plòu

Una menuta de refrèscament. Sovengètz vos. Erèm en Junh. Lo cèl quitava pas d'auborar sa color grisa. Un solèlh tèunhe , malaute venià calinhar un còp per setmana l'aiga nauta de Garona que passava a grosses bolhons. Lo termomèstre marcava 18 grads. Aviam lo nas gotant.
Alara , uèi que marca 34 grades daissatz nos aimar l'aiga que pissa del cèl.
Imatges e musicas son fargadas, aplechadas, permejadas, lauradas, susadas e per tal dire cagadas per lo studiò bèul'aiga
que serva totes los drèches de dire quicòm o de se calar(arriba tanben qualques còps) per astre que lo fotre lo prenga.
Mas pas pus que los autres . Es a dire al cambiament de luna, quand pèrd al PMU , o quand troba pas ont es passat l'argent que servis normalament a crompar de vin . Mas que volètz l'epòca es bèla que lo petròli monta entre que lo vin debordèla.
Coma degun bèu PAS de petròli sem totis uros de cantar sus la rota de la Coopé.

poètas

Bec : aimi melhor los aubres als fars. Los fars son faches per veire la nuèch. Mas esblaugisson tanben lo que los finta e lo despossedis de son pròpi agach. Los aubres , te donan de l'alenada al monde , van cercar la vida dins las prigondors de la tèrra e ça te gratolhla lo cèl. Donc Rene Char e Jean Giono fan partits de ma forèst e me l'amagan pas. ....

Cò qu'espanta aco de Char e de Giono , aquò's es que nascuts de Povença , ajant viscut e escrich en Provença , trapèron jamai l'envèja - mème per curiositat , de dubrir una pòrta sus la literatura provençala. I aguèt pas jamai òsmòsa , mème si Giono parlava lo provençal ambe los païsans quand èra emplegat de banca.

Los quasèrns del mièjorn: quand me pensi als quasèrns del mièjorn , sentis encara mon còr batre . M'amagini encara montant los escalièrs dins l'escurina d'un copa-garganta. Dabant la pòrta un gat giscla entre las cambas coma un peis negre rajat del Vièlh Pòrt : aquò's "Quasern" , vièlh coma un profeta . Quicha sus la soneta. Aquò's Marcelle Ballard que me dubris . Es nòu oras del sèr , un dimècres o un dijos. Jean Ballard ven me sarrar la man , me presenta a Jean Tortèl , Pierre Guerre e Jean Lartigue. Me daissi caser d'esmòu sus un cadièral pelat, ont deguèron se siere Paul Eluard, Saint John Perse, Paul Valery, Rene Daumal , Albert Camus, François Bertin, Andre Michaux , Jules Supervielle , Rene Char e los autres....

Accidents : B Manciet
... Los pòbles avançan gaire dins l'Istòria , o a pron pèna. Quna Istòria al just? Sem dins Euròpa , al meteis punt que del temps de Lois IX. L'Alemanha existis pas pus, come ne'n parlavem , Andreas von Strachwitz e ièu en 1950 . Una autra Alemanha , paura e stomacala es nascuda. Mas los dracs dels pòbles - mas qu'es un pòble? - lor subrevivon, sus tot lo continent . Aprèp las pausas de civilisacion , son reprès per una efervescença senhorejaira. Mon vièlh mèstre Rene Dupuis s'èra pas enganat .
Quand al "retrach" d'un vièlh coma ièu , non servis pas que de messorga. Los joves veson mai clar. La sapiença es pas que repapiatge . Vesètz Pinay un Apolon el tanben . Dins una Alemanha que tornava de prendre alen, sabiam totes ço que nos apreparava. Los vièlhs son cars e perilhos. Aquò's per que aderèri fa dos ans , a la Societat , fondada a Arcachon " dels Vielhs Malfasents"
E praquò , en 1947, ambe d'alemans , d'obediença siocialista, comunista o crestiana , aviai fondada a Manheim lo prumièr dels partits europencs degudament registrat. " Duc in altum!" disià Pie IX a un illustre landès impenitent e fòrça patèsent. Aquò's pron per dire que lo mèu occitanisme representarà per ièu qu'una part de la granda mosaica , mas una part indispensabla al montage del puzzle e sa combinatòri. ...

tirat de "Entre Gasconha e Provença" de J L Pouliquen

Ont anem?

Lo dobte es la sal de l'esperit; sens la punta del dobte, totas las coneissenças, son lèu poiridas. Vòli dire tanben las coneissenças las mai fondadas e las mai rasonablas . Dobtar quand òm vei , qu'òm s'es enganat o , que sèm estats enganats, aquò's pas malaisit ; voldriai mèsme dire qu'aqò avança pas gaire; aquel dobte fòrçat es coma una violençia que nos es facha; tanben es un dobte sorne; es un dobte de flaquesa; es un pentiment d'aver cregut , e una fisança engarçada. La vertat , aquò's que non cal jamai creire , que cal sospesar totjorn. Que l'incredulitat encara donèt pas e jamai sa mesura.
Creire es agradable. Aquò's una embriaguèsa dont nos cal se passar. O alara digatz adiu a la libertat , a justicia, a patz. Es natural , e delicios de creire que la republica nos darà totes aquestes bens; o, se la republica non pòd , volem creire que cooperacion, socialisme, comunisme, liberalisme, o qualqu'autre constitucion permetrà qualques jorns de nos fisar al jutjament d'unes autres , enfin de durmir los uèlhs dubèrts coma fan las bèstias. Mas non. La fonccion de pensar se delega pas. Tre que lo cap uman torna prendre son antica moviment de naut en bas, per dire de oc , tanlèu los tirans s'en tornan . L'union sacrada ( de totes en facia d'un perilh suspausat),, es la mai nòva invencion de l'òme , e la pieger . Qu'alara l'òme se tròva sens armas , "e la benaurança d'aimar" envasit tot:" aquò's per tu , li dison; aquò's per ton salut; aquò's per ton ben ". Se lo que parla es un missant comedian , totes se'n trufaràn. las quitias bestias , per çò que crèsi , niflan la messorga coma d'instint ; e los òmes frenisson coma los tambors segond l'eloquençia del còr. Tanben jamai creguèri que los comedians tengan un possible poder. Crenhi pas los missants mèstres ; crènhi los bons mèstres. Me mostrem l'òme tambor, lo d'ièr o lo de deman . òm me dis :" es franc, es bon, es oneste ; es vodat al ben public; es fisèl a sa promessa."
Aquò's possible. Aquela fisança que me demanda , o que demandatz per el , la dau de bon grat a cada òme. Mas esperi mai que mai d'un òme; espèri que sàpia dobtar ; qu'es la marca de l'òme. E li vòli ajudar; qu'es pas lo moment de s'aflaquir ièu d'en prumièr a l'esprit critica. Non. Serià de lo destronar ensem, ièu ambe çò meteis.
Cal que los òmes politics s'acostuman a aqueste mena d'amor que los buta e los fissa , que los desrevèlha, e lor dan una polida rusa de l'esperit. Quand uèi, sabon pas pus que de vojar lagremas, e dire que lo pòble es ingrat e plan missant. Lo pòble es tocat , e lor torna , per un encartament de tres , siès o nòu annadas , lo drech de se creire els meteis. Aqui los fas los uèlhs tampats a totes. A l'encòp de çò que fan los banquièrs , que son de poètes , e qui trapan un novèl contrach de fisança ; qu'aiman elses tanben dobtar de lors valors mervelhosas, e los accionaris elses tanben amassats aiman pas de dobtar amai; l'expert consèlh ; tant plan pagat , ne dobta pas pus que los autres. Rai, qu'es agradable de creire dins sa riquesa pròpria, mai subretot es agradable de creire dins qualqu'un, e aquel òme qu'i cresem , es uros d'esser cregut , e de creire los que lo creson , e de se creire en el meteis. Aquò's per aquelas causas que los rei demòran sens bon sens. L'òme es jamai dins aquel sicut que se posca dar lo luxe de creire.
Cresença , aquò's l'esclauvatge , guèrra e misèra . E, segond mon idèa , la fe es opausada a la cresença. La fe en l'òme es grèu per l'òme, qu'es una fe dins l'esperit viudant, aquò 's una fe que furga l'esperit , que lo fissa , que li far vergonha ; aquò's un fe que bolega l'ensuquat. Dins totas las ligas , en totas las associacions , en totes los estats , se mòstra lo gauch d'aclamar , d'aprovar los comptes , e de durmir , denaut , en bas , entre una annada, coma se los estatuts podian pensar . I a tanben aquelas amassadas de cresents vertadièrs , un nombre pichòt de los que sòni los ases roges , qu'òm pòd pas jonher , que creson a ren . Aquelses tenon la fe, la fe que salva .


Alain lo 5 mai 1931. tirat dels ases roges...