Los cambiaments subtes que se produsisson ara e que pareisson coma la seguida logica de la mondialisacion son pas gaire analisats d'un autre biais .
Los economistes que pareisson sus los estranhs fenestrons dels diferents medias parlan pas que de la
necita adaptacion , de
concurrencia salutaria, de la
quitia lutja genetica entre las entrepresas e los òmes , univèrs ensanhosit, que vei lo triomfle del melhor (o dich d’un autre biais la morala :
se vençatz pas ; ameritatz pas de viure). Esperon del retorn
benesit del la lei de la jungle, que per astre se’n finisca enfin ame lo mode d’assistanat, abastardit, (
cal veire los valents que ne’n parlon, pas que de graissa) social-democrata, veire socialista que nos enganèron tre la sortida de la guèrra ame lors farlabicas.
Oblidan de dire que totes aquelses avantages aquesits , per los assistats garrèls
que ne’n soi d’en prumièr, foguèron
donats aprèp de lutjas acarnassidas e subretot , per pas que lo miratge comunista tira tròp l’uèlh del trabalhador occidental. Es aital sovenguètz nos que l’Alemanha e lo Japon venguèron las veirinas del monde occidental.
Tot cambièt ame la debordelada de la paret de Berlin.
Dusc’ara l’obrador occidental mejan , tenia una brava
securitat sociala, un «
cdi » escalprat dins lo maubre, que fasiá qu’al cap d’una annada, en general, se trobava titolarisat. Per l’aparar i aviá una
solide reglementacion del trabalh. Beneficiá d’una sistèm educatiu e d’un biais d’una cèrta egalitat de las astradas.
Escòla e universitat a gratis.Amai dins França la religion relevava de la sfèra privada.
L’occitan mejan podia donc sens pena dintrar dins l’administracion de las postas , venir regent, o emplegat de l’EDF, EGF, SNCF , EADS,ASF, CNRS, ELF …GENDARMA , o CRS. O fasian d'amassa.
De segur que mantuns còps, per aquò far, li caliá montar a « Paris » coma disian d’unes : «
te cal causir entre lo bistec o lo solèlh…
coma m’o diguèt un sindicaliste quand n’escriviá ma cinquantenenca demanda de mudacion »
E ben tot aquò es acabat… L’Estat vendèt tot, o gaire se’n manca.
Uèi, se parla pas que de crisis
economicas, que tot sembla recampat e de segur prèp per petar.
Alara de que se passa ? La riquesa mondiala quitèt pas de
creisser. Al ritme de
3 a
4% l’an. Lo chiffre en Euròpa son un pauc mai bas , al’entorn de
2 o
3%Per exemple un òme que ganhava
2200 euro, (15000 frans en
l’an 2000passatge a l’eurò) devria ganhar auèi
3000 euro (20000F) e lo meteis òme a de fach perdut quicòm coma
25% de poder de crompar es a dire que ganha
2430 euro ara .
Sabi que s’agis de detalhs vergonhosament materials.Mas la creissança contunha de grèlhar.
Segur qu’es mal aisit de far 7% coma en 1960 mas benlèu que tant val milhor de far 3% de 2000 milliards de PIB que 7 % de 700 d’alara non ?
Mas aprèp la cabuçada de l’ideologia comunista , e jos la governença socialiste , la reparticion de las riquèsas creadas començèt d’èstre modificada .
L'artesan mèstre; Monsen Rocard, un engenh de l’embrolh, socialiste de primièra borre (coma Koutchner, Charasse, e autres ). Ame Rocard, l’òme que saubèt Renault en lo privatisant, foguèt un pauc mai de
2,5% de la riquèsa nacionala que cambièt de mans ,
devèrs los trabalhadors ? Non cap als borsicotaires. Sonèt aquò l’encoratgeamant a l’esperit d’entreprèsa ? O la recerca de l’
eternal retorn de fons apatridas partits per causa de la
granda paur de 1981 . Tot aquò floriguèt mai que mai . Ara sus las quatre darrièras annadas , son 10% de la riquèsa produsida qu’es pojada al capital. Del meteis còp es la crisi…. Pels cobles , los menatges, las familhas…. E los economistes saberuts ( totjorn los meteisses) venon explicar que i a pas de solucion, que la China e l’Inda nos amenaçon.
Vertat que se pòd pas donar 10% cad’an de las riquèsas a un centenat de mile de privilegiats e se trachar de la santat publica, d’escòla o d’egalitat d’astrada …
La debordelada de la paret de Berlin ajèt per la majora part de la populacion estacadas als sistèmes socials e sociò- democratas occidentals de consequençias malastrosas.
E dempuèi aquò’s fa pas que creisser e florir.
Ara la « bastison » minimosa de l’UE e son espandiment, es venguda una evidénçia : l’Europa es pas sonque qu'un mejan de recaptar mantuns pòbles que dèuran plan s'aprendre de sarrar la cencha. Lo fach de los acampar dins una
UE , de los despoderar de lor moneda , de lor capacitat de decision, mancarà pas de lor levar tota possibilitat de revòlta .
A portar al credit de voler pas qu’arribèssen de guèrras , entre que fan d'enganas, positiu non ?80% de las leis son fachas a Bruxèl. Solide que l’estat françes bracèja, ame d’accions spectacularis sus lo tabac, la celeritat en veitura, l’alcool , mas coma o diguèt un còp Jospin o Nicolas recentament , l’estat a pas (pus) vodacion , e pòd pas ara se trachar de la gestion de las entrepresas, e donc assatjar de lutjar contre lo caumatge.
L’
UE es pas qu’un masc per emmorralhar lo liure arbitre dels pòbles e los tener suau .
Lor demoran pas qu’un trabalh de far ;
totjorn las directivas euròpencas : detricotar tot çò que pòd revertar de prèp o de luenh al socialisme , al collectivisme, a la social democracia, es a dire totas las butadas socialas que faguèron cridar cèba al sisteme… capitaliste e…. comunista
que lo trabalhador a l’est manquèt pas d’o veire que lo « camarada » occidental teniá un melhor nivèl de vida.Per l’occitan mejan mai que mai estacat a la devisa republicana , libertat , egalitat , fraternitat , a l’escòla republicana, a la securitat sociala, als grands servicis publics exagonals , aquò’s mai que lo fracatge d’un mite , aquòs la fin del pacte unitari « mièjornal » que siague per un radical , un socialiste , un comuniste.
Totes los sacrificis passats o foguèron al nom d’ aquel ideal revolucionari qu’es en trin de petar de pertot , que la drècha coma l’esquèrra son en trin de desmargar de fons a cima.
La drècha
s'engana pas quand parla de longa del perilh terroriste , sab que lo perilh es aqui.
Se volon donar cada an 10 % de mai als actionaris e donc los levar als demai del monde trabalhador , e ben caldra i permejar bravament , qu’ a un moment d’un autre, los « terroristes » jos pagats , al trabalh precari , escanat per l’enauçada dels prètz , noiridura , transpòrts, lotjament van belèu cambiar de metòda de protestacion . Seran fenidas las passejadas pels carreirons ame d’eslogans trufarèls.
Alara benlèu que revèrtarà mai las jornadas de 1789 o 1793, 1830 1848.
Un sinhe que trompa pas es la baissa de las protèstas d’un mòde classic. Pròva que lo monde crèson pas pus d’èstre ausits . L’Estat va donc jogar los pompièrs mas subretot afortir sas fòrças de policia , per mantener lo tapador en plaça . Aqui la lutja contr’al
terrorisme, lo que menaça los porta-fuèlha d'accions.S’agis d’un sicut complètement novèl . França es en tren d’abandonar tot çò que fasiá lo ciment de la « nacion » a saber , l’escòla publica, la securitat sociala es a dire la santat trachada com’un ben collectiu, los grands servicis publics… Marcamal…Las publicitats alentorn del cancer , del tabac reverton un ridèl de tuba que las meteissas publicitats nos convidan jà de se : «
causir liurament los nòstres nivèls de remborsament de malautia, ame l’ajuda cochosa d’unas assegurencias privadas»
E coma , subretot dins Occitania tot aquò's èran los simbòls fondadors de la republica, podèm dire que sem dintrats dins una fasa novèla , que los governaments de drècha coma d’esquèrra son en recèrca , de longa , d’idèas per nogar dels ligams novèls alentorn de l’identitat nacionala, çò qu’explica las commemoracions fachas per la mòrt del darrièr bourrut de 14-18, d’Aimat Cesaire e d'autres encara.
Solide qu’anem veire los franchouillards s’arquejar sus los pus mendres senhes de la grandor passada o d'ara.
Del meteis biais qu’anem los veire festejar las lengas minoritarias al nom de la beltat de la diversitat culturala françèsa. Es benlèu çò qu’explica l’adopcion « susprèsa » per l’amassada nacionala d’aquel amandament que dubrissia un semble portanèl per nosautres e nos acuòlèt .
Mentre que l’aurassa empòrta tot e que los joves françèses an causit de parlar , de cantar , de legir e d’escriure anglès.
D'un biais sem plan a l'annada zerò
Ci contre un senator en passa de venir academician, ame un tròç de salcissa Mac Donald dins lo cap.
