhada. Una rauba nosada dins l'esquina, ame una granda cencha de tissus que lo nosal grand , revertava un parpalhòl. S'èra crespada los pelses d'un biais que li fasia una mena de coiffa bredona, a l'anciana, ont avia passat un riban vèrd. Marchava coma una fada sus las puntas dels pès e tre que se virèt per milhor se far agachar , l'aire s'emplenèt de sa nolor d'espic.

Me sosriguèt e los uèlhs jetavan d'ulhauçes entre las cilhas tenchats de rimel prigond. Se sarrèt e me pareguèt sos passes, coma una dansa. Vesiai pas qu'ela. Comprenguèri qu'eri tot sol sens poder m'escapar , tal una mosca al mitan de la tela. Joana se sarrèt de ièu , e me diguèt d'un buf:

• alara mon amic qual es la pus bèla?

Pel còp ne'n demorèri mud. Mormolhejèri , couinèri puslèu qualques mots bestiassons:

• que mas ... la mai.... bèla? Qu'es .... a .... dire?

• sabes plan çò que vòli dire.. ane...

• Mas non que t'apromèti...

Alara los uèlhons jetèron lofuòc:

- te trufas de ièu...

Mas que non . Mas comprèniai pas . Es alara que me tornèt un escopetal. Me pensèri pas sonque de m'aparar . Las idèas se seguissian sens qu'o poguèssi las domdar. I compreniai pas res pus.

Puèi Joana m'abraçèt afogada sens e mormelhejant de crids pichons. Puèi partiguèt en disent :

• nos veirem aqueste ser coma previst ....

Demorèt empegat sens comprendre. Mas la lum tornèt dins mon esprit trebolat. Puslèu que comprenguèri que Joana m'aimava totjorn, que ièu l'asorava tanben , que lo demai comptava pas. Una musica pichona se levèt dins mon còr. Joana m'aimava. La plus bèla novèla del monde. Lo monde que podia plan s'aroinar , desapareisser, brutlar, cabuçar, tre que podia encara un còp sarrar Joana entre mos braçes.

Pensèri pas que de la veire aqueste ser. Qual li avia donat rendètz-vos! Ieu. Eri pas de creire! Mas me sovenia pas d'ont ni de quand. Mas per astre i avia Girard per m'assabentar. Paure el que se cresia aimat. Lo planhissiai plan. E quitèri sul pic de l'envejar. Fa gaire èri ièu lo mespresat . Ara èra el que sufriria, as milas mòrts, sens veire la fin de son mal. Paure el que se cresia benastruc, alara qu''èra pas sonque qu'un joièl, entre las mans de Joana, per me far morir de gelosia. Qu'avia capitat d'o far. Mas que m'èra tornada.

Alicia tornèt dins la cosina . Avia tot ausit de la discutida. Se donèt pas lo semblant de pas saber e se riguèt d'aurèlhas:

• alara de que te disiai ièu?

Pel còp li sautèri al còl per l'abraçar. E ela s'esclafèt :

• que sias nèci tu...

Ièu galaupèri i dins l'escalièr per me lavar.

Qu'avia pas pus lo mal de cap....

Flamenca roman del sègle XIII

Ensag de revirada a l'occitan d'uèi. Tirat del libre de Nellil Lavaud. Pagina 670 a comptar del vèrs504.
Me pareis que i auria una dèca de sens dins la revirada françèsa entre los vèrs 513 e 543.
Merce d'èstre pietados

Quand an lavat las mans, totes se seguèron
Non pas suls bancs mas suls coissins
Qu'èran totes cubèrts de sèdas
E cap pensèt pas que d'unes foguèron
De las servietas onte s'eissuguèron las mans
Que caduna foguèt causida bèla e lisada.
Quand las dònas foguèron segudas
Arribèron totas menas de noiriduras
Mas jà me cal milhor ne dire
.Que ges non se pòd remirar tant
Es pas question de blat e de forment
Ni las raiçes , ni lo rasim.
seguis la descripcion dels plats.
Ni la frucha, ni la manjiscla.
Ni tot çò que l'èr ne plega.
Ni terra , ni mar, ni abis.
Qu'un òme pòsca e dega manjar.
Qu'an plan lo drèch de manjar los paures!
Que non deguès pas envejar
Mas que devon pas envejar
Lo que que ten part mendre
Aquel es a dire el meteis, lo qu'es mal servit
E la del vesin mai ric.
En rapòrt d'un plan servit (coma Archambault).
Ben son servis a son talent.
A cadun segond l'apetis, sa fam e son meriti.
Mas son mai de cinq cent.
Mas puslèu que de manjar son mai de cinq cents a badar Flamenca
Los que gaitan e miran
Flamenca e que mai estima
Son anar e sa captenança,.
E sa bèutat que las agençan.
Sos uèlhs se paisson de l'agachar.
E lor far la boca junar.
E pèrda Dièu se grat lor sap.
Mas que pòsca traire a l'aurèlha.
Que farian pas per li parlar!
Qu'un sol mot ambe ela diga
Non li costarià puèi de junar
Per un mot serian prèstes de ren manjar
Mantuns se levon sens manjar.
M as i aguèt pas cap de donas .
E las quitias fermnas tanben son enlucernadas.
Qu'a Flamenca volguès semblar
Qu'aital coma lo solèlh sens egal
Per la bèutat e la resplandor
Tala es Flamenca per elas
Que tant es frèsca sa color
Sos agaches dolçese plen d'amor
Sos diches plasents e saboros

Marat' ont los mots son?

Forum de las lengas del 30 de Junh TOLOSA

Amb lo vent ;

Venguèri ;

Amb la Cisampa, Amb la Burla ;Amb l’Autan ;Amb lo Cèr

Amb la pluèja

Amb las nivols

Amb la nèu ;

Amb l’aurassa

Venguèri ;

Amb l’espavent ;

Amb la rabia, la paur, la palud, la lèbra , la fèbra, lo pèbre

La graumilhada

La caganha ;

La foira que !

E oc soi vengut.

E ocpe soi aqui !

Amb los sabatons

Totas nòus.

Cirats

Lusissents ,

Pudissents

Coma lo cuòl

D’un uòu

Brave soldat

Valent.

Veirat levat.

Cap a la stèla

Al front mon gòt.

E glo e glo...

Soi des vautres .

L’estèla ?.

L’espinèta levada

Dimenge

Al cap de la setmana

Al papa de la mama

E disi pensatiu

Santat

Amb lo mieu grat

Plen

Soi vengolut

D’amarun ;

Venguèrirèri

Amb la granissada

Que tinda al teulat

Amb la luna ;

Que se fendascla.

Me soi anat

Desanant

Trescambant

Amb l’avenidor.

Que se cala,

E los amics ;

Que se morisson ,

Que se noirrison

De grabèls.

Jaguts d’esquina

Sens se pensar

De me’n daissar

Amb las ideas.

Soi partit.

Per festejar. Per estajar. Per estivar .Per deslargar

Mantuns renècs

Tot soi penecos

Vergonhos Amoros. Viure Veire ;

Vuèjar la copa des aujòls

Da vegadas als quatre caires;

Sus la plaça de Maruèjòls

Vincut pels las amors mòrtas ;

« Vèrmis fugis »

Lo lavament

Dins la tempèsta

Fai ma quista

D’ un ramassis ;

De rams passits ;

Passadas,

Trespassadas

Mas ont ?

Mots ,

Flors,

Crid de cigalas.

Qu’an d’ òps

Que non pòdi oblidar ;

Doas femnas dins lo cap1968

Tardèri mai per m'acossomir. Una ora encara a tornar sens trapar la sòm. E puèi venguèt coma un còp pel suc, e me pleguèt dina sas alas negras sens que me poguèssi sovenir de ren. Al matin ausiguèri cridar. Creguèt que de monde se preissava a l'entorn del lièch e se trufavan . Comprenguèt pas çò que se disia . Lo vièch se quilhava. L''ereccion del matin , la que vol pas baissar , levat d'escampar d'aiga. Vergonha. Alicia volontar de me bolegar: « Joana es aici en bas que t'espèra, leva-te » . Dins l'escuresina; per astre se vesia pas pron, per descubrir l'estat vergonhos de mon... èstre...

Un moment , lo lençòl mostrèt la causa levada coma la tèsta d'una sèrp.

Bèla colòbra atalentada per ren de solide levat las fruches de son fantasme, polida colòbra reganhaira, per tal dire , al caumatge , e que servissia pas qu'a espaurugar las joinessas.

Alicia s'esclafèt e prenguèt la pòrta. Baste qu'aja pas vist. Senon seria pas pus nebot aimable mas brau turgescent. Pas gaire possible de me tornar far a « sauta bedèls » suls genolhs...

Eran nòu oras donc e Joana m'esperava ? Era pas de creire! Me sentiguèt la gargolha empegada. Mas me podiai pas levar encara. Un rai de solèlh passèt pel fenèstron de la cambra e faguèt dansar uns molons de poscas menudas que vironavan sens fin. Me tornèt d'envèjas de vomir. Ren a far. Lo fètge volia pas se la passar la monina. Eri tardièr. Una campana tindèt, sai que la mièja de las nòu.

Ausissia parlar, sens devinhar de que parlavan. Alicia e Joana e benlèu qualqu'un mai. Fintèt lo fenestron de la cambra que mostrava un carrat de cèl blau. Una jornada de calorassa? Trapèt la mòstra entre las caucaduras. Marquava plan la mièja. Tornamai la campana tindèt. Me semblèt qu'o fasia dins lo cap.
La serada me tornèt per tròçes. Prumièr, per qué se trufèt de ièu? Per qué m'abraçèt a la fèsta? Per milhor me renegar aprèp? Me sovenguèt consi Girard la tenia sarrada, l' imatge clara d'elses, jaguts dins l'escuresina, entre qu'ausissiai son planh, d'unes còps son cridal de gauch subte, que treblava pas sonque una segonda lo crainament de las cigalas . Se remembrar. Un sanglòt que nos lo còl. Coma se li furgava lo còr d'un quicòm de brutlant. Sanglòt ridicul d'amoros perdut dins una vinha , coma un naufrajat. Joana la crudèla que semblèt de lo tener per la man, per li mostrar un camin.

Joana sonque dins las sias pensadas, entre que se revirava de longa , jagut al lièch de sa solèsa.

Ela que devia de li mostrar lo camin , qu'avia prometuda dins son raisve , de marchar de compas, ela que se desvelava son còs, sonque per el, al cap de son cèl estelat , que li disia los mots de l'amor , que los inventava per li far descubrir lo miratge inausit del plaser de l'òme e de la femna, que l'alisava , l'ensenhava per que matèsse un jorn d'el, la fòrça druda d'un brau que baneja sa bestialitat e, qu'enfin, domdèsse amassa son instint. El que la vesia, al clarebrun, ame sa cabeladura bruna li gratinhar las espatlas , entre que las popèlas rojinosas fasian de ceucles de fuòc sus son pitre engalinat, e prenia las retnas d'un joir prigond , que monta del ventre dusca'l cap , escambarlhada , divenca, alenant a l'aurèlha , a la boca sa nolor salada de las pots ufladas de desirença.

Joana sonque dins sas pensadas que per el.

Alara a flor e a mesura , faria coma una espasa , una man , una boca, un chuc , un cabuç, un vertolhon, falorditge creissent devinhant la mòrt pichona, la set , la pèrda, l'oblid, lo crid, que monta entre las dents, cap en re , l'esquina arquebotada, las onglas a las carns dintradas, que sautan d'un vam, que monta lo gauch . Ela que joga de son arquet . D'un margue despolhat . Sòrt e dintra , estrangièr, fòl e roge de sa sang, tal un drèlh enganat dins son plèc de pèl, vièch caluc esclau que polsa suaudament.

Que Joana endeven de gemegar doçament , entre la montada escalabrosa, ont ten en ela lo brandon que dèu mestrejar.

Alara pareisson d'alenar ensems. La tressusor gota a l'un del cunh dels pòts , a l'autre de sas parpèlhas, lagremas de sal e de jòia , tant que los còs alisan de lor va e ven dansaire . La voluptat plega tot dins sa rauba de seda. Sab qu'anem galopar totes dos , que soi caval e tu amasona e enauçarem nos dusca Dius.

Puèi subte, s'arresta a l'òrle e teni son buf, coma un caçaire qu'escota l'escorsa d'una salvatgina, o lo jaupadis dels cans, o coma lo que tremola dabant l'auratge . Tinda l'ora de la pichona mòrt, dels mots descabestrats , dels mormolhs, de las paraulas eternas: soi tu e sias ièu, me negarai en tu , m'endevenirai tu . Vòli èstre ton ombra, ta penche, ton solèlh...

E tomba lo liam que nos tenia, lo liaç que nos clavelèt un temps l'un e l'autre, e s'atuda lo tron poderos que nos empeguèt del ventre a la boca. Sanglòt escanat a mièg d'aver cridar puèi silenci sens se sompartir....

D'escotar espaurugats los còrs s'apasimar e la sang se perdre dins lo còs, asaigar la tèsta ... E de rotlar sul costat entre que las flors penecan d'una menuta d'eternitat.

Aital de Joana e de ièu, mantuns còps en raisva que uèi vira cachavièlha....Joanan pas que per el al cap de son cèl de lièch.