Pas baissar los braçes

La privatisacion de l'EDF de GDF va permetre al poder de donar de milions als fenhants de la borsa tot en demandant a los que trabalhan de far d'esfòrces sus la secu o los salaris...
Sem una democracia qu'es pas de creire.....

Educacion sexuala

Un jorn que trabalhavi dins la vinha ambe el , me parlèt de sèxe, lo pepin. Tant subte que sul pic ne pausèri lo bigòs. Lo me tombèri de las mans . Ne demorèri de bada. Entre que l'image del bigòs pausat contra l'ametlièr me tafurava . Lo papé me parlava de sèxe tot en afustant una mèna de banèl gròs que li servava pas que per desborrar . Me donava a pron pena cinq sòus per l'ajuda. Que volguèt de la meuna ajuda. E que volguèsse trapar un pauc d'argent . Mas se mesfisava l' aluserpit. Crentava mai que li afrabèsse un cep. Me donava un bigòs pichon un bigòs de la dent cansada. Uèi me disi encara, que lo bigòs deu se trobar a perfil de la poténcia sexuala de l'òme...Un joine, pensa te , ambe un bigòs dins una vinha que donava de vin, de sèt e mièg . E òc . Una tèrra bona, la de la Punta d'Agach Que subte l'idèa me reversinèt lo pèl. De parlar de sèxe amb' el?

Sia que repapiava , sia que lo solelh nos amadurava cap al falorditge. Còp sèc me revirèri.

De que' n sàvia, el del sèxe del sègle vint e un ? .

Sèm de l'ora del rap, del reggae, l'ora de cadun de chimar , de se masturbar al mitan de la pista sens que degun se pensa pas mai que de li demandar s' aquò li agradèt coma cal , e se pensa d'i tornar lèu... ...

Que fasiá bèl temps que se dançava pas cap la masurka, lo one-step , lo tangò, la valsa, lo passò doble, lo toist, lo jèrq ....

Me calèri per qué l'aimavi lo papé.

Ofegava de me seguir entre que tornavan al mas .

La vinha lo tuava . Me gaitava en risent d'aurelha , lo front rufa .

Me diguèt:

• as pensat al SIDA?

Lo sentiái venir de luènh ambe los esclòps. Comprenguèri tot. Aquò's èra un còp de la mamé. Podiá pas venir que de longa se carcanhava pels enfants. Que gaitava totas las emissions per causa de la santat de la joventut .

Mas qu'èra pas son ròtle ; al pepin , de parlar de sèxe a son reire . Me parèt la gordeta , un pauc d'aiga ambe d' anis . D'unes còps i avia de cafè tebes coma de pissa ..

M'en galatèri, longament que sabiái pas que dire.

Sonque que i avia pas ren d'esperar d'aquel costat . Solide que deviá li paréisser atardivat al pepin. Mentre qu' el me pareissiá bufèc... Que ne sabiá ren del meu problèma .

Levi Strauss e Serre

L Strauss defuntèt la setmana passada. Totes los medias ne parlèron.
Ambe lo rajal de parlicadas costumièras , quand un grand òme se morís , me venguèt una question....
L'òme èra un davancièr dins l'espandi novèl de l'ecologia. Es a dire que tre la sortida de la guèrra , ambe un lingüista , nomenat Jacobson se plai de desmontar los mecanismes, las ierarquias de las societats umanas , totas , las societats tradicionalas , que marchan ambe l'unanimitat , veire l'acòrdi de los que la compausan , e las societats de tipe occitendal, que marchan sonque , dins la cerca eternala d'un diferencial , per exemple prenguèt lo de l'image de la maquina de vapor, un diferéncial de temperatura entre una sorga cauda , e un condensor , levat que lo diferencial per l'òme es un diferencial de « stress », de « tension » , (veire France Telecom, ) podrián prendre encara l'exemple de la fabricacion de l'electricitat ambe un barratge, merces de la diferéncia artificiala de nivèls de l'aiga entre l' amont e l' aval.
Descubriguèt lo biais predator, creator d' entropia, e de desòrdres , de nòstras societats , al revèrs de las societats tradicionalas. Un tissa falorda que necessitan totjorn de milions d'esclavas , de servidors esclaus , puèi de proletariat , puèi d' immigrats, per capitar son prètzfach unenc , qu'es pas que d' amolonar al brutle, las riquesas per qualques uns.
Lo saberut èra poèta , sensible a la misèria umana. E s 'esmoguèt de la desapareisson de miliers de lengas e de culturas . E vegèt dins aquel etnocida que la fin programada de l'umanitat.

Aquí en caricaturant, (parli de ieu) çò que ne diguèron France-Culture , France-Inter e maites autres radiós e jornals de la galinièra francesa.
Levat qu'aquel ser Marianne lo presentèt , autrament, jos un autre biais , que s' en parlèt coma d'un òme racista , que somiava pas que de societats endarrieiradas ... Cò que me susprenguèt fòrça.
Cal creire?
Un amic seu , lo filosòfe Serres, un òme nascut de Pau , que poirà pausar per un tablèu de Miquel Ange Buanaroto, coma un vièlh savi , diguèt qu'èra fièr d'èstre son amic.
Un brave tipe que ! M Serre...
E que remirava mai que mai son esperit de tolerància , sa vision de la sola dralha possibla per l'umanitat e per la planèta, es a dire: lo camin ecologica , lo sol camin drèch coma o diguèt a la meteissa epòca ambe Dumont, un autre davancièr..
Mas quicòm me truquèt entre totes aqueles òmes acarnassits d' aparar la riquesa umana de totas las culturas ...De las respèctar. D' ont que foguèsson ?
M'espantava tot aquò...Qual mentissiá ? Qual m'enganava un còp de mai...?
Aquò's lo quite Serre , professor al States e al Brasil que diguèt en parlant de las lengas d'aicí , als ausidors d'una radió exagonala :

« òm pòd pas parlar una lenga que sab pas dire ADN »

Parlava de la lenga d'Òc .
Que ne pensava L Srauss de la lenga dels trobadors?.
Strauss se carcanhava de sauvar maites lengas, dels Inuits, dels indians .
Ma question ara
De nos escotar; se serià el tanben espetar de rire? Ambe lo « provençal ».
Qualqu'un o sab ? . Que lo diga.
Que tot es possible al païs shizofrenica de l'universalisme .

Lo frances oblidètz pas ,es la sola lenga menaçada, per totes los que la parlan pas

....

la filha dins los faras

La filha dins los faras

lèva la man .

Que para davant....

la filha que mira ;

per la pratica,

lèva la man

la nuèch e lo gèl

coma d'unas flaçadas,

de tressusor .

La luna e lo cèl

li fan plorar los uèlhs.

E lèva la man.

La filha nuda

lèva lo punh ,

après la luna roja.

Que monta davant.

Luna garrèla ...

Que fa aquí

A parar lo punh .

La filha nusa .

Luènh de l'enfant

sebelit de silenci.

Luènh.

Que son punh que se pare;

un martèl d'aram

cap a la nuèch .

sens degun al parcatge.

De la solesa.

La filha manja un pan de mèl

De creissents , e de chaudéls;

per se donar lo vam.

De para la cara.

A d'òmes vergonhós...

Lèu sòmi de s'adormir.

dins la calor tebesa,

De son nenon,

dins la cambra estequida.

Lo monde virarà , lo monde

Tala la ròda del solelh

gaitarà sas cambas magronèlas

Sas mans rufas.

L'escruma blanca de sos pòts .

De la veirina de l'autò,

Mas sap ela ...

En parant lo punh

Que l'òme que se sarra,

mai esclau qu'ela.

De cercar lo solaç.

J. Clegg a Mureth

J. Clegg.
De musica e encara de musica . De paraulas musicalas , de frairetat en musica , e de poesias e de pensadas per totes que moriguèron , ambe la musica que te faria plorar . E de musica encara un fum de musica .
E los cants zolos mai bèls que tot
E de musicas que te fan bolegar sens qu'òm vòlga .
Que de musica , encara de musica .
Mureth es en fèsta Murèth espelit.
Deman l'invèrn?
J Clegg un vièlh que demòra rei de sas musicas e de sas paraulas

Als temps vius

Deman farà bèl temps per esperar .

Deman sai que montarèm a Bruxelles  .

I aurà de nivols gris, de cants e de parapluèjas roges e jaunes.

E de ministres de l'aculturacion, per nos dubrir  un  camin de silenci.

Cantarèm la cançon oblidada ,  per far e craïnar las dents, dels mòrts-vivents del PAF o  de l'ORTF. 

Al matin,  biurèm de cafè a la taula occitana.... Caud dins la man ambe de pan tebès. 

Thales EDF GDF France Telecom

Una femna s'es suicidada acò de Thalès. A EDF GDF se produsiguèt d'autres suicides , e Franbe Telecom es acostumada a las plaças sul podium...Mas n'i a d'autres encara que la premsa se cala. La França lo païs ont l'Òme se tua al trabalh ....

Catharsis Sound Maquina

Deman granda protèsta, cadun son parapluèja e coratge...

A Carcassona lo 24 per las libertats occitanas .

E aquesta serada me'n vau veire Catharsis Sound Maquina o l'istòria crudèla de la crosada ...

solidarn oc

R Laffont , P Martel, P Gardy e Carcassona

Aièr qu’aguèri l’astrada d’escotar Philipe Martel e Philipe Gardy, venguts especialament nos parlar de Robert Laffont. Tot aquò se debanèt carrièra Malcosinat a l‘Ostal d’Occitania .

Cal dire qu’i avià gaire de monde per escotar los dos saberuts , mas que la serada foguèt fòrça interessanta, mercè d’elses . Son d’òmes que se podriam escotar parlar tota la nuèch.

P Gardy nos mostrèt un costat desconegut de Laffont es a dire : Laffont amb l’escritura , sas poèsias de la debuta qu’obliguèt lèu …. curiosament.

Puèi lo Laffont l’eiritièr de Mistral , d’aquela idèa d’Occitania « dis Aups a las Pireneas » dins una Euròpa federalista . Coma la somièt Camproux . Demesir lo podèr dels estats per que creisson lo dels pòbles encadenats.

Puèi descriguèt lo Laffont critica literaria , dur, mai que rèdde tant dins los « Cahiers del Sud » que dins una autra revista parisenca auèi despareguda( qu’oblidèt lo nom) , ambe lo sèu prètzfach de far reconeisser pels intellectuals françeses , la valor de la literatura occitana . Sens resulta...

Laffont donant son idèa sus çò que devià esser l’escritura occitana , sens tombar dins l’ « emonilhisme » , coma venguèt de mòda pels escrivans, totjorn en fasa d’ « analisi » , de se plaçar al mitan , sens estre en prèsa ambe los autres e las realitats.

Per el tronèt la clavadura de las minas , lo mes de mai de 1968 enfin la protèsta giganta del Larzac.

Fin finala que Laffont foguèt gaireben lo sol de s’inspirar de l’idèa d’Occitania, l’espandi occitan. Que los autres escrivans los quite Roqueta o Manciet escriguèron mas sens s’afogar del païs de « las doas mars e de las tres montanhas » .

Enfin i aguèt lo Laffont dels « baroques » occitans, l’òme que sabia sentir lo vent , mai que los autres , que parlèt dels trobadors d’un autre biais.

Tot compte fach tot aquò me venguèt l’idèa que Laffont avià sacrifiquat son mestièr d’escrivan, son talent per lutjar sonque per Occitania .

P Martèl nos mostrèt la sia volontat capuda de trobar d’aligats per ensatjar de far grèlhar l’ « autonomia occitana ».

Ambe la fondacion de la « joventut occitana » , sa participacion al felibrige, puèi son arribada a l’IEO , amai consi volguèt prendre en compte los problèmes economics contre l’avis de Castanh , (e d’embrolhs), que per el tot aquò èra pas de la competencia occitana, mas parisenca . Laffont s’aliguèt ambe lo PC , ambe Maffre Bauge, tot aquò per ren , lo renèc de veire l’Espanha arribar dins Euròpa , per paur de pèrdre los viticultors que per el èran lo darrièr aparador de la lenga d’òc. E de contunh la cerca de l’ajuda de la borgesia introbable , per qu’èra pivelat per l’exemple catalan .

Puèi l’afrairament ambe lo PSU que donèt pas ren.

L’arribada de Mitterand annada 1981 , e la mitat dels ministres amics que tutejava sens que faguèsson ren per nosautres.

Mas i aguèt pas de demanda occitanista a l’epòca per que totes creguèron que Jesus èra tornat ? E que los perdigals anavan tombat rostits.

Puèi la prèsa de consciença dolorosa que los quites socialistes farian pas ren.

E alara l’exil de Florença. L’arc Florença, Barcelona, ambe l’Occitania al mitan, coma un grand voide estorrit pel « rei » de França.

P Martèl soslinhèt que l’ofèrta Laffontènca de l’ « autonomia », de la diversitat , de la realitat occitanista tombava sus una societat occitana que ne’n volià pas , qu’èra pas madura e que uèch sègles de centralisme reial, puèi republican se podian pas escalfar aital…

Alara faguèt lo retorn a la sorga , a la debuta de l’idèa occitana , la d’una Occitania que passa per l’adobament de la borgesia .

Un òme dabansièr , un òme creator, imaginaire , fondador, que sautava, mai que las brutlava las etapas , que s’afoguèt d’economia , de geografia, de linguistica, d’istòrià , d’escritura , de poesia …

Totjorn de cercar la capitada per l’idèa majorala d’ Occitania.

Un òme encara mai gigant que cresiai après d’escotar P Martèl e P Gardy.

E per finir un òme que fa que lo 24 serem 50 000 personas per Carcassona , que farà que ne serem aqui de « jogar lo darrièr jòc ».

Ara l’occitanisme se sarra de l’idèa ecologista totjorn pr’amor de capitar .

R Laffont ensajèt sens relambi de dubrir totes las pòrtas, sos fracatges e sas capitadas devon nos ajudar per causir un vial dins nòstra talvera .

L’idèa occitan grelhèt . Lo mot « Occitania » es mai conegut de quand començèt de lutjar.

Ara los simbòls de la « republica », lo sistème, l’escòla , la securitat sociala , los servicis publics de tota mena son a mand de desapareisser .

L’èrsa va tombar . Amg ela lo masqueta. D’ora en dabant , l’occitan exagonal podrà pas gaire somiat d’un pòste de regent o de postièr, d’agent EDF, GDF , e autres a Paris . Aquò’s acabat . Lo ridèu va tombar.

En facia de l’evolucion liberala que va tuar tot çò que fasià l’estacament occitan, als simbòls, de la republica françèsa , solida que va nos faltar Laffont, e qu’ aimariai plan de coneisser son analisi…

Milantas còps mercès R Laffont .

Carcassona

las religions

Ane, ensatjari una analisi de la "crisi" e la de las religions . E òc que i a quicòm que me tafura e que legisse pas endacòm mai. Aital farai , sens vergonha al la lèu lèu , mas ambe tot çò qu'arriba de pertot, sens destrigar ren, a la volada que .

Per ensatjar de trapar lo fial , pregue lo legidor (eventual) de creire al poder de l’argent , non pas que lo crèsi nèci, o per dire que l’òme somia pas que d’argent , coma satan( aurià dich la mia grand) , que se parla tròp d’argent , pels paures per se subreviure , e pels rics per se trobar al mens quinze del cent d’interès, mas que l’argent es lo « mejan del poder » . Que sia per la mafia o l’entrepèsa . Enfin qu’i tornarai…

Al començament cal se clinar sus la creissença "de contunh" de la gleisa de Roma.

Ela que s’afortiguèt , ambe d’òmes los mai intelligents de la Tèrra. Lo catolicisme , la religion dels paures n’arribèt , a pron pena entre cinq sègles, de tener los dos tèrçes de las tèrras utilas.

La religion dels paures . Ques pas de creire . Per un quart.

A la debuta "Peire" de "Roma" copièt las talhas dels josius, e son sistème de levar totas menas d'argent pel Temple de Jerusalem. A la debuta tot se fasià jos la susvelhança de l’emperador roman, ambe son accòrdi .

Mas qu'aquèl causiguèt de se "decentralisar" a Constantinòble, l'emperador Justinian .

E quitèt Roma, lo mèstre per se sarrar de totes aquelses païses d’orient, que raportavan mai que mai, de bèl argent rossèl. Entre cinq sègles, l’evèsque de Roma qu’èra pas qu’un evèsque coma los autres , que demorava pas mai que los autres e devià pagar quand èra adobat evesque , venguèt lo rei d’una tèrra vaticana poderosa, que son poder quitèt pas de creire, dusca al poder de nomenar los reis .

Mas venguèt l’envasidor Lombard qu'aroinèt gaire l'evesqua praquò.

Per astre per el, i aguèt una guèrra entre l’emperador de Constantinòple e los Pèrses (jà) puèi entre l'emperador e l’islam. Aquel paure emperador se trobèt arendut. Ne’n podià mai, que degun l’ajudava.

E que totes se trobèron liures de se desliurar . Entre que l’evèsque de Roma contunhava de s’enriquesir , totjorn ambe la Sicila, l’Africa qu’èran las tèrras de blat.

Aquò’s aital que l’evesque de Roma , a la debuta un evesque de la gleisa de Jesus Crist , coma los autres , se trapèt (a comptar de Gregoire lo Grand ) la tissa de comandar totes los autres evèques , quitament los de l’estrangièr.

Un jorn Roma paguèt pas ren pus a l’emperador, e contunhèt son biais d’amolonar las riquèsas , e çò qu’es mai de notar , que tot aquò se faguèt al nom dels paures. Vertat qu’un quart dels revenguts de la gleisa èra vodat als paures … Ni mai ni mens.

La gleisa de Jesus s’enriquesiguèt dusca al moment ont ne’n podia pas mai de s'escanar .

D’un biais lo Judaisme avia causit coma sinhes distinctius de la circoncision e l’argent .

Lo Catolicisme avia causit l’abstinença coma sinhe e l’argent .

L’Islam causiguèt l’obligacion de coït e de l'espandiment islamica , mas pas l’argent.

Lo Bodisme causiguèt lo drèch de tafurar al nivèl dels enfants , de se mesclar de sa destinada, en lor donant lo nom .

D’un biais cada religion se causis son sinhe distinctiu, son imatge de marca , que reverta una espasa quichada al pus prigond de l’ama, del còr, dels òmes per arribar al meteis punt : la comanda de l’esperit…. que comanda tot lo demai.

Napoleon

Ara que se vei clarament l’aventura de Napoleon . Un òme presentat , dins los libres messorguièrs d’istòria de França, coma se tot sol, pleguèt lo poder dins sa man, sens ajuda de degun, sens argent , per la sola fòrça de son engenh.
Napoleon aurià « grèlhar » quitament com’ un campariòl entre la nuèch, e la pluèja, per donar una astrada divenca al monde acossomit. Fasia tot ambe ren.
Un ser tot sol lo lendeman ambe una armada de 100 000 òmes.
Per encaminar França dins sa sembla desirénça de grandor, que França , pareis, coma dison los istorians , se torna pas trobar « milhor », que dins la cerca de la glòria (sic), malgrat que crebe de fam, repotega France, a la condition de seguir un rabalaire de sabre fabulos, que mena lo monde dels trabalhadors gloriosament a la mòrt .
E alara que semenèt la mòrt dins totes los païses , de la Russia , dusc’ als fins fons d’Espanha en passant per Egipti , nos apercevèm ara del fum espès, aluquat per Michelet l'istorian , e totes los autres contaires de farlabicas, a perpaus de la grandor suspausada de França, dins aquelas epòcas ensanhosidas , e l'ufanos remembre istòric.
Òm sab ara que Napoleon èra pas un òme mespresat, per los companhs de la casèrna. Qu’èra pas nascut paurament d’una familha paura a Ajacciò.
Òm sab auèi que la joventut e lo monde del sègle XXI se’n chauta de Napoleon coma de sa primièra camisa. E qu’es en passa d’èstre complètament oblidat.
Fa bel temps que quitèt lo còr dels òmes…
Per contre los òmes an pas encara comprès que totes los acarnassits de poder , los calucs de tota mena mesuran son poder a lo de Napoleon ,Alexandre , e raisvan totjorn de prendre lo cap d’una armada mai granda encara, per d’aventuras que finiran gaireben totjorn dins un flumi de sang.
Soven te ....
Aprèp Napoleon , l’aventura coloniala , l’esclauvatge , pei encara las guèrras ambe lo German , puèi tornamai, las guèrras de decolonisacion.
Lo 24 Octòbre a 14 oras a Carcassona, Occitania farà ausir tanben sa volontat de patz.

Lo prètzfach occitan ?

D’aqui estant, se vei clarament come disià JBodon, que nos an mossegat per la cara e que nos van crebar lèu.
Lo prètzfach occitan es bèl ? Oc, mas qual pòd èstre ? De que pòd se trapar un òme per s’acapriçar d’escriure dins la lenga d’ÒC ? Ambe las dècas que fa … Se crei tot solet ? L’agrat caput, falord, caluc d’escriure cada sèr per ….degun, ….d’escotar jamai lo resson de la peira, tombada dins una mena de potz.
Lo prètzfach occitan se sona resisténcia.
Tinde coma una campana aluenhada.
L’ òme occitan crida dins la règa del darrièr Tocan , d’Amazonia , dins sa jungle venguda planas de milh transgenica, d'a fons laurada pels caterpilars . Mami fa bèl temps anem caçar l’indian ?
Un matin ensatjèri, non pas de caçar l'indian.
Non de parlar,per veire, e a plena boca de blògs , a ponhats de cuòls viets, bitas, cons, fofonas. Cal realisar.
Lo net es lo luòc del cuol, devriam dire lo cuòl dels « pas net » es lo luòc.
E amai i ajèt pas mai de 140 clics.
Que tot aquò fa bèl temps , qu’es jos lo contròla de l’estat jacobin. Ten son mestritge del net ,ambe France Telecom e totas las autras entrepresas privatisadas, que son en passa d’estre vendudas a la mafia per qualques soicides de mai , e qu’aquel novèl mejan d’expression es pas qu’un mejan de nos denisar , nosautres los mals pensants . Coma faguèt un còp èra l’Inquisistor , mas en caminant a pè entre 150 ans, dins tota Occitania e en questionant mantuns còps las mesteissas familhas per trapar lo gèna de la "maupensença" .
Mas i a d’autra causida ?
Lo prètzfach occitan es donc la lucha contre l’arbitrari fondamental , lo de la lenga, e quicòm mai que se pòd pas nomenar, que nos liga sai que als catarons que tornèron trobar l'ensenhament de la gleisa de las primièras oras. Cò que la gleisa enriquesida al nom dels paures podià pas engamar. L’injusticia mai prigonda que .
Dins un païs que quita pas de bramar a l’UNESCO, sul respect de la diversitat e de la francofonia amenaçada.
De segur que l’esperit de libertat s’ès amagat dins los plecs de nòstra espèr , de nòstra capèl, coma se nos demorava la tòca ultima, l’onor, de renegar aquela volontat de flicatge informatica, de massificacion, d’uniformitat a totes los estages.
Coma se cada sèr ambe son accent garrèl, cantàvem son imne, a flors e a mesura que lo pòble occitan se calava.
La radiò que s’aluca . La tele. Las paraulas sul mercat , dins las carrièras, dins las escòlas , a la television , de pertot , nos trobàvem trapats pel ridicule d’èstre sol dins son estrangetat e de son parladis.
La vida non pòd èstre , tant corta qu’es , l’escorsa al trabalh , a l’’argent, al sexe , causas que s’estavanisson tan lèu.
Que jà son totes mòrts lo vincidors, e totes los vincuts , los jacobins coma nosautres .
Lo prètzfach occitan sembla bufèc als franchimands . Alara que nosautres sem a jogar lo darrièr jòc, de se cubrir del ridicul franchimand d’una paraula amudida , dabant los nòstres fraires venguts « barbares » e muds que parlon pas cap lo lengatge trobadorenc.
A cadun son onor , coma se dis, e sa paga.
Per Carcassona i pi pi orà
Lo prètzfach es clar : Qu’es ora de protèstar…

Amor amor

L'amor , entre l'òme e la femna , una idèa falorda. Una idèa bufèca?
Aqui çò qu'ensatjèri de mostrar....
Que lo net es un plaser que degun o vei pas....
E se vei clarament que l'òme es perdut dins son plaser entre que la femna sosca , o aquò's lo contrari ...
la femna que pren son pè entre que l'òme s'esquinta en cresent d'èstre Don Juan.
Mas pareis que las pendulas sonan rarament amassa...
Una pensada tant prigonda que soi tombat dedins...