
Lo temps se passèja e los amics se'n van. Entre que d'unes se trufan de ièu, que gulan ma paur . Paures coma se devian viure eternament .
Que vòlètz los ases poblan los cementèris... E nosautres anirem tanben ambe los ases.
Blog de langue d'oc. Pour l'Occitanie. Occitan central Dans toutes ses variantes. La talvera est le lieu necessaire en marge d'un champ, mais ce lieu est improductif car il ne peut être cultivé. Nous sommes nous occitans dans cette terre marginale que le pouvoir veut anéantir sans savoir que c'est impossible. Cathare croisade massacres. Mensonge historique.La France? Une creation de la papaute.

L'idèa qu'ai de la mòrt de Jaurès.
Aqui una mena d' auto-retrach simple(iste) , fach ambe un imatja , al revèrs de las autras òbras que son de pintraduras vertadièras , fachas ambe de material informatica especifica.
Aici aquò's la debuta de l'ivèrn. L' ivèrn començèt en octobre per nosautres esabem pas encarar s'anem veire la prima dabant lo mès de julhet. Quand l'invèrn començèt en octobre 2008 , mas me soveni pas gaire, nos sem totes dich aquo's per causa de recaufament climatic , tot aquò serà lèu fach ,acabat tric e trac.

Regression sociala a totes los estages.
Aquò's una istòria d'agulhèta nosada (escricha per Paul Gayraud que parla d'una cèrta Riqueta ) e de la mèsa a mòrt de Bacchus... Qu'i compreni pas grand causa tanben ...
Aqui i aguèt un jorn un òme joine que se sonava Nicolas ;
E s'acapriçèt de sauvar los richasses ;
Qu'avia mal legit l'istòria del Robin dels Bòsses ,
Que panava los rics per donar als paures.
Gafèt doncas lo Nicolas aparava sonque los argentats .
Te per prene un exemple ,
Un jorn qu'una vièlha maquarala,
que s'èra retirada a la campanha ,
recebèt la fuèla de las talhas , e que
sortiguèt quasi nusa sus la rota en bramant,
ambe un chipelet coma una cencha a l'entorn de la talha
E ben èra aqui lo Nicolas .
E la femna bramava , gulava coma un crocodil ,
Qu'auria perdut las dents.
S'aprometèt lo Nicolas de construsir un boclièr fiscal.
D'aparar la femna rica, l'òme ric .
Qu'el se'n chautava que la paurièra se cochèsse a la pòrta dels ostals borgeses.
Al revèrs trobava qu'un paure fenis totjorn per amenaçar l'òrdre de la societat . Lo respect de la Societat
l'ordre que mena lo monde dempuèi qu'existis, lo dels senhors de l'argent.
E aqui l'avem...