Elsa

Cantic a Elsa

Me dis que nòstre amor estrena lo monde.
Aquò's un monde ont s'aima de parlar simplament.
Daissa lo Lancelot , Daissa la Taula Redonda.
Iseut, Viviana, Esclarmonda
Que per miralhs tenian un miralh messorguièr...

Me dises Daissa un pauc
L'orquestra dels trons.
Que pel temps que fa , son de paure monde.
Que podiant pas cercar dins los diccionaris.
Aimarian los mots ordinaris
Que se poguèssen mormolhar en soscant.

Se vòls que t'aimi pòrta me de l'aiga linda.
Ont lor desiranças s'i pòscan desassetar.
Que ton poema sia la sang de ta blassadura.
Coma un teulaire sus lo teulat
Canta pels aucèls que sabon pas ont anisar

Que ton poema sia l'esper que dis De seguir
En bas del fulheton sorne de nòstres passes.
Que triomfle la votz umana sus los coires
E dona a cadun una rason de viure
A los que tot pareis convidar a la mòrt

Que lo tèu poema sia dins de luòcs sens amor.
Ont òm trima , ont òm sagna , ont òm crèva de frèg.
Coma un èr mormolhat .
Que fa los pèds mens pesucs.
Un cafè negre a primalba.
Un amic rescontrat sus lo camin de crotz.

Per qual cantar vrai ne valdrai la pena.
Levat per los que n'en somias sovent .
E que lo sovenir es com'un bruch de cadenas
La nuèch se revelhant dins tas venas.
E que parla a ton còr coma al vèlier lo vent.

Lois Aragon

viuda

Aqueste matin a l'abroa deGarona, se vesia clar , que revertava gaire mai que lo rajal d'un ribatèl, a mand de se perdre entre los còdols. Ambe qualques traucs salvators, onte se preissavan lo pòble del flum.
S'i vesia un milierat de peis que cubrissian de negre, lo fonds naut. Sarrats los uns contre los autres , coma las bestias espaurugadas, que vei son espandi demesir . Un pescaire auria pogut ne'n trapat un comol , ambe la culhèra , o ambe lo fialat ambe la quitia linha, que capite d'envejar lo cluquet al mitan de la tropelada.
Mantuns còps d'unes peisses traucavan la susfacia per becar un insecta, sens que se posca veire de qué . Puntejava just un liaçonèl blanc que fusava amont e tremolava una segonda la susfacia, lo temps qu'òc faria lo rebat d'un miralh al solèlh .
Jamai ne'n vejèri tant de miralhets esclairar Garona .
Ela que raja e amaga dins son còrs los tresaurs de vida que son pas de creire.
De que noirir totes los atalentats del ròdol, baste que los òmes d'apraici sachan aparar la puretat renadiva de l''aiga , per que se posca gaitar encara los cabòts, a boldre, e tot lo peissum, que nos'n en parlavan de longa los aujòls.

la lenga

Tenia la lenga ufla. Li avian passat une mena de perçing aguch, pas un vertadièr anèl, quicòm que revertava puslèu un cròc pichòt despuntat d'un costat, o mème un clavèl plegat . De segur voliam pus l''ausir bramar sas paraulas desconegudas.
Mas la dolor li traucava lo palais e lo cervèl, per butadas , per bofadas de calor subte, que li tremolavan l'agach , los sens , tala la vista qu'òm descubris en cabuçant jos l'aiga. Li arribava la nuèch de se revelhar ambe la susada tant fòrt que las tempas li batian, e que tot aquel tremoladis li' empegava la camisa, sus las espatlas, dins l'aire gelat de la nuèch.
Sentissia a pissa .
- Aital te vas calar...
Avia dich lo gardian .
Avia ajustat:
- te veses; a lo que minja tròp òm passa un anèl per l 'ase, a los que bracèja , li passam la camisòla, e a los, quecoma tu, parla tròp , sens rima ni rason , li clavelam un anèl a la lenga...
Mas lo trauc de l'anèl li prusissia . S'enveirinava de mal. Sai que l'anèl èra pas pron estat aseptisat. Era trop estrèch. Al matin escupissia de saliva roginèla sus la peira craspèca de l'aiguièra.
Se sentissia la lenga ufla e qu'amai se tenia una brava fèbre.
Segur que podria pas pus gular , cridar per trapar d' ajuda, coma o fasiai a la debuta, en fasent tindar un baralh de prumièra, pels barròts de la porta o de la fenèstra. Mas tot aquò èra davant , davant, quand li avian pas encara passat l'anèl e, qu'avia l'esper falord de' n sortir.
Ara a pron pèna se capitava de mormolhejar, èra vengut tal lo gorilha crestat , que mostra als enfants de las escòlas al zoo.
Lèu la lenga s' uflèt de mai en mai . Avia la boca mitat plena de sa lenga poirida. E totjorn un fum de mots que montavan , un comol de mots que saviai pas sonque, s' existissian vertadièrament, o s'èran trevas fargadas per son esperit malaut . De mots coma un issam, que sortissian de sa boca torçuda , òrra , plena de pecats, de renècs, de gingoladas pietadosas , que ne'n finissia pas de vomir son asirença. A fòrça de rebalar de genolhons , l'escruma a las pòts , suplicant qu'òm lo desliura enfin, de las moscas négras, de las idèas, que lo secutavan , subretot qu'òm li leva l'anèl , qu'òm lo daisse liure de se'n anar , de cantar , de se garir o de se cercar l'istòria d'aquelses mots, per los molhors matar, arrengar, coma de pichons soldats de plomb , e que quitavan de li emplenar sa paura boca pinturlurada de roja, coma los cuòls de las moninas al zoo . Prometia de tot oblidar mas que los desliurèssen.
Consi fasia, se disia , que la sia lenga sia a mand de li montar al cap, aital, e de lo far caluc?
Mas èra pas la lenga , mas los mots que dintravan sens tapar a la pòrta de la consciença.
Se sovenguèt qu'un còp èra, parlava coma volia. Pertot se parlava ambe sa lenga...Era pas de creire. Sai que un pantais... Un de mai...
D'unes còps òm li respondia, òm clinava la testa coma se comprenian çò que disia. Lo monde dins son païs, parlavan , ploravan, e risian, ambe sa quitia lenga. Alara qu'uèi, li dòlia coma un brandon .
Dusc'al jorn ont, un gendarma vengèt , a solèlh colc e li diguèt seriosament :
- arresta-te de parlar de longa, senon te la van copar.... la lenga ...consèlh d'amic...
- mas parlatz de qué?
- chut , parla bas, mesfisa te de tot monde, que d'unes n'an un brave sadol de tu, e de ta lenga.... Consèlh d'amic...
- mas amic, qu'es malaisit.... la lenga d'oc...Los mots s'escapan...
- oblides pas que la lenga es permèsa sonque dins la vida privada...
- mas lo conse prometèt.... la charte europeenca ...
- ane.... parlem pas politica.... cale te un pauc e tot anira plan... Mas cala un pauc.
L'autre acabèt de veire l'aiga de vida e sortiguèt en s'eissugant las mostachas.

Mas coma disia la sia maire , "sias tròp caput mon nen , caput com' un miòl" , contunhèt de parlar , benlèu mai doçamenton.
Puèi al mercat, d'amics comencèron de virar l'esquina.
El lor cridava de luenh , coma a l'acostumada, gentament trufarèl:
-E Guston de que sana? Fa bèl temps que t'ai pas vist? Ont èras passat? Aquela puta ! Te'n fas pas tu entre que los autres triman!
Que mantuns còps l'autre prenia un aire vergonhos , coma se venia de niflar una bosa. O respondia:
- je cherch' des orong' du Maroc
- mas paurèt aquò's pas de sason...
Aqueste matin , quand s'agachèt dins lo miralh pichon de la preson, vejèt que la lenga venia de començar de secar sul dessus . La plaga sanava encara, mas secava a las abroas. Vertat qu'una fendascla s'èra duberta, mas qu'èra quasi sèca, qu'òc fasia que l'apendiça, tenia pas que per un fial, per dejos. Se calèri espaurugat a l'idèa de la perdre cop sèc.
Vejèt lo gardian ventrut passar la porta craicinanta, e l'ausiguèt dire :
- alara prechaire , .... va plan?
- E òc... respondèt
Mas manquèri de s'escanar . Tussiguèt e escupiguèt un boçin de carn ròginèla . Se baissèt per la trapar, coma un enfant faria , ambe un dent de lach, per ensajar de la tornar ficar a la sia plaça. Puèi la paupèt per la milhor estudiar. Sentissia cap de dolor. Eri completament estabordit e enlucernat.
Era la sia lenga... Sa lenga d'òc que venia de tombar dins la posca, pels passes del gardian.
L'autre se trufèt e diguèt:
- alors gros malin qu'est-ce qu'on dit maintenant?
Mas ausiguèt ren pus , se revirèt per s'acrencar als barrolhs de la fenèstra e de se metre d'udolar coma un lop.
D'autres crids respondèron, mas èran dins de lengas estrangièras.

Un moment zen per se descansar

Aquesta videò presenta un biais zen de se descansar. 

Atudar la lum

Cutar los uèlhs

Se jaire al prigond del cadièral.

gospèls

A Goré, embarcavan las quitias jovenetas, las quitias maires , per poblar l'Iscla Borbon. Loisiana, Brazil pel coton , pel sucre, lo Monde Novèl , venguèt lo luòc de creaccion de riquèsas que son pas de creire.
De segur que nonante per cent dels indians qu'estajavan aila moriguèron , que los blancs portavan malautias que coneissian pas...
Donc se fasem lo compte, als cinquentenat de millions de negres que foguèron arrencats de lor Tèrra mairala, entre très sègles, que la tres parts moriguèron, cal ajustar los quatre vingt dètz milions d'Indians , qu'elses se trapèron las malautias, a mai pieger que tot, que d'unes còps lor donavan des flaçadas enveirinidas, per la variòla .
Lo film de Steven Spielberg mostrèt coma los negres èran amolonats dins los vaissèls de la tracha d'esclaus, coma sardas.

Cò que nos far dire que lo monde liure en general, e la civilisacion européenca en particular, a pas cap lo drèch de far la morala als autres, que ten tant e mai de sang sus las mans que se pòd pas se desempegar de daissar de pertot de traças roginèlas, tal de cagaròls ensanhositse pudents, e subretot de servar son esprit brutal, sanguinaire e colonisaire .
Que devria pas far qu' una sola causa : se calar e pregar per qu'i aje pas al cèl un Diu per los espèra e per los jutjar.

Per acabar , pareis que i a, al Congo un chaple tarrible, auèi , mai de quatre millions de mòrts , encara mai que los Tutsis del Rwanda. A l' epòca se parlava pas que de Sebrenica , 6000 mòrts alara qu'al Rwanda , al meteis moment, n'i avia mai de 800 000 e a pron pena se se'n parlava .
Solide qu'una vida es una vida, que totes los chaples son òrres , e devon èstre denonciats mas qual dira perque , dins aquel païs "liure" los jornalistes televisuals, gaireben totes de drècha, tenon lo drèch de causir entre las tuarias d'ont nos cal parlar; l'essencial de çò que cal se remembrar de l'actualitat coma dison .
Pròva de racisme , totjorn e eterne, pròva qu'un euròpeenc blanc val melhor que 10000 tutsis, congolais, o bengladeshes .

Terra

E ben non que me soi enganat .

Mas diga me : Marselha es encara occitana?
De que compta far per la lenga d'òc?
Occitana Marsèlha?
O qu'arrive de far oblidar Folquet !
Aimariai plan
E vos?

Le capitalisme nacionalisat

Vivem una epòca meravilhosa.
Que fa gaire se passava pas un jorn a la tele , sens qu'un tipe fòrça saberut venguesse nos explicar la superioritat del MERCAT.
Minc, Attali , Attala, los montanhards son aqui.
Lo mercat es milhor, lo privat a pas cap besonh de degun. Lo privat aquò's bon. Public val ren.
L'estat? : DEFORA.
Al punt que d'unes prechavan pas que per tot privatisar ; l'escòla, la religion , la policia , l'armada .... e qualques còps las femnas ( veire lo cas de la poligamia dins Arabia Saodita e païses islamics )
Totes los savantasses bufan . Quna paur!
Que Bush qu'es pas comuniste pareis, praquò ven de los sauvar de la roïna en donant, 2000 miliards de dollars de la saqueta del contribuable.
Que l'esquèrra françèsa que fa bel temps i a, las daissèt tombadas las nacionalisacions, en se disent, que i a pas cap que los ases que cambian pas d'idèa, se'n trova complètament capvirats. J Lang joga de la trompeta , Stauss Khan vòl nacionalisar lo FMI , Martina Aubry vòl privatisar Lille e Delanoèl vòl que lo grand Paris arriba dusca Londre per trapar los JO de 2013.
Benlèu que ten un gène de Stalin , lo Bush . Que même Spielberg gausèt pas d'imaginar un tal geste. 2000 miliards de las talhas, los americans qu'an pas encara de Secu , que nosautres serem lèu parièrs , van lor explicar un còp de mai que cal ajudar los panaires.

Visca la vida, tot es possible.

Que lo cuòl nos graumilhèja
Caminarèm en camisas

diguèt J Bodon

Urosament que lo françès es mai aluserpit , lo pòble lo mai inteligent de la Tèrra

Brèu lo monde liure es sauvat per la tecnica chinèsa plan coneguda dels françèses que pòd se resumir aital: privatisar los beneficis e nacionalisar las perdas. (exemple ELF)
Lo malauta serà garis? N'i aurà pron de miliards? Sabi pas.
Mas que soi segur que se passarà pas tres mèses sens que los meteisses nos tornon dire , sens tremolar e sens vergonha , que la lei del mercat dèu s'aplicar, que tot aquò èra pas qu'una palha sul camin dels progrès que , i a pas ren de milhor pels paures , subretot pels paures.... Que la lei del mercat aquò's la felicitat. Segur que per elses ,2000 miliards , i a pas ren de melhor.
E que tot dèu contunhar encara mai. E que tot contunhara i a pas de rason de cambiar quand òm es lo pòble lo pus rusat de la Tèrra. Qual ne'n podria dobtar?.

poèta

Poeta a la fenestra .

Lo poèta gaita lo monde e l'enauçada dels estornèls .
Ausis lo mormolh del monde , e lo resson d'une oblid. Lo poèta mira lo cèl que cambia de color e de forma, e lo monde que miran la tèrra. Dis que lo temps passa e que lo monde vòl pas se virar cap a sa fugida. Lo monde vòl se carrar. Arriva quand tot va mal que lo monde tua lo poèta, que degun s'agrada pas de veire la Tèrra torna quand lo monde ensatja de se tenir drèch e de marchar , que crenh de tombar lo monde, pensatz un pauc, ambe la tèrra que fa 40000 qm en 24 oras .
Mas, vivant, qu'alara i a un poèta novèl que torna prendre la cançon per dire al monde, que sab pas çò que s'endeven lo temps , los raisves, los òmes quand se'n van totes endacom mai, que lo monde es òrre mantuns còps e patalin e patalan. E lo monde qu'enrabian de la dicha del poète.
E l'autre contunha e agacha pel fenestron dusc'al moment onte , ambe lo vièlhum s'acrenca sonque son retrach dabant lo trauquet que dona sus lo monde. E que vòl far creire qu'es totjorn aqui , l'uèlh viu, a l'espera. E lo monde ven l'arregardar lo retrach , coma fa ambe la Joconde que risolèja de contunh, e se dison lo monde:
- " quna idèa curiosa que de démorar aital sens artelhar , lo nas al ras de la fenèstra, levat drèch, sens pus parlar al monde, qu'es bèl aquel poète de se calar aital aprèp çò qu'escriguèt al temps del joventum" .
La vertat me la diguèt un poète.
Que sai que lo poète vòl pas , subretot , se far "aver" .
Aital que reverta lo passatgièr de la crosièra, que vòl aprofeichar d'a fons, pel prètz de la plaça, o benlèu, que sembla un clandestin que pana las imatjas, per son libre comol d'imatjas, que d'unes còps, sonque vòl pas mostrar als quites autres poètes, que li fan coco de sa fenèstra elses tanben, de la paur d'esser panat o que li mascanhan tot.
Pauc a chau pauc, ambe lo lassitge, que ten a pron pena, l'uèlh dubèrt, dusca'l cap del viatge, tot en tremolant de paur , coma los autres, mas que capitarà benlèu de morir benastruc entre los amics de la familha apatrida dels poètes, sovenirs e papèls, e tiradors comols d'istòrias desconegudas e d'escriches inacabats, per un pantais de vida ...
Aqui çò que diguèt lo poèta:

O crèsi que lo poète es pas qu' un òme qu'ensatja de n'estre un?

Occitanas 2008 de Mureth

Benoit es arrivat , mas aprèp d'estre anat a Paris.
Vendrà pas a Mureth ont i aguèt un dels mai grands chaple aprèp Besièrs.
Temps ancian , sovenirs fals, de veire.
Per que parlar d'istòria anciana.
Mas per que se remembrar d'unes chaples e pas los autres?
Que per un enfant qu'un chaple sia de 1213 o de 1830 o de 1942 aquò's çà mèsme non?
D'unes dison que cal oblidar mas pas tot. Ièu crèsi qu'oblidèm tròp de malastres e qu'aquò's causa que tot torna un jorn.
E que cal pas oblidar.
Que Nicolas volia son grand espectacle françès .
França filha ainada de la gleisa.
França laïca mas positiua? mai religiosa? , tornar ensenhar la religion a l'escòla laïca ? brèu dubrir tornamai las pòrtas, a tot çò qu'avem metut dos sègles per nos n'en desempegar . Nicola finirà Cardenal sai que.
Ambe Nicolas los mots volon plus ren dire, laïca positiua vòl dire religion a l'escòla laïca, vòl dire escòla ont França torna trobar la religion. La mòrt es la vida. Lo roge ven negre. Nicolas es comunista , socialista , liberal , capitaliste de tendencia mediatic
Vertat que Roma donèt Occitania a França. Qu' Occitania trabalhèt d'ara endavant gaire plus que la grandor de Paris. Castels de la Leira, Lovre , avengudas d'Haussman, metro e tot lo demai... L'engenh françès de tot panar e de cridar a l'engenh del panaire panat.
Fa gaire se diguèt sus França Cultura qu'i avia de Papas qu'avian d'enfants.
E mème qu' un filh de Papa venguèt Papa.
Coma un filh de patron. Qu'aquò's pas de creire.
Fa bel temps qu'i a pas agut de miracle a Lorda e que levat la Verja Maria que parlèt occitan a Bernadeta, Dius dèu pas aver tant qu'aquò enveja de se mesclar de los afars dels òmes, e que faguèt pas gaire de sinhes dempuèi....
Consi Roma pòd esperar se far perdonar los pecats òrras dels temps passats?
A mai consi los caps de las religions poderosas, podon esperar que lor Diu lor perdonara un jorn totes los mòrts de las guèrras de religion , las solas guèrras que separan los òmes per totjorn en fasent naisser una asirança prigonda que ren pòd entamenar. Las guèrras de religion si òm i regarda son las solas guèrras.
Que se troba auèi que son las guèrras de religions que fan encara uèi mai que mai de victimes.
Que fa que seguirem totes lo meteis camin , es a dire qu'anirèm totes al Paradis . Coma o cantèt Polnareff.

Clemença Isaure e Omar Khayyam

Oda a Omar Khayam.

De Calelhon Mèstre en gai saber

O vièlh Omar Kayyam, meravilhos trobaire.

d'une tèrra luenhtana e d'un temps avalit,.

quora , dins l'òrt en flor, venias a jorn falit.

cantar lo vin , la gau e l'amor fadejaire,.


Te figuravas pas que ta libra cançon,.

la cançon de ton còr, amorosa e leugièra,.

trobaria dins mila ans un frairenal resson,.

amar e doç relais dins una arma estrangièra..


Soi venguda ambe tu , dins l'òrt comol de lum,.

per culir doçament ambe de mans fervorosas,.

las flors de voluptat , las ròsas ardorosas,.

las alenar , e me pintar de lor perfum..


Mas pòtas an volgut tastar lo vin que crama,.

lo vin fòrt del plaser emplenant ton gobèl,.

veire se sentissiai aquel gauch subrebèl.

a ne poder enfin repasimar mon arma..


Mas la flor del rosièr plan viste se passis,.

la copa del plaser , se tròba lèu virada,.

e lo gauch sensual al terrenc paradis,.

dura, com' lo matin , lo temps d'una aubièrada..


Tant guerdonat per Cupidon, ò vièlh Omar,.

ton paure còr uman , cal que sempre consire,.

e crèsi qu'as beugut lo desesper amar.

dins la gòt de Bacus que lèvas ambe un rire..


"Pan es mòrt! Pan es mòrt! " l'as ausit aquel clam.

que dins lo ser antic emplenèt lo campèstre.

Tas mesolas an tressalit , Omar Khayyam,.

e, l'esperit trebol, cèrcas un autre Mèstre..


Assetat a l'abroa d'aquel gorg celestial,.

ont fura ton agach saberut d'astronome,.

sens poder definir, lo Secret eternal,.

en jurant, as cridat ton torment de paure òme..


Trobaire , bèl temps a, la generosa mòrt,.

en desliurant ton esperit li botèt d'alas,.

e durbiguèt per el las pòrtas d'aquel òrt.

ont florisson las solas ròsas imortalas..


Mas l'afogat torment que rosiguèt ton còr,.

ta Musa l'escampèt en flors de poesia,.

e me plai d'alucar mon Raive a ton lum d'òr..

en levant ambe tu la Copa d'ambrosïa..


Solament , dabant de beure a ton gòt ardoros,.

l'embrianganta licor de voluptat pagana,.

li jitèri dedins l'anèl misterios,.

l'anel d'òr de mon gauch e de ma Fe crestiana..


Aital aurai poscut , ò bel encantador,.

ausir ton planh d'amor , d'umana desirença ,.

e respondre a ton cant liric de trobador,.

tot en gardant al còr la diusenca esperença..


Tanben , aqueste ser , d'estelas mirgalhat,.

d'abòrd qu'un rossinhòl dins la nuèch esmoguda,.

en nòtas de cristal canta sos "Rubayyat",.

al òrt moste e florit soleta soi venguda.


Pensativa , asetada al l'abròa del camin,.

ont la Luna a pausat son pèd nus sus la mosa,.

e l'òrle lumenos de sa rauba de lin,.

a mon còr consiros ta remembrença doça..


Mon arma bateganta al ritme armonios.

de l'amoros reclam de ta lira luenhtana,.

Omar Khayyam per tu , dins la ser ardorosa,.

lèvi , com una Copa , una ròsa occitana.

Calelhon una granda poetèssa oblidada.

Georgia 2008 o Cuba 1961 bis repetita.

Aladonc se trobèt que n'ia gaire, nòstre rei faguèt un grand viatge , per parliquejar ambe l'emperor d'un autre grand païs del pòle nòrd . Lo qual venia d'agantar tot viu un païs del pichot que fasia pas que tremola de la majofa, sus lo dabant de la scena internacionala , que volia el tanben , e tot a l'encòp, una reconeissança , de l'argent mème se per aquò far , li caliar daissar aplèchar a las frontièras , qualquas detzenadas de fusadas , viradas cap al nòrd Oc , oficialament per s'aparar d'una ataca dels Inuits, dels Coreans , dels Papos , veire dels Iranians .
L'emperor del Monde Liure tirava las cordelas dins l'esquina . El avia tot d' i ganhar. Qu'avia mai que mai besonh de pétròli. Al pieger podia petar una guèrra e qu'elses serian aqui per tot rebastir. Al pus mendre ne'n sortiria una asirança sens parièra entre dos pòbles venguts enemics.
Mas l'emperor del Nòrd tapèt del punh sus la taula. E nòstre rei qu'èra de la partida tre lo prumièr jorn se pausèt en òme de patz segon lo scenari d' Al TEATRE AQUESTE SER
Que tot aquò sentia a merda. Que la França devia se far perdonar la sia desobediença de la seconda guèrra contra un autre rei empetròlescat, penjat n'i a gaire davant la tele de Big Brother, barbut sonat Sadam, e grand amic de nostre ex rei , que me sovenga grand amator de caps de vedèls. Païs invasit segon lo meteis biais sens arren demandar a degun.
Brèu coma l'emperor Bushus II manquèt son còp, èra previst tre la debuta , que nòstre rei ensajaria de sauvar la mèsa en parlant al nom de l'Euròpa, en realitat, coma pròva de la sia nòva volontat d'èstre dusca òra e endavant lo novèl mai grand leca cuòl; del monde occidental. Ròtle tengut dusc'ara per lo rei fòrça socialò-liberalò- capitalò-mondialiste, dels British .
Ne'n son ara al punt ont los nòstres medias , nos assadolan de contes de tota mena , alara que s'agissia siplement d'installar de basas de fusadas en Georgia , puèi en Ukraina , per assegurar lo transpòrt del petròli d'Azerbaïjan en tota securitat. De segur que los Georgians tenon lo drèch de causir çò que lor agrada. Mas cal reconeisser als autres lo drèch de pas se daissar afustar sens ren dire non?
Sovenètz vos de Cuba lo triomfle del Monde Liure en 1961; Krutchev forçat de tirar las fusadas e JFK qu'uflava lo pitre( coma l'Angel Blanc) a la fin de la partida de catch o de pòqer.
Mas se las fusadas se troban ja dins Polonha , o Tchekia o Lituania aquò's normal... Sens comentari.
Fai pas als autres çò que vòls pas qu'òm te faga a tu.... ( Amen)
Cò qu'avem capitat ara aquò's que l"emperador Russe mestrèja las rotas del pétròli de la mer Caspiana, cò que mancara pas de donar d'idèas a d'autres, Iran, Talibans e autres calucs.
Tot aquò fan los Chineses uros , elses que podon se trachar coma cal del Tibet sens que degun bolega l'artèlh. E quiton pas d'arrider dempuèi los chinèses, vivant.
Visca la republica , visca la França....
Anem enfants de la patria , anem minjar de saucissòt
Mas caldria pas que BushII nos carga d'un ròtle novèl ont s'agiria lèu de donar sa pèl per el o son eiritièr...
Mas me dirètz es jà arribat de se far crebar la coana per ren que uèi avem pas encara lo drèch primièr a la nòstra lenga...

Edoitge es pas gascona

Ara qu'ensatjem de remontar dins lo temps per trobar los aujòls de Clemença Isaura e de far l'aubre genealogica. 

Mas qu'es pas aisit. 

Ai trobat un escrich de sembla gascon , de las arquius vaticanas que mòstri tal qu'ac trobèt.

Aci ua aujòla de Clemença Isauriatra que i vivia dins Henicia.

Prauba era que passèt un camin sens peiras. 

Se maridèt dab lo  hrair a Mitridate II , el medish  re re re re re re re grand d'un Nicolaièvitch , un Magiar que capitèt de vener rei emperador de la tribu  soada television franca , un pòble meishant venut del Nòrd que pantaishava pas que de minjar's tot davant el, la quitia èrba . Mas qu'ei pas lo subjet.

Per aquò far , montèron un fiquièr , escalprat sus tèrra cuèita ,que se sonava Edoitge e que fèt que saben totes lei que dison mau dins son esquina.

Coma èran maites e maites  lo rei emperador te hèt èscampar hòra e hèra , un hotralet d'òmenòt , responsable de la securitat dins Còrsa.

Per causa que de hilhs de puta  èran entrats en çò d'un ami seu  per empescar de bastir ua casa mei grana.

Que, vivant; amenatjas't , d'èstre polid senon te van hicat  dab los autes . Mefi: Que vas gahar la mòrt hòla ! .

Adara es qu'entenom  dehòra un arrueit deus grans?

Non ;  qu'em completament al cap de l'aflaquiment. E i a  arren de far. Pòble crebat, budèls estripats al so.

Praube qu'ei  lhèu òra gascona e occitana!

Parlar gascon.

-Lo vòste hilh que sauneja a continuar. Ne'ns planhem pas d'eth, non! N'ei pas d'aqueths trebatents qui ns'embèstian deu matin dinc au ser, non! Qu'ei un mainat maset , tostemps au canton de la grana frinèsta, mes ne hé pas arren, çò qui s'apèra arren! Ne'u va pas l'escòla ! Que s'estima mei lo dehòra , lo cèu , la mar, lo pòrt e los batèus! E çò qui i pòt trobar acerà? Qu'ac voleri saber!
Mamà que n'avo ua vergonha de las peludas. Non m'espiava pas, qu'arregaitava lo Casalet , en tocar e arretocar la soa saca...
-Que'm sembla que se continua atau en C M2 , non poderà pas entrar en sheisau... Na Milagros-Tena , que'm sembla mei rasonable de'u har redoblar... Atau lhèu e s'ac virarà de plan... C'acabè lo Casalet.
Mamà que's carè e qu'a acceptè tot en capbaishar drin. Que hasé Hèra de cahor! Eths que sudavan e jo tanben. Qu'espiavi las meas espartenhas negras e provassudas . Qu'èra a la fin deu mes de junh de l'an passat , quan commencèn los purmèrs atemptats nueitius...
Nat mot. Nat gèste. Mamà que'n bohè en devarant los escalèrs deu segond solèr dinc a l'acès escur de la cort. Que ns'amanagèm de partir tau noste Arsenal. Be marchava viste, qu'èra lhèu tà's har passar la malicia o tà non pas cridà'm.

L'Ora de Partir de S Javaloyès edicions reclams...

candela gascona

Aqueste matin de cap a sèt òras, quan ei entrada a Maison Plasserat , que portava lo pan fresc d'en çò de Larquièr, e tota la maionada que dromiva; mes jo que l'èi entenuda a marchar, a parlar dab lo Pèir. Qu'ei a plaser de la crampa ... Deu repaus estant , assedut suu darrèr gradèr, qu'èi hèit aurelha:
-La vielha qu'ei mòrta e qu'èra hòla! Adara , lo pair que'n vad! ç'a dit lo Pèir.
Qu'an batalat drin , puish que son entrats a la crampa d'ensatjatge ... Bruts de pelha , sospirs , los medishs qui hasè la dauna nuda d'aquera puta de nueit de 1957! Qu'an barrat la pòrta shens la clavar ... Alavetz , qu'ei baishat los escalèrs e que'm soi hicat au ras de la cosinèra que arronava . Qu'èi hicat la lèit fresca de Barnabèu a cauhar , e qu'èi lejut... Na Pèirauba qu'a dit "causas hòlas"- qu'èra l'expression de Mailis - qu'a arridut a bèlhs còps , e sospirar com las gojatas qui anavan taus comuns de Chez Liline , lo bar de l'embaish de La Casa de los Judios:
-dèisha, dèisha, Peiròt qu'ès de la pèth de Cohet , dèisha donc...
Un silenci , puish que s'i ei tornada :
-Dèisha , ven , sias brave , quer poden baishar adara!

Pèir qu'ei sortit de pos de la pèça . Lhèu e m'a entenut , lhèu ei aqueste hilh de puta de gat que a hèit ua peguessa? Que m'a vist au canton caut de la cosina, dab lo men libe... Qu'èra arroi , òc arroi , com un qui s'estosse hèit gahar peu Barratat
.
-A qué hès aci ? B'ès matièr! N'ès pas fatigat o qué?
-Non , que non , que hè bon aci tà léger, que hé hèra bon!

Extrach de l'Ora de partir de S Javaloyès

lettra d'un piopio